"พระสนมหลานซูเฟยเพคะ พระสนมิเต๋อเฟยมาถึงแล้วเพคะ"นางกำนัลคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกับหลานซูเฟยและกว๋อเสียนเฟยที่กำลังนั่งจิบน้ำชารอแขกอยู่
"ให้นางเข้ามาได้"หลานซูเฟยเอ่ยกลับไป
"เพคะ"นางกำนัลคนนั้นรับคำและย่อตัวออกไปทันที
"ดูเหมือนว่ายาจากเมืองซานของเ้าจะใช้ได้ผลดีเลยทีเดียวนี่ ิเต๋อเฟย"หลานซูเฟยเอ่ยขึ้นทันทีเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาในห้อง
"ถวายพระพรพระสนมหลานซูเฟยเพคะ"ิเต๋อเฟยย่อกายทำความเคารพบุคคลผู้ที่มีศักดิ์สูงกว่าตนตรงหน้า
"ลุกขึ้น"หลานซูเฟยกล่าวพร้อมกับผายมือไปทางเก้าอี้ที่ว่างอยู่
"ยาจากเมืองซานอะไรกันเพคะ เมืองซานเป็เพียงเมืองเล็กๆฐานะของคนในเมืองก็แค่พอมีพอใช้ หากปรุงยาจริงเมืองซานคงจะต้องมั่งคั่งกว่านี้เป็แน่เพคะ"ิเต๋อเฟยเอ่ยตอบประโยคก่อนหน้า
"เ้าไม่จำเป็ต้องตีหน้าซื่อเล่าความเท็จไปหรอก ข้ารู้ว่าเมืองซานเป็เมืองเช่นไรและ'สันดาน'ของเ้าเป็เช่นไร"หลานซูเฟยเอ่ย
"น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเมืองซานของเรานั้นชำนาญด้านยาต่างๆ พระสนมหลานซูเฟยทรงมีความรอบรู้เสียจริงทั้งๆที่เมืองของเรานั้นก็เก็บความลับเอาไว้ดีแล้วแท้ๆเชียวนะเพคะ"ิเต๋อเฟยพูดพร้อมกับใบหน้าประดับรอยยิ้มที่แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่าไร้ความจริงใจ
"เ้านี่ช่างเก็บอารมณ์ไม่เป็เลยหรืออย่างไร แต่เอาเถอะข้าไม่ได้เรียกเ้ามาเพื่อหาเื่ แต่ข้ามีข้อเสนอมาให้เ้าต่างหาก"หลานซูเฟยกล่าวพร้อมกับยกชาขึ้นจิบ
"ข้อเสนออะไร"ิเต๋อเฟยที่กำลังจะยกชาขึ้นจิบชะงักพร้อมกับปรายตามองผู้ที่ยื่นข้อเสนอทันที
"ิเต๋อเฟย คำลงท้ายของเ้าหายไปไหนเสียแล้วเล่า แต่ก็เอาเถิดน้องข้าเ้าลองเล่าให้นางฟังเสียหน่อยเถิด"เมื่อหลานซูเฟยเอ่ยจบเป้าสายตาของิเต๋อเฟยก็หันไปอยู่ที่กว๋อเสียนเฟย
"เพคะ"กว๋อเสียนเฟยรับจากหลานซูเฟยก่อนที่จะหันไปอธิบายกับิเต๋อเฟย
.
.
"พระสนมจะทำตามที่พวกนางบอกจริงๆหรือเพคะ"นางกำลังคนสนิทที่ติดตามมาจากเมืองซานด้วยกันเอ่ยขึ้นเมื่อออกมาพ้นจากตำหนักของพระสนมหลานซูเฟย
"ถ้าหากมันเป็อย่างที่พวกนางบอกจริงๆลองดูหน่อยก็ไม่เสียหาย"ิเต๋อเฟยกล่าว
"แต่ถ้าหากมันไม่เป็เช่นนั้นเล่าเพคะ"นางกำนัลยังคงถามด้วยความเป็กังวล
"เอาไว้ถึงตอนนั้นแล้วเราค่อยหาแผนสำรองไว้ก็ยังไม่สาย"ิเต๋อเฟยตอบ
"แล้วเื่รวมมือเล่าเพคะ หม่อมฉันคิดว่าพระสนมหลานซูเฟยน่าจะเล่นไม่ซื่อกับเรานะเพคะ"นางกำนัลคนนั้นยังคงเอ่ยต่อเรื่อยๆ
"หากเป็เช่นนั้นข้าก็มีวิธีที่จะโต้กลับนางได้อยู่เหมือนกัน แต่ก่อนอื่นเราต้องเริ่มลงมือแผนแรกกันได้แล้ว"ิเต๋อเฟยเอ่ย
.
