ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ตามมานี่อยู่ด้านหลังข้าเอาไว้ ระวังตัวด้วย”

        ชิงหูหยักยิ้มเล็กน้อยคิดพาหลินเมิ้งหยาเข้าไปในห้องที่มืดมิด

        นางมองดูรอยยิ้มของเขาหลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        คิดจะขายอะไรให้นางกัน?

        ทันทีที่คิดจะเดินเข้าไป พวกเขาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวมาจากด้านในสวน

        “ใคร? ”

        ชิงหูรู้สึกตัวก่อนเป็นคนแรกดันร่างหลินเมิ้งหยาให้เข้าไปอยู่ในที่มืด

        “นายท่านสบายดีอย่างนั้นหรือ? ”

        เพียงได้ยินประโยคนี้แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ตื่นตระหนก

        คนในเถาฮวาอู๋ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่ของชิงหู

        “เจ้าเป็นใคร? ”

        ชิงหูเป็นคนมีสัญชาตญาณว่องไวไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

        ทว่ามือหนากลับแข็งเกร็ง เตรียมพร้อมเข้าไปฆ่าคนผู้นั้นตลอดเวลา

        “อย่าตื่นตระหนกข้าเองก็เหมือนท่าน ข้าถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋แล้วแต่ข้ามิได้โชคดีดังเช่นท่านเท่านั้น”

        เสียงนั้นแหบแห้งดั่งนกแสกหลินเมิ้งหยารู้สึกหวั่นใจ

        “ที่แท้ก็เป็นเจ้าในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เหตุใดจึงไม่ปรากฏตัวออกมา”

        ราวกับชิงหูรู้แล้วว่าคนผู้นั้นคือใคร เขาดันตัวหลินเมิ้งหยาเข้าไปในความมืดเพื่อแอบซ่อนเอาไว้ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไป

        “ระวังตัวด้วย”

        หลินเมิ้งหยาคว้าแขนเสื้อของชิงหูเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

        “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าเด็กน้อย เขาสู้ข้าไม่ได้”

        หยักยิ้มอ่อนโยนเหมือนแต่ก่อนทว่า ทันทีที่ออกไป เขารีบลงกลอนประตูทันที

        “หยุนจู๋หากเจ้าคิดจะเอาชีวิตมาทิ้ง ข้าพร้อมส่งมอบความตายให้เจ้าได้ทุกเมื่อแต่เจ้าต้องบอกข้าก่อนว่า เจ้าหาที่นี่เจอได้อย่างไร”

        ชิงหูเดินออกไปทีละก้าวแสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะเผยให้เห็นรอยยิ้มแปลกประหลาด

        “ทิ้งชีวิต?ฆ่าท่านแล้วทุกสิ่งทุกอย่างของข้าจะกลับมาเหมือนก่อนอย่างนั้นหรือ? ชิงหูที่ข้าเอาชีวิตรอดมาได้ มิใช่เพราะต้องการเอามันมาทิ้งหรอกนะ”

        อีกฝั่งของสวนอยู่ ๆ ก็ปรากฏร่างของคนสวมชุดดำคนหนึ่ง

        คนผู้นั้นไม่เหมือนผู้ชายทว่าผ้าคลุมและชุดสีดำที่กำลังสวมใส่ทำให้คนผู้นั้นดูน่ากลัวมิต่างอะไรจากผี

        “การที่ข้าเจอที่นี่นั่นแสดงให้เห็นว่าข้าผ่านการคัดกรองของมั่วหรานมาแล้วมิใช่หรือ? แต่ว่าข้าสงสัยยิ่งนัก ฝูหรงโหลวของเจ้า มีคนที่ข้าคุ้นหน้ามากมายเหลือเกิน”

        หยุนจู๋ต้องเป็นนักฆ่าเก่าแห่งเถาฮวาอู๋อย่างแน่นอน

        หลินเมิ้งหยาแอบนึกในใจแต่พอลองฟังคำพูดของชิงหูแล้วเหตุใดนางจึงรู้สึกว่าทั้งสองมีความแค้นต่อกันมาก่อน?

        มั่วหราน?หรือจะเป็นคนที่ฝูหรงโหลวคนนั้น?

