หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 168: ค่ายกลโบราณและประตูสู่แดนอัคคี

เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในซากปรักหักพังเบื้องหลัง เจี้ยนหลิน (剑林) และศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ใช้พลังทั้งหมดที่มีทะยานร่างหลบหนีเข้าไปในส่วนที่ลึกและซับซ้อนยิ่งขึ้นของซากอารยธรรมโบราณ (古老文明遗迹) เศษหินและฝุ่นผงจากการระเบิดพลังครั้งล่าสุดยังคงคละคลุ้งบดบังทัศนวิสัย แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของทั้งสองคนนั้นเฉียบคมยิ่งนัก พวกเขาลัดเลาะไปตามซอกหลืบและทางเดินที่พังทลายอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งวิหคที่บินหลบหลีกพายุคลั่ง

"ขาวน้อย!" (小白) เจี้ยนหลินกระซิบเรียก สหายตัวน้อยของเขากระโดดลงจากไหล่ พุ่งนำหน้าไปด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง สองหูเล็กๆ ของมันกระดิกถี่ๆ จมูกน้อยๆ ดมกลิ่นฟุดฟิด มันดูจะสัมผัสได้ถึงเส้นทางที่ซับซ้อนและอาจจะนำไปสู่ทางรอด

การไล่ล่าเป็นไปอย่างกระชั้นชิด แม้จะทิ้งระยะห่างได้บ้างจากการระเบิดพลังครั้งสุดท้ายของเจี้ยนหลิน แต่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำ (ระดับสร้างรากฐานขั้นกลาง - 筑基境中期) ก็ยังคงตามติดมาไม่ห่าง พลัง "เจินหยวน" (真元) ของมันแผ่กระจายออกมาเป็นระลอก สร้างแรงกดดันที่มองไม่เห็นแต่หนักหน่วง ทำให้ทั้งเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงรู้สึกอึดอัดและเคลื่อนไหวได้ไม่เต็มที่นัก

"กลิ่นอายของมัน...ใกล้เข้ามาทุกขณะ!" เยว่ชิงหลิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางยังคงความเยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่ไม่อาจปิดบัง นางตวัดกระบี่หยกขาวในมืออย่างรวดเร็ว ม่านลมบางเบาแต่คมกริบก่อตัวขึ้น ปัดเป่าเศษซากปรักหักพังที่ขวางทางเบื้องหน้า "เราต้องหาทางสลัดมันให้หลุด!"

เจี้ยนหลินมิได้ตอบคำ ดวงตาของเขาสอดส่ายไปรอบทิศ พยายามจับสังเกตทุกรายละเอียดในสภาพแวดล้อมที่สับสนวุ่นวาย "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ถูกใช้ออกมาจนถึงขีดจำกัด ร่างของเขาราวกับจะหลอมรวมเข้ากับเงามืดของซากปรักหักพัง ทันใดนั้น สายตาของเขาก็พลันจับจ้องไปยังแท่นศิลาโบราณที่ผุพังแท่นหนึ่งซึ่งตั้งอยู่กลางลานกว้างที่ดูเหมือนจะเป็นทางตัน "ขาวน้อย" กำลังวิ่งวนอยู่รอบแท่นศิลานั้นอย่างกระสับกระส่าย บนผิวศิลามีอักขระโบราณบางอย่างสลักไว้จางๆ และมีร่องรอยของพลังงานที่ยังคงหลงเหลืออยู่!

"ศิษย์พี่หญิง! แท่นศิลานั่น!" เจี้ยนหลินร้องบอกเสียงหนักแน่น แววตาของเขาทอประกายแห่งความหวังริบหรี่ เยว่ชิงหลิงเหลือบมองตาม พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนเปลี่ยนทิศทาง พุ่งร่างไปยังแท่นศิลานั้นอย่างไม่ลังเล

"หึ...น่าสนใจ" เสียงเยียบเย็นของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำดังตามหลังมา แม้จะฟังดูราบเรียบ แต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็นและเจตนาฆ่าที่เข้มข้น "ในหุบเขาเร้นเมฆาแห่งนี้ ความตายมีหลายรูปแบบนัก และการหลบหนีอย่างไร้ทิศทาง...ก็เป็นหนึ่งในนั้น" เงาร่างของมันปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดินที่พวกเขาเพิ่งจะผ่านมา กำลังจะตามมาถึงตัวในอีกไม่กี่อึดใจ!

ณ แท่นศิลานั้น "ขาวน้อย" กำลังใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่อักขระตัวหนึ่งซ้ำๆ พร้อมกับส่งเสียง "คิกๆ" อย่างร้อนรน เจี้ยนหลินเห็นดังนั้นก็เข้าใจในทันที! นี่อาจจะเป็น "ค่ายกลเคลื่อนย้าย" (传送阵法) โบราณที่ยังพอจะใช้งานได้!

"ศิษย์พี่หญิง! ส่งพลังของท่านมา!" เจี้ยนหลินตะโกนพลางวางมือลงบนแท่นศิลาอย่างรวดเร็ว เขาโคจรพลังปราณ (灵气) ทั้งหมดที่มี ระดมมันเข้าไปในอักขระโบราณนั้น เยว่ชิงหลิงมิได้ลังเล นางรีบเข้ามาวางมืออีกข้างหนึ่งประกบลงบนแท่นศิลา พลัง "เจินหยวน" (真元) ธาตุลมอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นของนางหลั่งไหลเข้าไปเสริมพลังของเจี้ยนหลินอย่างต่อเนื่อง!

