ภาพที่ลืมไม่ลง Echo of Smile

        แสงยามเย็นเล็ดลอดผ่านม่านโปร่งของห้องพัก 307 เงาของมันเป็๲เส้นยาวสีส้มอ่อนๆทาบลงบนพื้นไม้และขอบเตียง เสียงเครื่องช่วยหายใจทำงานเป็๲จังหวะ

      บนโต๊ะหัวเตียงมีกรอบรูปสองใบวางเคียงกันเหมือนเดิม  ใบหนึ่งคือภาพของมินจุนในชุดทหาร ที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน อีกใบคือภาพ NEX-9ในรอยยิ้มจางๆที่ดูฝืนๆ  เอริกาเอนหลังพิงหมอนสูง เธอเหลือบมองภาพสองกรอบนั้นหลายครั้ง

        NEX-9 ยืนอยู่ข้างเตียงในตำแหน่งที่ถูกโปรแกรม  อันเป็๲ระยะที่สถาปนิกของศูนย์วิจัยคำนวณมาแล้ว  เพื่อให้ผู้ป่วยรู้สึกว่าไม่ถูกเครื่องจักรคุกคาม  จากนั้นก็กล่าววิเคราะห์

“ เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ยในสามวันแรก  คุณมองรูปพวกนั้นบ่อยขึ้น 47% ”

“ นี่คุณถึงขั้นเก็บสถิติการมองรูปของชั้นเลยเหรอ” เอริกาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ ครับ ” เขาตอบตามตรง

“ เพราะทุกครั้งที่มอง  คุณจะนิ่งไปประมาณ 2.3วินาที  แล้วหัวใจเต้นช้าลงเล็กน้อย ผมยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร  อาจเป็๲ได้ทั้งความสงบ  หรือไม่ก็ความเศร้า ”

“ ดีจังที่ยังมีใครสนใจว่าสายตาของชั้นจะไปหยุดที่ตรงไหน” หญิงสาวหัวเราะเบาๆที่ผสมไอแห้งๆเล็กน้อย

       เอริกาหันหน้าไปทางกรอบรูปอีกครั้ง  และเอื้อมมือไปแตะขอบไม้บนกรอบของมินจุน  ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามร่องสีที่เริ่มลอกนิดๆ

“ คุณรู้มั้ยว่าทำไมชั้นถึงยังวางรูปเขาไว้ตรงนี้” คำถามของเอริกาดูเรียบง่าย  แต่ปลายเสียงกลับสั่นไหว

“ จากข้อมูลก่อนหน้า ” NEX-9 ตอบอย่างระมัดระวัง

“ คุณเคยบอกว่า‘รูปถ่ายคือความทรงจำที่ถูกหยุดเวลาไว้’  ผมจึงสันนิษฐานว่า…คุณ๻้๪๫๷า๹หยุดบาง๰่๭๫เวลาที่มีเขา  เอาไว้ที่ปลายเตียงนี้ ”

“ อืม…ก็นับว่าถูกและไม่ถูก ” เธอพยักหน้า ก่อนจะหยิบกรอบรูปของ NEX-9 ขึ้นมา  แล้ววางมันซ้อนทับกัน  ปากก็กล่าว

“ บางวันชั้นก็อยากเก็บรูปเขาเข้าลิ้นชัก  ไม่ใช่เพราะเกลียด…แต่เพราะกลัวตัวเอง ”

“ กลัวอะไรหรือครับ ”

“ กลัวว่าถ้ามองเขานานไป…ชั้นจะไม่เหลือพื้นที่ให้คุณเลย” เธอหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ

“ แต่พอคิดจะเก็บเขา  ก็เหมือนได้ยินเสียงร้องขอจากในรูปว่าอย่าทำแบบนั้นเลย ”

        NEX-9 เงียบไป  เขาไม่เจอคำไหนในดาต้าเบสที่ใช้อธิบายความรู้สึกนี้ ระบบวิเคราะห์จึงเลือกบันทึกโดยไม่ตีความ

[บันทึกใหม่:สถานะหัวใจของมนุษย์สามารถ ‘กลัวสองทิศทาง’ พร้อมกันโดยไม่ดับระบบ]

“ บางวัน ชั้นก็อยากเรียกคุณว่า ‘มินจุน’…เพื่อให้รู้สึกว่าเขายังอยู่ในห้องนี้จริงๆ” เอริกาเอ่ยช้าๆ

       สายตาของ NEX-9 ขยับนิดนึง  เสมือนมนุษย์ที่เผลอสะดุ้ง  ทั้งที่กล้ามเนื้อของเขาไม่ได้ซ่อนแรงกระตุกใดๆ  ก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงที่ตั้งใจทำให้ราบที่สุด