        “มั่วหรานสั่งให้เจ้ามาที่นี่อย่างนั้นหรือ? ”

        ประโยคนี้แสดงให้เห็นว่าชิงหูคลายการป้องกันของตนเองแล้ว

        หยุนจู๋หัวเราะเสียงแหบแห้ง

        เขายกมือขึ้นดึงผ้าคลุมหน้าของตนเองออก

        “ข้าเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ไปแล้วยังจะไม่ไว้ใจอีกหรือ? ”

        ภายใต้แสงจันทร์นางได้เห็นสภาพของหยุนจู๋ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

        ล้วนเอ่ยว่าสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผู้หญิงคือใบหน้าแต่ว่าใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้ากลับหย่อนคล้อยเสมือนคนชรา

        “หน้าของเจ้า...”

        ชิงหูส่งเสียงเพราะความตกตะลึงเล็กน้อย

        ในเถาฮวาอู๋เขาได้เจอกับคนทุกรูปแบบ

        วันนี้เขาเพียงแค่ได้เจอหญิงสาวที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นหญิงชราแต่เพียงเท่านั้น

        “ร่างกายที่ถูกพิษของข้าถูกยอดฝีมือถอนพิษให้ครึ่งหนึ่งแล้วแต่ใบหน้าของข้ากลับถูกทำลาย”

        แม้จะเอื้อนเอ๋ยด้วยท่าทางสบายๆ แต่หลินเมิ้งหยาก็ยังรู้สึกได้ถึงความเสียใจในน้ำเสียงของหยุนจู๋

        ในสมัยปัจจุบันมีคนจำนวนมากต้องทนทุกข์กับโรคชราก่อนวัยอันควร

        แต่หยุนจู๋แตกต่างออกไปที่นางเป็นเช่นนี้ก็เพราะยาพิษ

        “ตอนนั้นเจ้าได้รับการขนานนามว่าหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองน่าเสียดายเหลือเกิน”

        แม้ชิงหูจะทำการถอนพิษไปแล้วแต่ใบหน้าของเขายังคงเหมือนเด็กอายุยี่สิบกว่าปี

        อีกทั้งเขายังขลุกอยู่กับพวกหลินเมิ้งหยาทั้งวันดังนั้นอารมณ์ขุ่นมัวจึงหายไปด้วย

        หลินเมิ้งหยามองผ่านรอยแยกของประตูเพื่อดูคนบ้าทั้งสองหวังว่าพวกเขาจะไม่ต่อสู้กัน

        “สาวงามอันดับหนึ่ง?คิกคิกจะมีใครรู้บ้างว่าข้าที่เป็นสาวงามอันดับหนึ่ง เป็นหนึ่งในนักฆ่าตัวฉกาจแห่งเถาฮวาอู๋?เลิกพูดจาไร้สาระกันได้แล้วข้าได้ยินมั่วหรานบอกว่าเจ้าเที่ยวประกาศไปทั่วว่าสามารถถอนพิษได้ใช่หรือไม่? ”

        ชิงหูขมวดคิ้วเข้าหากันราวกับกำลังกลัวหญิงสาวตรงหน้า

        “แน่นอนว่าข้าพูดเช่นนั้นแต่เจ้าถอนพิษแล้วมิใช่หรือ? ”

        ร่องรอยของความโศกเศร้าปรากฏขึ้นในดวงตาของหยุนจู๋

        “ขอเพียงเจ้าสามารถถอนพิษให้เขาได้ข้ายอมทำทุกอย่าง ต่อให้ต้องกินยาพิษอีกครั้งข้าก็ยอม”

        ชิงหูชะงักหญิงสาวตรงหน้าเคยหักหลังเถาฮวาอู๋เพราะไม่ต้องการถูกควบคุมอีกต่อไป

        แต่เหตุใดวันนี้จึง...

