ค่ำคืนเหน็บหนาวของ่ปลายปี…
ลมเย็นะเืจากภายนอก ซอกซอนผ่านร่องหน้าต่าง ราวกับิญญาที่ไร้ตัวตน ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายอยู่กลับให้ความรู้สึกเหมือนผืนน้ำแข็งบางๆ ที่ไม่อาจสกัดกั้นความหนาวเหน็บนี้ได้เลย
ต้นตื่นขึ้นมากลางดึก พลิกกายตะแคงข้างเพื่อกระชับผืนผ้าห่มให้เธอ เขาจ้องมองใบหน้าภรรยาสาวที่หลับใหล แสงจันทร์สีนวลลอดผ่านผ้าม่านบางเบา ส่องต้องพวงแก้มเนียนละเอียดราวกลีบดอกไม้
ผมยาวสลวยปรกหน้าผากมน ริมฝีปากอิ่มขยับแ่เบา เหมือนกระซิบคำในห้วงฝัน
“อะ…อาร์ท…”
คิ้วเข้มของต้นขมวดมุ่นลงเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ ช้าๆ ราวกับกลัวรบกวนความฝัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดต้นคอระหงของเธอ เบาบางจนแทบไม่ได้ยิน
ต้นซบใบหน้าลงบนหมอนนุ่มข้างศีรษะ สูดดมกลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมดำขลับอย่างหาความสงบ ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าภรรยาอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพึมพำเสียงแ่ ราวกับพูดกับความมืด
“ฝันถึง ‘ไอ้อาร์ท’ อีกแล้วสินะ…”
ตลอดมา เขาเก็บงำความรู้สึกไว้ในใจ ไม่เคยเอ่ยถาม ไม่เคยแสดงความไม่พอใจแม้สักครั้ง
ทว่าทุกครั้งที่พลอยเผลอเรียกถึงชื่อนั้น ดวงตาคู่สวยของเธอจะฉายประกายวูบไหว ราวกับมีดวงดาวเล็กๆ แอบซ่อนอยู่ภายใน มันเป็ประกายที่เขาไม่เคยเห็นยามที่เธอมองมาที่เขา
ต้นหลับตาลงชั่วครู่ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้เบาๆ บนแก้มใสของภรรยา ก่อนจะเอ่ยเสียงกระซิบแ่ ราวกับถามตัวเองด้วยความหวาดหวั่น
“แล้วถ้าพลอยได้เจอกับมันจริงๆ …จะเป็ยังไง?”
ความคิดนั้นควรจะถูกปัดทิ้งในเสี้ยววินาที เหมือนแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟแล้วมอดไหม้
แต่ทว่ามันกลับหยั่งรากลึก ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในจิตใจของเขาอย่างเชื่องช้า และเติบโตเป็ภาพที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในมโนสำนึก
ภาพที่เขาปรารถนาจะเห็นด้วยตาตนเอง ภาพที่จะไขปริศนาในหัวใจที่สับสนวุ่นวาย
ความคิดเช่นนี้ไม่น่าจะผุดขึ้นในสมองของชายธรรมดา ที่รักและหวงแหนภรรยาเหนือสิ่งอื่นใด แต่ต้นกลับไม่อาจควบคุมกระแสความคิดนั้นได้ มันกัดกร่อนหัวใจของเขาอย่างเงียบเชียบโดยไม่รู้ตัว
วันคืนผันผ่าน
จนกระทั่งวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าใกล้เข้ามา…
ในที่สุดต้นก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาตัดสินใจแล้วว่าจะมอบของขวัญที่พิเศษที่สุดในชีวิตให้กับพลอย
ของขวัญที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งไปตลอดกาล
เขาจะยินยอม… ยินยอมให้เธอได้กลับไปัักับชายในฝัน ผู้ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักและคลั่งไคล้หมดหัวใจ
3K