.
"ถวายบังคมฝ่าา ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี่ หมื่นหมื่นปี"ถังอ๋องเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเข้ามาถึงห้องทรงงานของฮ่องเต้แห่งแคว้น
"ไม่ต้องมากพิธี เื่ที่ข้าให้เ้าไปสืบได้ความว่าอย่างไรบ้างถังอ๋อง"หานหลงเงยหน้าขึ้นจากฎีกาพร้อมกับเข้าเื่โดยทันที
"เป็ไปอย่างที่เสด็จพี่คิด ดูเหมือนว่าเ้าเมืองซานไม่ได้ส่งพระสนมิเต๋อเฟยมาเพื่อเป็ตัวประกันแต่น่าจะถูกส่งมาเพื่อทำภารกิจอะไรบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ และอีกเื่คือตอนนี้ดูเหมือนว่าเมืองซานเองก็พยายามคิดค้นยาใหม่ขึ้นมาเหมือนกันแต่ดูเหมือนว่าเมืองซานจะรอบคอบยังคงเก็บเงียบทั้งเ้าเมืองและชาวเมืองเลยพ่ะย่ะค่ะเกรงว่าเราจะล้วงความลับได้ยากขึ้นไปอีกพ่ะย่ะค่ะ"ถังอ๋องกล่าวตามที่ได้รับรายงานมา
"อืม"หานหลงตอบรับพร้อมกับใบหน้าที่ครุ่นคิดอีกเล็กน้อย
"แม้แต่พ่อค้าที่จะไปซื้อขายยาก็ยังไม่ได้ความอะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ"ถังอ๋องจะคงรายงานต่อ
"ถ้าเช่นนั้นเราน่าจะต้องลองส่งคนของเราไปสืบความจากเมืองซานดู เสี่ยวหง เสี่ยวฟง"เมื่อหานหลงเอ่ยจบเ้าของชื่อทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้นอยู่บริเวณมุมห้อง
"พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ"ทั้งสองเอ่ยรับพร้อมกัน
"เราจะมอบภารกิจพิเศษให้เ้า จงไปอาศัยอยู่ในเมืองซานและคอยสืบความมาให้เรา และเนื่องจากเป็ภารกิจที่ต้องใช้เวลาและความไว้วางใจจากคนในเมืองซานเราจะไม่กำหนดระยะเวลาในการทำภารกิจนี้แต่จงให้ได้ความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เข้าใจหรือไม่"หานหลงมอบหมายหน้าที่ให้กับบุคคลทั้งสอง
"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ"ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน
"เอ่อ หม่อมฉันขอบังอาจถามคำถามเพคะ"เสี่ยวหงเอ่ยขึ้นหลังจากรับคำ
"ว่ามา"หานหลงกล่าว
"พวกเราจะต้องเข้าเมืองซานไปด้วยฐานะอะไรหรือเพคะ"เสี่ยงหงเอ่ยถามทันที่เมื่อได้รับอนุญาต
"อืมม เอาเป็สามีภรรยาที่ตกอับก็แล้วกัน"หานหลงคิดอยู่สักพักแล้วจึงตอบออกมา
"ร รับทราบเพคะ"เสี่ยวหงรับคำ
"เอาล่ะ พวกเ้าไปเก็บข้าวเก็บของเสีย อีกสองวันพวกเ้าจะต้องออกเดินทางไปเมืองซาน ไปได้"หานหลงเอ่ยเมื่อเห็นว่าทั้งสองไม่มีอะไรขัดข้องอีก
"พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ"ทั้งสองเอ่ยรับพร้อมกับหายตัวออกไปจากห้องทันที เมื่อทั้งสองออกไปัทั้งสองก็คุยกันต่อ
.
.