        “เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์รีบปล่อยข้าออกไปเร็วเข้า”

        น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวดังลอดออกมาหยุนจู๋ผงะไปอย่างเห็นได้ชัด

        ในที่สุดใบหน้าของชิงหูก็มิได้สุขุมดั่งเคย

        แต่แสดงสีหน้าประหนึ่งเด็กถูกจับได้ว่าทำความผิดก่อนจะเปิดประตูทางด้านหลัง

        “เจ้าพูดคุยอย่างสบายใจไม่สนใจเลยหรือว่าข้าต้องรู้สึกเช่นไร โชคดีที่ข้าไม่กลัวความมืดมิเช่นนั้นข้าคงตกใจตายไปแล้ว”

        เพียงออกมาข้างนอกได้หลินเมิ้งหยาก็กำหมัดแน่น เตรียมจะเหวี่ยงมันออกไปใส่ชิงหูเสมือนโงกุนจะปล่อยพลังมังกร

        ชิงหูที่หลบไม่ทันร้องออกมาเสียงดังด้วยความทรมานยกมือขึ้นปิดคางของตนเองเอาไว้ พลางส่งสายตาตำหนิใส่หลินเมิ้งหยา

        เจ้าเด็กน้อยเถื่อนมากขึ้นทุกวัน

        ทั้งสองทะเลาะกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสังเกตเห็นสายตาตื่นตะลึงของหญิงสาวอีกคน

        “ขอโทษด้วยข้าสอนเขาไม่ดี เลยทำให้เจ้าต้องเห็นเรื่องน่าขันเข้า”

        ภายใต้แสงจันทร์หลินเมิ้งหยาถอนผ้าคลุมออกจากศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้างดงามรูปไข่

        “ไม่เป็นไรหากยังสั่งสอนไม่เสร็จก็สามารถจัดการต่อได้ ไม่ทราบว่าเจ้าคือ...”

        “ข้าคือครอบครัวของเขาอาจจะกลายเป็นเจ้านายของเจ้าในอนาคต เรียกข้าว่าหลินเมิ้งหยาก็ได้”

        ยื่นมือออกไปแสดงท่าทางใจกว้าง หยุนจู๋ลังเล คลายคิ้วที่ขมวดเข้าหากันออก ก่อนจะหยักยิ้ม

        “คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะยังสาวและสวยเช่นนี้เหมือนกับข้าในตอนนั้นไม่มีผิด”

        ยิ่งไปกว่านั้นหยุนจู๋คิดไม่ถึงเลยว่านายท่านแห่งเถาฮวาอู๋ที่นักฆ่าทุกคนต่างหวาดกลัวมิกล้าสบตาจะ....

        ว่านอนสอนง่าน!ใช่ ต้องใช้คำนี้มาจำกัดความ

        หรือหญิงสาวตรงหน้าจะมีอะไรพิเศษกันนะ?

        “แม้พิษในร่างของเจ้าจะถูกถอนออกไปแล้วแต่พิษบนใบหน้าของเจ้าไม่สามารถถอนออกได้ง่าย ๆหรืออาจพูดได้ว่าเจ้าใช้วิธีการบางอย่างทำให้พิษทั้งหมดเปลี่ยนตำแหน่งไปที่ใบหน้า”

        หลังจากจับมือกันแล้วหลินเมิ้งหยาจึงอธิบายสภาพการณ์ของหยุนจู๋ให้ฟัง

        อดีตนักฆ่าหญิงมองดูหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาประหลาดใจผู้หญิงคนนี้รู้ได้อย่างไร?

        “เจ้าพูดถูกแล้วข้าเรียนวิชาบางอย่างเมื่อสำเร็จแล้วจะสามารถรวบรวมพิษทั้งหมดในร่างกายและสามารถย้ายไปไว้ที่ใดที่หนึ่งได้แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะย้ายมาอยู่บนใบหน้าของข้า”

        เสมือนกำลังพูดเรื่องคนอื่นก็ใช่ คนที่เป็นนักฆ่าไม่มีทางใจอ่อนอย่างแน่นอน

        “แต่เจ้าคงไม่รู้ว่าแม้วิธีนี้จะช่วยรักษาชีวิตเอาไว้ได้ช่วงหนึ่งแต่สักวันมันจะระเบิดออกมาอยู่ดีเกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส”

        วิธีนี้ไม่ต่างอะไรกับการฝังพิษไว้ในร่างกายเสมือนตัวหนีบเอกสาร

        หากตัวหนีบตัวนั้นหลุดออกเกรงว่าแม้แต่เทพต้าหลัวก็คงมิอาจช่วยได้

        มันเป็นเพียงการยืดเวลาตายออกไปเท่านั้นไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตายอยู่ดี

