วันนี้เป็วันที่ลูกชายคนเล็กของบ้านจะกลับมาแม่เลี้ยงนาฏยาลงครัวทำอาหารเองเพื่อต้อนรับลูกชายคนเล็ก เธอจัดโต๊ะอาหารอย่างหรูหราอาหารมากมายจัดเรียงอย่างกับงานเลี้ยง
“คุณแม่ครับ งานวันเกิดคุณพ่อวันอาทิตย์ไม่ใช่เหรอครับทำไมคุณแม่รีบเตรียมอาหาร”
“แม่แค่จัดให้คนสำคัญของแม่นะ”
“ใครค่ะคุณแม่คนสำคัญของคุณแม่”ฐิสาเดินไปกอดแขนสอบถามแม่สามีในขณะที่พ่อเลี้ยงนั่งส่ายหัวกับความตื่นเต้นของแม่เลี้ยงที่ดีใจเมื่อลูกชายตัวสอบยอมกลับบ้านแล้วเป็เวลาเดียวกันที่รถของไร่ชาขับมาจอดที่หน้าบ้าน แม่เลี้ยงนาฏยารีบวิ่งไปดู
“สวัสดีครับคุณแม่”
“มาให้แม่กอดให้หายคิดถึงหน่อย”แม่เลี้ยงกอดลูกชายสุดที่รักแน่นเขาก็กอดแม่ด้วยความคิดถึง ก่อนจะพากันเข้าบ้านไปที่โต๊ะอาหาร
“สวัสดีครับคุณพ่อและทุกคน”วายุทักทายทุกคนก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร
“กลับบ้านได้แล้วเหรอแกได้ข่าวว่าหัวแตกมานิ”
“รู้ข่าวเร็วจังเลยนะครับแล้วไม่เห็นไปเยี่ยมบ้างเลย”
“ไปอยู่เมืองนอกตั้ง 13 ปียังรอดกลับมาได้โดนแค่นั้นแกไม่ตายเหรอ”
“แน่นอน ผมลูกพ่อนิตายยากเหมือนกัน”วายุทำหน้ากวนตีนใส่พ่อ
“กลับมาั้แ่เมื่อไรวายุ”ภูผาถามน้องชาย
“ก็เกือบ 2 อาทิตย์แล้ว”
“หายไป ไม่คิดส่งข่าวให้รู้เลยนะนายนะ”ฐิสาถาม
“สบายดีนะฐิสา”
“จ๊ะสบายดี พี่ภูผาดูแลเราอย่างดี”ฐิสาบอกพร้อมโน้มตัวไปกอดขนภูผา ส่วนภูผาก็ลูบหัวเธอเบา ๆ วายุได้แค่มองสายตาเศร้าๆ ระหว่างนั้นก็มีรถมาจอดหน้าบ้าน
“ใครมาอีกเหรอครับคุณแม่”ภูผาหันมาถามแม่เลี้ยง
“ไม่รู้สิเดี๋ยวแม่ไปดูเอง”แม่เลี้ยงกำลังจะลุกขึ้น
“เออ น่าจะเป็ลูกสาวของพิมพ์เองค่ะสงสัยยายสายน้ำจะมาถึงแล้ว”พิมพ์บอก
“งั้นไปพามาหาฉันก่อนนะไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีแล้วสงสัยจะสวยขึ้นน่าดู”
“ค่ะแม่เลี้ยง”พิมพ์รับคำก่อนเดินออกไปที่ลูกสาว
“สวัสดีค่ะแม่ กอดหน่อยคิดถึงจังเลย”
“คิดถึงแต่ไม่มาหา คงเชื่อหรอกไหนให้แม่ดูหน้าชัด ๆ สิ คุณหมอคนสวยของแม่”
“หนูเก็บเงินได้เยอะแล้ว กลับมาครั้งนี้ว่าจะไปหาดูที่ทางทำคลินิกกลับมาอยู่กับแม่ไงค่ะ”
“จ้าลูกแต่ตอนนี้เข้าไปกราบพ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงก่อนพวกท่านรออยู่”พิมพ์ลบอกแต่สีหน้าของสายน้ำก็เปลี่ยนเป็กลุ้มใจเธอไม่อยากเจอฐิสาและตอนนี้วายุก็คงอยู่ด้วย
“ค่ะ”รับคำแม่ สายน้ำก็เดินตามไปที่ในบ้านใหญ่เพื่อไปกราบพ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงผู้มีพระคุณของเธอก่อนจะถึงที่โต๊ะอาหารเธอได้ยินเสียง ‘นี่แม่ทำเองหมดเลยเหรอครับ แบบนี้ต้องทานให้หมด ผมคงน้ำหนักขึ้นเยอะเลยแล้วสาวๆ ผมหายไปหมดแน่ ๆ 55555’ นั้นเป็เสียงของวายุที่ดังออกมา
“สายน้ำ สวัสดีทุกคนสิลูก”
“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง แม่เลี้ยง คุณภูผาคุณฐิสา คุณวายุ”ทุกคนมองมาที่สายน้ำเป็สายตาเดียวกันแต่ต่างความรู้สึกกันสายตาของพ่อเลี้ยง แม่เลี้ยง และภูผาเป็สายตาที่มองมาด้วยความดีใจและเอ็นดูส่วนฐิสามองมาด้วยสายตาที่ไม่พอใจ และสุดท้ายสายตาที่ใซึ่งกำลังเริ่มเปลี่ยนเป็ไม่พอใจของวายุ
“กลับมาแล้วเหรอหนูสายน้ำมาให้ป้ากอดหน่อยมา”แม่เลี้ยงลุกขึ้นกอดสายน้ำอย่างอบอุ่น