"ตกอับน่ะข้ารับได้แต่ที่รับไม่ได้คือทำไมข้าจะต้องไปเป็สามีภรรยากับเ้ากัน"เสี่ยวหงพูดขึ้นเมื่อออกมาพ้นจากเขตพะราชวังพร้อมกับค้อนเล็กเล็กไปทางเสี่ยวฟงที่อยู่ข้างๆ
"ช่วยไม่ได้ก็นั่นเป็พระประสงค์ของฝ่าา แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือหงเอ๋อร์เราจะได้ลองใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันอย่างไรเล่า"เสี่ยวฟงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเชิดคางของเสี่ยวหงขึ้นและโน้มตัวลงไปจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น
"ใครอยากไปใช้ชีวิตคู่กับเ้ากัน"เสี่ยวหงเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะบัดหน้าหนีและใช้วิชาตัวเบาเหาะขึ้นไปอยู่บนต้นไม้และล่วงหน้าไป
"ไม่เอาน่าหงเอ๋อร์ข้าพูดจริงนะ"เสี่ยวฟงที่เห็นเช่นนั้นก็ใช้วิชาตัวเบาเหาะตามไป
"เ้าเลิกตามข้ามาสักที"เสี่ยวหงยังคงใช้วิชาตัวเบาหนีอยู่เมื่อได้ยินคำหยอกล้อของเสี่ยวฟงก็ยิ่งหน้าแดงถึงแม้ว่าจะมีผ้าแพรดำปิดใบหน้าอยู่ก็ตาม คำหยอกล้อของเสี่ยวฟงที่ยังคงเอ่ยไล่หลังมานั้นทำให้เสี่ยงหงนึกถึงใบหน้าคมที่กำลังก้มหน้ามาและเข้าใกล้ใบหน้าของเธอเรื่อยๆนั้นทำให้เผลอก้าวผิดจังหวะจนหล่นจากกิ่งไม้ลงไป
ฟุบ
"เห็นหรือไม่เล่าหากข้าไม่ตามเ้ามาป่านนี้เ้าก็คงจะเจ็บตัวไปแล้ว"เสี่ยวฟงเอ่ยขึ้นหลังจากรับตัวของเสี่ยวหงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนด้วยท่าอุ้มเ้าสาว การกระทำนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าของเสี่ยวหงเห่อแดงขึ้นมาอีกจนผ้าแพรปิดไม่มิด
"อะไรกันหงเอ๋อร์เ้าไม่สบายหรือ หน้าของเ้าแดงไปหมดแล้วนะ"เสี่ยวฟงที่เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงเพราะตนก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งหยอกล้ออีกฝ่าย
"ข้าสบายดี ปล่อยข้าลงได้แล้ว ต่อให้เ้าไม่มารับข้าก็สามารถลงถึงพื้นได้อย่างปลอดภัยอยู่แล้ว"เสี่ยวหงเอ่ยพร้อมกับลงจากอ้อมแขนของเสี่ยวฟงแต่ก็ยังถูกเสี่ยวฟงโอบเอวไว้อยู่ดี
"ไม่เอาน่าหงเอ๋อร์เ้าก็รู้ว่าข้าชอบเ้า เมื่อไหร่เ้าจะรับรักข้าเสียทีเล่า"เสี่ยงฟงเอ่ยพร้อมกับดึงตัวเสี่ยวหงให้มาแนบชิดกับตัวและใช้อีกมือหนึ่งประคองใบหน้าเสี่ยวหงให้หันมาทางตนและโน้มหน้าลงไปอีก เสี่ยวหงไม่ได้ตอบแต่เบนสายตาออกไปด้านข้าง
"ข้า..."เสี่ยวหงเอ่ย แต่ด้วยเสียงที่เบาทำให้เสี่ยวฟงต้องขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ
"ปล่อยข้า ไอบ้าเสี่ยงฟงเอ้ย"เสี่ยวหงะโออกมาพร้อมกับให้เข่ากระแทกน้องชายของเสี่ยวฟงจนเสี่ยวฟงต้องลงไปนอนกุมน้องชายอยู่บนพื้น
"ข้าไปล่ะ ลาก่อน ส่วนเ้าก็อย่ากับบ้านมืดนักล่ะกลางคืนมันหนาว"เสี่ยวหงเอ่ยและใช้วิชาตัวเบาเหาะไปทันที
"ยัย..บ้า...คราวหน้าเ้า..ไม่รอดแน่.."เมื่อเสี่ยวหงไปเสี่ยวฟงก็พึมพำออกมาอยู่คนเดียวพร้อมกับน้ำตาที่หางตาเล็กน้อย
คัต
4K