อักขระโบราณบนแท่นศิลาพลันส่องแสงสว่างวาบขึ้น! ลวดลายที่ซับซ้อนซึ่งเคยเลือนรางเริ่มปรากฏชัดเจน! พลังงานที่มองไม่เห็นเริ่มจะหมุนวนอยู่รอบกายของทั้งสองคนอย่างรุนแรง!

"พวกเจ้าคิดจะใช้กลไกโบราณนี่หนีรึ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำเห็นแสงสว่างจากค่ายกลก็แค่นเสียงเย็นชา มันมิได้ตื่นตระหนก แต่กลับมีรอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อพวกเจ้าอยากจะไป...ข้าก็จะส่งพวกเจ้าไปสู่ปรโลกด้วยมือของข้าเอง!" ดาบใหญ่สีดำทมิฬในมือตวัดออก! คมดาบที่แฝงพลังทำลายล้างมหาศาลพุ่งเข้าหมายจะทำลายค่ายกลนั้นก่อนที่มันจะทำงานสมบูรณ์!

แสงสว่างจากค่ายกลทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น! เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่กำลังจะฉีกกระชากร่างของพวกเขา! ภาพเบื้องหน้าเริ่มจะบิดเบี้ยวและเลือนหายไป!

"ไป" เจี้ยนหลินกัดฟันแน่น เค้นพลังทั้งหมดที่มีส่งเข้าไปในค่ายกล!

ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่ดาบใหญ่สีดำทมิฬของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำจะฟาดฟันมาถึง ร่างของเจี้ยนหลิน, เยว่ชิงหลิง, และ "ขาวน้อย" ก็พลันหายวับไปพร้อมกับแสงสว่างจ้าจากค่ายกลเคลื่อนย้าย!

คมดาบนั้นฟาดผ่าเพียงอากาศธาตุ! ทิ้งไว้เพียงรอยแยกขนาดใหญ่บนพื้นศิลาที่ว่างเปล่า!

หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำหยุดนิ่ง มองไปยังแท่นศิลาที่แสงสว่างเพิ่งจะดับวูบลงด้วยแววตาที่เย็นชาและอ่านไม่ออก มันมิได้แสดงความโกรธเกรี้ยวอย่างที่คาด แต่กลับมีรอยยิ้มบางๆ ที่น่าขนลุกปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณ...ในสถานที่เช่นนี้รึ? ดูเหมือนว่าการตามล่าครั้งนี้จะน่าสนใจกว่าที่ข้าคิดไว้เสียแล้ว...พวกเจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นจริงๆ?" น้ำเสียงของมันแฝงไว้ด้วยความมั่นใจอันน่าสะพรึงกลัว "ไม่ว่าพวกเจ้าจะไปโผล่ที่ใดในหุบเขานี้...กลิ่นอายของพวกเจ้าได้ถูกข้าจดจำไว้แล้ว...

หลังจากผ่านความรู้สึกหมุนคว้างและบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ สติสัมปชัญญะของเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงก็กลับคืนมา พวกเขาพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนพื้นหินที่มั่นคงอีกครั้ง แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบนั้นแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง!

พวกเขากำลังยืนอยู่บนขอบของ "เขตแดน" หรือ "ลานพิธี" ขนาดใหญ่ที่แผ่ "ไอร้อนระอุ" ออกมาอย่างชัดเจน! พื้นดินเป็นสีแดงคล้ำอมส้มราวกับถูกเผาไหม้มาเป็นเวลานาน และในอากาศก็มี "สะเก็ดไฟสีทอง" เล็กๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ทั่วไป แสงสว่างในบริเวณนี้มาจากหินผลึกสีแดงเพลิงที่ฝังตัวอยู่ตามผนังถ้ำหรือโครงสร้างหินโดยรอบ ค่ายกลนี้ดูเก่าแก่และทรงพลังอย่างยิ่งยวด มันแผ่รัศมีที่ทั้งศักดิ์สิทธิ์และอันตรายออกมาพร้อมๆ กัน กลิ่นอายของ "เปลวเพลิงบรรพกาล" ที่พวกเขาเคยสัมผัสได้จางๆ ในตอนที่หลบหนี บัดนี้กลับเข้มข้นและชัดเจนจนแทบจะจับต้องได้!

"ที่นี่มัน..." เยว่ชิงหลิงอุทานเบาๆ แววตาของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนความระแวดระวัง นางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว "ค่ายกลเคลื่อนย้ายนั่น...มันส่งพวกเรามายังส่วนที่ลึกและอันตรายถึงเพียงนี้เชียวรึ"

"ขาวน้อย" กระโดดลงจากไหล่ของเจี้ยนหลิน มันดมกลิ่นฟุดฟิดไปรอบๆ ก่อนจะส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบา ราวกับจะบอกว่าสถานที่แห่งนี้มีบางสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่งยวด แต่ก็แฝงไว้ด้วยอันตรายที่มิอาจประมาทได้

เจี้ยนหลินกวาดตามองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานธาตุไฟที่เข้มข้นจนแทบจะอึดอัดสำหรับผู้ที่มีพลังธาตุพฤกษาเช่นเขา แต่ในขณะเดียวกัน "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ในทะเลจิตของเขากลับดูจะ "สงบนิ่ง" และ "จับจ้อง" ไปยังทิศทางหนึ่งอย่างสนใจเป็นพิเศษ ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ดึงดูดมันอยู่

และแล้ว...สายตาของพวกเขาก็พลันจับจ้องไปยังใจกลางของลานพิธีแห่งนี้...ที่ซึ่ง "แท่นบูชาสุริยันจันทรา" (日月祭坛) น่าจะตั้งอยู่!

(จบตอนที่ 168)