ผมนิ่งไปเลยครับไม่คิดว่าน้องจะพูดแบบนนี้ออกมาแถมไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนพูดใส่ผมแบบนี้
“อืม พี่ขอโทษก็แล้วกัน”
“ต่อไปนี้พี่จะไม่มายุ่งกับเราอีก ขอโทษที่ทำให้เราลำบากใจนะ” อยากจีบแค่ไหนก็คงต้องพอไว้ก่อน ในเมื่อน้องเขา้าแบบนั้นหนิอีกอย่างผมไม่ชอบบังคับจิตใจใครด้วย
ผ่านไป 3 วัน
เอล
ใช่ฉันไม่เจอพี่จัสเลย แต่ถ้าเป็ฉันฉันก็คงไม่อยากเจอคนที่พูดจาแรงๆ ใส่เหมือนกัน ส่วนมีเื่ที่น่าแปลกอีกอย่าง พี่ผู้ชายคนนั้นเหมาแซนวิชฉันทุกเช้า
“พี่เอาเหมือนเดิม”
“ค่ะวันนี้ขายดีมีแค่10ชิ้นนะคะ”
“ครับ เออ...น้องรู้จักจัสใช่ไหม” ฉันนิ่งเงียบไปสักพัก
“เอ้าไม่รู้จักเหรอ จัสที่มีน้องสาวชื่อเจนิสหนะ”
“รู้จักค่ะ มีอะไรเหรอป่าวค่ะ”
“อ่อ พอดีเขาไม่สบายมา3วันแล้ว พี่เลยจะฝากยาไปให้เขาหน่อยนะ”
“เออ....”
“ขอบคุณนะ พี่ไปทำงานก่อนหล่ะ” เอาตั้งยาไว้ที่โต๊ะจากนั้นเขาก็คว้าแซนวิชแล้ววิ่งไปทันที
คอนโด
ดีนะที่ฉันเคยมาคอนโดของเจนิส แล้วอีกอย่างทำไมเจนิสถึงต้องไม่อยู่ตอนนี้ด้วยเนี่ย
“อ้าว เอลล....”
“พี่ครามสวัสดีค่ะ”
“มาหาเจนิสเหรอ เจนิสไม่อยู่นะ”
“ป่าวค่ะหนูมาหาพี่จัส”
“คือแบบนี้ค่ะพี่ที่ทำงานพี่จัสฝากยามาให้เขาค่ะ” ฉันโชว์ถึงยาให้พี่ครามดู
“อ้าวไอ่จัสไม่สบายเหรอออ”
“หนูไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เออ...พี่ครามหนูฝากยาไปให้พี่จัสหน่อยได้ไหมค่ะ”
“ไม่ได้ พี่รีบอีกอย่างพี่ฝากดูมันด้วยก็แล้วกันนะ”
“เดียวสิพี่ เดียวสิ” พูดไม่ทันจบพี่ครามก็วิ่งออกไปทันที
ฉันเดินมาถึงห้องของเจนิสและพี่จัส ยืนรออยู่หน้าห้องฉันควรทำยังไงดีนะ เอาก็เอาอีกอย่างพี่จัสก็เป็คนมีน้ำใจกับฉัน
“ก๊อกๆ”
“ก๊อกๆ”
“ปะแปปครับ” เสียงพี่จัสะโออกมา
“ฟึ่บ....เอล...”
ฉันมานั่งอยู่นห้องนักเล่นของพี่เขา เอาจริงๆ มากี่ครั้งก็ยังไม่ชินเหมือนเดิม จะกว้างไปไหนคนรวยมันดีแบบนี้นี่เอง
“เออ....พี่คนที่อยู่เดียวกับเอลเขาฝากยามาให้พี่ค่ะ” ฉันไม่กล้ามองหน้าพี่จัสได้แต่พูดบอกไป
“ขอบใจนะ...แค่กๆ”
“เออ...ถ้าอย่านั้นเอลขอตะ....” ฉันพูดพลางหันหน้าไปมองพี่จัส ตอนนี้ใบหน้าของเขาแทบไม่เืเลยด้วยซ่ำ
“พี่จัส????” ฉันเลยเข้าไปประคองเขา
“พี่นอนตรงนี้ก่อนนะคะ” โห...ตัวร้อนมาก
ฉันเลยกดเรียกรถโรงพยาบาล แต่โดนพี่จัสห้ามเอาไว้
“ทำอะไร”
“โทรเรียกรถไงค่ะ”
“พี่ไม่ไป พี่ไม่ชอบโรงพยาบาล แค่กๆ”
“ไม่ได้นะคะพี่จัส”
“นะ พี่ขอเถอะเดียวพี่กินยาสักพักก็หายแล้ว”
“........????”