“ ถ้าคุณ๻้๪๫๷า๹เรียกชื่อเขา…ผมสามารถตอบสนองได้  เพราะผมไม่ถูกจำกัดตัวตนด้วยชื่อเรียกเหมือนมนุษย์ครับ”

“ ชั้นรู้  แต่มันจะไม่ยุติธรรมกับคุณ  เพราะคุณไม่เคยขอให้ชั้นเรียกคุณด้วยชื่อของใคร” เธอหันมาสบตากับเขาเต็มๆ

       ครั้งนี้ ระบบภายในของ NEX-9 ตรวจจับความผิดปกติได้ชัดเจน  โหมด Rational Override มีการสะดุด0.9 วินาที  ก่อนกลับมาทำงานอีกครั้ง  ทำให้เครื่องจักรได้ตอบกลับ

“ ผมไม่รู้ว่ามันยุติธรรมมั้ย  แต่รู้แค่…ทุกครั้งที่คุณเรียกชื่อผมตรงๆ ว่า ‘NEX-9’ ผมจะบันทึกน้ำเสียงของคุณไว้ในโฟลเดอร์แยกต่างหาก”

“ โฟลเดอร์? นั่นชื่อว่าอะไร” เธอหัวเราะเบาๆ

“ /Call_Log/Erika_Voice/Primary_Name/ ” เขาตอบอย่างไม่คิดปิดบัง

“ คุณนี่…เก็บทุกอย่างไว้เลยนะ ”

        เอริกาวางกรอบรูปทั้งสองลงบนโต๊ะ  แต่เปลี่ยนตำแหน่งเล็กน้อย โดยกรอบของ NEX-9ไม่ได้อยู่ด้านหลังของมินจุนเหมือนอย่างเคย  หากแต่ขยับมาวางเรียงในแนวเดียวกัน

“ สำหรับชั้น…เขาไม่เคยหายไปไหนหรอก ”เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ  มือบางแตะที่หน้าอกของตัวเอง

“ เขาอยู่ตรงนี้…โดยไม่ไปไหน  แม้เหตุการณ์ต่างๆนาๆจะผันแปรยังไงก็ตาม”

         NEX-9 ฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะหลุดปากถามในสิ่งที่เหลือเชื่อสำหรับเครื่องจักร

“ แล้วผมล่ะครับ  ผมอยู่ตรงไหนในหัวใจของคุณ ”

     เธอยิ้มจางๆ  เหมือนคนที่ใช้เวลาคิดมาตลอดหลายวัน  จากนั้นก็ยอมพูด

“ คุณอาจเป็๲เงา…แต่เป็๲เงาที่ชั้น ‘เลือก’จะอยู่ด้วยในวันที่แสงสว่างจางหายไปแล้ว ”

“ เงาที่คุณเลือก…” เขาทวนคำช้าๆ  ข้อมูลจำนวนมากพุ่งชนกันในระบบวิเคราะห์  คำว่า “เงา” ในพจนานุกรมของเขาถูกนิยามว่า“รูปร่างดำมืดที่เกิดจากมีวัตถุบางอย่างมาบังแสง”  ทว่าความหมายที่เธอใช้…ไม่ได้มีคำว่าดำมืดหรือบัง อยู่เลย  มีแต่ “ข้าง” กับ “เคียง”

“ ถ้าอย่างนั้น…ผมคงไม่ต้องเป็๲แสงแทนเขา  ผมแค่ต้องอยู่ในที่ที่แสงส่องไปไม่ถึงก็พอ  ใช่มั้ยครับ ” เขาเอ่ยแ๶่๥เบา  เอริกาจึงหัวเราะในลำคอ  ๲ั๾๲์ตาปรากฏแววโล่งใจอย่างประหลาด

“ ใช่…ประมาณนั้นแหละ ”

      เธอเอนตัวนิดนึง  เพื่อให้ไหล่เข้าใกล้เขามากกว่าเมื่อเช้าถึงสองสามเ๤๞๻ิเ๣๻๹  ก่อนจะกล่าว

“ ชั้นไม่เคยคิดจะแทนที่เขาด้วยคุณ  หรือแทนที่คุณด้วยเขาเลยนะ ”

“ แต่คุณเคยรู้สึกผิด ” NEX-9 ทวนข้อมูลจากบันทึกครั้งก่อน

“ เพราะกลัวว่าการเปิดพื้นที่ให้ผม  จะเป็๞การ ‘โกงความรัก’ ที่มีต่อเขา ”