        “แล้วอย่างไรเล่า?ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็อยู่สภาพครึ่งคนครึ่งผี ถ้าหากพวกเจ้าสามารถถอนพิษให้ข้าได้ข้าจะยอมทุ่มเทเพื่อพวกเจ้าสุดชีวิต แต่ถ้าหากช่วยไม่ได้ข้าจะกระจายข่าวเรื่องการมีชีวิตอยู่ของชิงหูเมื่อถึงเวลานั้นพวกเจ้าเตรียมตัวถูกไล่ล่าได้เลย”

        พูดจบนางหมุนตัวแล้วหายเข้ากลีบเมฆไปในทันที

        “เป็นยัยบ้าจริงๆ ด้วย เจ้าเด็กน้อย พวกเราอย่าไปสนใจนางเลย”

        มองตามร่างที่ลับหายไปของหยุนจู๋หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        “เหตุใดนางจึงถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋? ”

        ชิงหูครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย

        “เพื่อผู้ชายคนหนึ่งตอนนั้นนางเป็นสาวสวยคนหนึ่งในเมืองหลวง ผู้ชายคนนั้นมักมาหาและดูแลนางส่วนเรื่องหลังจากนั้นข้าเองก็ไม่ค่อยรู้เช่นกัน แต่เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่มีทางปล่อยให้นางกระจายข่าวลือได้อย่างแน่นอน”

        หากเทียบความโหดเหี้ยมกันแล้วหากชิงหูเอ่ยว่าตนเองเป็นที่สอง เช่นนั้นก็ไม่มีใครกล้าขึ้นเป็นที่หนึ่ง

        เขามอบหมายหน้าที่ให้มั่วหรานและชิงหลีกระจายข่าวลือเช่นนี้ก็เพื่อรวบรวมกำลังพลให้กับหลินเมิ้งหยา

        โดยเฉพาะพวกที่ได้รับบาดเจ็บและคิดหนีออกจากเถาฮวาอู๋

        เชื่อว่าความสามารถทางด้านการถอนพิษของหลินเมิ้งหยาจะต้องซื้อใจพวกเขาได้อย่างแน่นอน

        “ก็จริงของที่ข้าสั่งให้เจ้าเตรียม เจ้าเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่? ”

        ชิงหูพยักหน้าลงก่อนจะพุ่งไปยังเรือนเล็กว่างเปล่าหลังนั้น

        ไม่นานเขาหยิบกล่องเล็กกล่องหนึ่งออกมาจากเรือนเล็กหลังนั้น

        กล่องไม้ถูกลงกลอนเอาไว้อย่างแน่นหนาหลังจากสะเดาะกลอนออกแล้ว จึงเผยให้เห็นภายในกล่องที่มีสองชั้น

        ภายในทุกช่องถูกปิดผนึกเอาไว้ด้วยแผ่นไม้บาง ๆ

        หลินเมิ้งหยาเปิดออกหนึ่งอันกลิ่นหอมหวานพลันพวยพุ่งออกมา

        “ละเอียดอ่อนยิ่งนักเจ้าทำเช่นไรจึงใส่ยาไว้ในนี้ได้? ”

        หลินเมิ้งหยาบีบของชิ้นหนึ่งรูปร่างคล้ายเมล็ดถั่ว มีสีแดงเข้ม ภายในคือยาพิษร้ายแรง

        ใช้เพียงนิดเดียวก็สามารถฆ่าคนทั้งหมู่บ้านได้

        “โห เคลือบด้วยขี้ผึ้งอย่างนั้นหรือเจ้ามีพัฒนาการเหมือนกันนี่”

        หลินเมิ้งหยาวางยาพิษกลับลงไปในกล่องทั้งหมดในกล่องใหญ่นี้มีราวสามสิบหกกล่องเล็ก

        เป็นของที่นำมาใช้เพื่อรักษาชีวิตของตนเองนางจะใช้ยาเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

        ชิงหูทุ่มเทแรงกายแรงใจหาพวกมันมาให้นางนอกจากนางแล้ว ไม่มีใครสามารถเปิดกล่องนี้ออกได้

        “ข้าเพียงแค่ลองดูเท่านั้น”

        ชิงหูหัวเราะคิกคักเขาไม่มีทางพูดหรอกว่าหลังจากที่ได้กล่องนี้มาแล้วเขาวางยาคนทำกล่องทั้งครอบครัวจนตาย

        หากเจ้าเด็กน้อยรู้เข้าเขาต้องถูกด่าอย่างแน่นอน