“นะ พี่กินยาและนอนพักสักแปปเดียวก็หาย”
“ก็ได้แต่ถ้าไม่ดีขึ้นพี่ต้องไปหาหมอนะคะ” พี่จัสพยักหน้าตอบ จากนั้นฉันก็รีบไปต้มโจ๊กให้กับเขา คอยเช็ดหน้าเช็ดตา
“นี่ค่ะ” ฉันยื่นยาให้กับเขา
“เดียวพี่นอนอีกสักพักนะคะ”
“แล้วเอลจะไปไหน”
“เอลจะไปทิ้งขยะค่ะ”
“ทิ้งขยะแล้วจะไปไหนต่อกลับเลยไหม แค่กๆ”
“ไม่ค่ะ รอให้พี่อาการดีขึ้นอีกนิดแล้วกัน”
หลังจากที่ฉันลงไปทิ้งขยะ กลับมาก็เจอพี่จัสหลับฉันเลยเดินมานั่งข้างเขาแล้วดูหน้าเขาใกล้ๆ ทำไหมหล่อแบบนี้ทั้งตาจมูกปากหน้าฝรั่งสุดๆ
“เห้ออ นอนแบบนี้ก็ดูน่ารักเหมือนกันนะ” ฉันพูดออกมาเบาๆ
“เอ๊ะ นั้นกล่องแซนวิชหนิ” ฉันกำลังเดินไปเข้าห้องน้ำแต่เหลือบไปเห็นถุงดำขนาดใหญ่วางอยู่และข้างในนั้นมีกล่องใส่แซนวิชเต็มไปหมด แถมยังเป็แซนวิชร้านฉันอีก
“อย่าบอกนะว่าคนที่ซื้อคือพี่จัส????”
จัส
ผมตื่นมาก็เจอเจนิสกำลังทำอาหารอยู่ เอาจริงแอบดีใจเหมือนกันที่เจอเธอถึงจะอยู่ในสภาพนี้ก็เถอะ
“แค่กๆ”
“ตื่นแล้วเหรอค่ะ” เธอหันมาถามผม
“อืม” เธอเดินมาหาผมพร้อมกับพี่วัดไข้
“ขอบคุณนะคะ” เธอพูดเบาๆ พลางใช้มือนึงถือที่วัดไข้
“ขอบคุณพี่เื่อะไร”
“เื่แซนวิช”
“????” เอ๊ะเธอเห็นแล้วเหรอออ....
“มะ...ไม่เป็ไร”
“พี่ซื้อทำไมเยอะแยะค่ะ สงสารเอลเหรอ”
“ไม่ใช่อย่างนั้น”
“เออ...พี่แค่ชอบกินแซนวิชเฉยๆ แล้วที่สำคัญแซนวิชเอลอร่อยด้วย????”
“ไข้ลดแล้วค่ะ แต่ก็ยังมีอยู่” เสียงที่วัดไข้ดังขึ้น
“แต่พี่ซื้อทุกวันเลยนะคะอีกอย่างกินเยอะแบบนั้นได้ไง????”
“เออ...เพื่อนพี่ฝากซื้อด้วยพี่ไม่ได้กินคนเดียว ใครจะบ้ากินแซนวิชวันละ20ชิ้นคนเดียว” ผมนี่แหละครับคือคนบ้าคนนั้น55555555
“อ่ออ.....โอเคค่ะ พี่จัสอาการดีขึ้นแล้วเอลขอตัวกลับก่อนนะคะ นี่ยาค่ะ ส่วนอาหารเอลทำไว้ให้พี่แล้วค่ะ” อะไรจะกลับเร็วแบบนั้นได้ไง
“เดียวสิ ฟึ่บบ” ผมคว้าแขนเธอเอาไว้
“เอออ...พี่รู้สึกยังไม่สบายอยู่เลย แค่กๆ”
“อยู่เป็เพื่อนพี่ก่อนนะ????”
900