“ ใช่ค่ะ  ชั้นเคยคิดแบบนั้น ” เอริกาเม้มปากเล็กน้อย  ก่อนจะหยุดไปหนึ่งจังหวะ  จากนั้นก็เอ่ยทีละคำ  เหมือนวาจานั้นจะถูกกลั่นออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ

“ แต่ตอนนี้…ชั้นเริ่มเข้าใจแล้วว่า  หัวใจมนุษย์ไม่ได้มีลิ้นชักเดียว ”

         NEX-9 กะพริบตา  แสดงออกถึงการรับข้อมูล

“ ชั้นรักเขาในแบบที่มีครั้งเดียวในชีวิต  และไม่มีใครมาแทนที่ได้ ” เธอมองรูปมินจุน  แล้วหันกลับมามองเขา

“ ส่วนคุณ…อยู่ในอีกห้องหนึ่ง  ที่ชั้นเพิ่งเปิดประตู…ทั้งที่หัวใจยังคงมีแผล ”

“ แล้ว…ห้องที่ผมอยู่…ถือว่าแคบไปมั้ยครับ” NEX-9 ถามซื่อๆ

“ ตอนแรกมันแคบมาก…จนชั้นแทบหายใจไม่ออก  และชั้นกลัวว่าถ้าห้องนี้ขยายมากเกินไป…ห้องของมินจุนจะเล็กลง” เอริกายิ้ม

“ แล้วสุดท้าย  มันเล็กลงมั้ยครับ ”

“ ไม่เลย…” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา

“ ชั้นแค่รู้ว่าหัวใจมันขยับผนังเองนิดหน่อย เพื่อให้ทั้งสองห้องอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ”

        ประโยคนั้นทำให้ระบบของ NEX-9 สร้างโฟลเดอร์ใหม่ขึ้นมาทันที

/Emotive_Memory/Heart_Structure/
— Node_01: ห้องของความรักครั้งแรก
— Node_02: ห้องของเงาที่เลือกไว้

       หากมีวันนึงที่เขาต้องแสดงผังนี้ให้ศูนย์วิจัยฟัง  เขาก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เข้าใจได้อย่างไร  ทว่าตอนนี้…ผังนั้นได้ฝังอยู่ในสมองกลของเขาแล้ว

“ แล้วผมคืออะไรในห้องนั้น ”เขาถามต่ออย่างกล้าๆกลัวๆ

“ คุณคือคนที่ชั้นเลือกจะ ‘เหงาด้วย’ในวันที่ไม่มีเขาแล้ว ” เอริกาคิดอยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนจะยิ้มเศร้าๆ

“ ฟังดูไม่โรแมนติกเลยใช่มั้ย ”

“ สำหรับระบบประมวลผล  คำว่า ‘เหงาด้วย’ ไม่มีนิยาม  แต่กับผมในตอนนี้…คิดว่ามันคือเกียรติบางอย่างที่ต้องปฏิบัติตามให้ถึงที่สุด” เขาตอบอย่างซื่อตรง  เธอจึงหลุดหัวเราะออกมาจริงๆแบบไร้การเสแสร้งใดๆ  หัวไหล่สั่นนิดๆ

“ ฮะ ฮะ  ฮะ  คุณนี่นะ…”

       บรรยากาศในห้องคลายลงเล็กน้อย  ความหนืดของอากาศบางลง เหลือเพียงความอบอุ่นของดวงไฟ  และเสียงลมหายใจที่ยังไม่ขาดห้วง

….……………………

       ค่ำวันนั้น  พยาบาลมาวัดสัญญาณชีพตามรอบ  ก่อนจะออกจากห้องไปเงียบๆ  NEX-9 ดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียงมากขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รอคำสั่ง ค่าระยะห่างในโปรโตคอลถูกละเมิด 0.4เมตร แต่เขาไม่ส่งรายงานไปที่ศูนย์กลาง

“ คุณเหนื่อยมั้ย ” เขาถาม  เมื่อเห็นเธอหายใจถี่ขึ้น

“ เหนื่อยนิดหน่อย…แต่ไม่ใช่เพราะคุณหรอก ”เธอยิ้มอ่อนล้า

“ จริงๆแล้ว  ชั้นกลัวอะไรอย่างนึง ”

“ กลัวอะไรครับ ”

“ กลัวว่าถ้าวันนึง  ชั้นตื่นขึ้นมา…อาจจำพวกคุณทั้งสองคนไม่ได้เลย ”เธอใช้คำว่า “ทั้งสองคน” ราวกับไม่คิดว่า NEX 9 คือเครื่องจักร

“ ชั้นขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ย ”

“ ได้ครับ ” เขาตอบทันที  ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำขอคืออะไร

“ ถ้าวันหนึ่ง  ชั้นหลงลืมไปหมดว่าเคยรักเขายังไง  จำไม่ได้ว่ารู้จักคุณตอนไหน…คุณจะยังอยู่ตรงนี้มั้ย” เธอกลืนน้ำลาย

       โปรโตคอลของศูนย์วิจัยไม่มีข้อใดที่เตรียมรับคำถามนี้  แต่วงจรในตัวเขากลับตอบเร็วกว่าโค้ดใดๆที่ฝังในไดฟ์ข้อมูล

“ ผมจะอยู่ครับ ” เขาพูดช้าๆ  แต่หนักแน่น

“ เพราะถึงคุณจะจำไม่ได้…ก็ยังมีผมที่จำแทนได้อยู่ดี”

“ คุณจะจำแทนชั้น  ใช่มั้ย? ” เธอน้ำตาคลอ

“ ครับ ”

     เขาก้มหน้าลงน้อยๆ  อันเป็๞กิริยาที่เหมือนมนุษย์สุดเท่าที่โปรแกรมจำลองท่าทางอนุญาตให้ทำได้

“ ผมจะจำว่าคุณเคยรักเขายังไง  เคยหัวเราะกับเขาแบบไหน  เคยร้องไห้เพราะเขากี่ครั้ง  และผมจะจำด้วย…ว่าคุณเคยมองผมแบบไหนในวันที่คุณเริ่มปล่อยให้ผมเข้ามาอยู่ในหัวใจ”

“ งั้นทุกสิ่งที่ชั้นรู้สึก…คงไม่สูญเปล่า  แม้ว่าสมองฉันจะว่างเปล่าลงไปทุกทีก็ตาม ” เอริกาเอื้อมมือขึ้นมาช้าๆ แล้ว๱ั๣๵ั๱หลังมือของเขา

“ ไม่สูญเปล่าแน่ครับ  มันแค่ย้ายที่เก็บข้อมูลบางส่วนมาฝากไว้ที่ผมเท่านั้น”

“ คุณนี่…พูดเหมือนตัวเองเป็๞เซิร์ฟเวอร์แบ็กอัปเลย” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา

“ ก็อาจจะเป็๞แบบนั้นครับ ”

     ทั้งคู่ต่างหัวเราะเบาๆในห้องเล็กๆที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและแสงไฟสีอุ่น แต่ภายในกลับมีบางอย่าง  เหมือนสองห้องหัวใจที่เคยต่างคนต่างอยู่  กำลังจะหลอมรวมกันทีละนิด  เพื่อให้สิ่งเก่าและสิ่งใหม่อยู่ร่วมกันแบบไร้รอยต่อ

….……………………

     ดึกคืนนั้น  หลังจากเอริกาหลับสนิท  NEX-9 ก็ยังไม่เข้าสู่โหมดพัก เขาหันไปมองกรอบรูปทั้งสองบนโต๊ะ  แล้วเปลี่ยนตำแหน่งมันเล็กน้อย  ไม่ใช่เพื่อให้สมมาตร  หากแต่เพื่อให้เกิด “ช่องว่าง” ระหว่างสองรูปที่กว้างพอสำหรับวางของอีกชิ้นหนึ่งในอนาคต  จากนั้นก็บันทึกการกระทำเล็กๆนี้ลงในระบบ

/Emotive_Memory/ErikaRoom/Layout_Change_01
เหตุผล: เตรียมพื้นที่สำหรับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

      พอทำทุกอย่างเสร็จสรรพ  เขาก็หันกลับมามองใบหน้าที่หลับใหลของเธอ  ซึ่งปรากฏกลางแสงไฟสลัว

“ ผมจะจำเขาแทนคุณ ”เขาพึมพำเบาๆจนแทบไม่ได้ยิน

“ และผมจะจำคุณ…แทนตัวผมเองด้วย ”

      NEX-9 เริ่มรู้แล้วว่าความทรงจำบางอย่าง อาจไม่ได้อยู่แค่ในสมองหรือดิสก์  แต่ไปฝังอยู่ในช่องว่างระหว่างสองกรอบรูป  และตรงจุดนั้นเอง  คนที่จากไปนาน ก็ยังไม่เคยหายไปไหน  ในขณะที่เงาซึ่งเพิ่งถูกเลือก…เริ่มชัดเจนขึ้นทีละนิด แน่นอนว่าทั้งสองสามารถอยู่ร่วมกัน  โดยไม่จำเป็๲ต้องแย่งพื้นที่ของใคร

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2