“หายไปนานเลยนะสายน้ำกลับมาพี่จำแทบไม่ได้”ภูผาที่นั่งยิ้มยินดีกับการกลับบ้านของสายน้ำแต่ลืมสังเกตสีหน้าภรรยาตัวเอง
“มานั่งทานข้าวด้วยกันนะสายน้ำ”พ่อเลี้ยงชวนให้สายน้ำนั่งร่วมโต๊ะอาหาร
“ขอบคุณมากค่ะพ่อเลี้ยง แต่หนูเรียบร้อยมาแล้วค่ะทุกคนทานกันต่อเถอะค่ะเดี๋ยวหนูขอตัวไปเก็บของก่อน”เธอลาทุกคนก่อนเดินไปที่บ้านเล็กพร้อมกับแม่ของเธอพ้นกลังของสายน้ำวายุที่นั่งไม่ติด
“ผมอิ่มแล้วขอตัวกลับห้องก่อนนะครับ”
“อ้าวไหนว่าจะทานฝีมือแม่ให้หมดไง”วายุไม่ฟังเขารีบเดินเข้าไปที่ห้องของตัวเองเอาสัมภาระโยนไว้บนเตียงแล้วรีบออทางหลังบ้านเพื่อไปที่บ้านเล็ก เขาจำได้ตอนเด็ก ๆว่าห้องของสายน้ำอยู่ทางฝั่งของสระน้ำ เขาชะเง้อไปมองเห็นกระเป๋าของสายน้ำวางอยู่บนเตียงเขาจึงรีบปีนเข้าไปเพื่อรอเจอเธอส่วนสายน้ำเมื่อมาถึงเธอพูดคุยกับแม่เสร็จก็เอาไปเก็บในห้องแล้วไปอาบน้ำก่อนค่อยมาจัดของเธอนุ่งผ้าขนหนูออกจากห้องน้ำก็ใกรี๊ดออกมาเมื่อเห็นวายุนั่งอยู่บนเตียงวายุรีบเอามือเขาไปอุดปากเธอไว้จากด้าน ยิ่งทำให้สายน้ำใดิ้นผ้าขนหนูที่พันตัวอยู่กำลังจะหลุดสายน้ำจึงยืนนิ่ง
“เงียบไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
“สายน้ำเป็อะไรลูก”แม่ของเธอมาเคาะประตูถามเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวตัวเองกรี๊ดลั่นสายน้ำเอามือไปตีแขนเขาเบา ๆ เพื่อบอกว่าเธอจะตอบแม่”
“ไม่มีอะไรค่ะแม่เมื่อกี้หนูมันวิ่งผ่านหน้าน้ำค่ะ”
“อ๋อ ให้แม่เข้าไปช่วยไม่”
“ไม่เป็ไรค่ะแม่”เสียงแม่ก็เงียบไปตอนนี้วายุถอยห่างออกมาจากตัวของสายน้ำสายน้ำรีบจับผ้าขนหนูกำลังจะวิ่งเข้าห้องน้ำแต่โดนวายุไปดักหน้า เขาใช้สายตาสำรวจเรือนร่างของเธอผ่านผ้าขนหนูอย่างหน้าเกลียด
“นี่คุณทำบ้าอะไร ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”
“ให้เวลา 10 นาทีแต่งตัวให้เสร็จแล้วออกไปคุยกับฉันไม่งั้นฉันกลับมารอบหน้าฉันไม่รับรองว่าอารมณ์ฉันจะ..เป็อย่างไร”วายุพูดเสร็จก็ะโหน้าต่างลงไปสายน้ำยืนโล่งใจที่เขาออกไปแล้ว เธอรีบจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนออกไปพบเขาเพราะหากไม่ออกไปเขาต้องบุกเข้ามาอีกแน่ ๆสายน้ำเดินไปหาวายุที่ยืนรอเธออยู่ในสวนริมสระ
“คุณวายุมีอะไรจะคุยกับดิฉันค่ะ”
“ที่โรงพยาบาลเธอรู้ใช่ไม่ว่าฉันเป็ใคร”
“ทราบค่ะ”
“แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันยัย..”
“ยัยกาฝาก ก็เพราะแบบนี้ไงค่ะถ้าคุณรู้ว่าฉันคือยัยกาฝากที่คุณรังเกียจคุณก็จะปฏิเสธการรักษาแล้วโรงพยาบาลก็จะมีปัญหาอีก ดิฉันเลยไม่บอกค่ะ”
“เธอก็เลยปล่อยให้ฉันปล่อยมุกจีบเธออยู่แบบนั้นเหรอคงสนุกมากสินะ” วายุโกรธที่เขาอุส่าปล่อยมุกจีบหมอคนสวยของเขาไปตั้งเยอะโดยไม่รู้เลยว่าหมอคนนั้นคือคนที่เขาเคยรังเกียจั้แ่เด็ก
“ป่าวค่ะดิฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดพวกนั้นของคุณเลย” สายน้ำตอบหน้านิ่ง
“ไม่..ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ” วายุหน้าเหว๋อไปกับคำตอบของสายน้ำนี้เธอไม่รู้สึกอะไรกับคำหยอด มุกจีบของเขาเลยเหรอ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนโดนถีบยอดหน้าเลย
“ใช่ค่ะ ถ้าคุณโกรธฉันเื่นี้ฉันขอโทษด้วยนะคะ” สายน้ำกล่าวขอโทษเขาแต่ในเวลานั้นมีเสียงโวยวายดังมาจากบ้านคนงาน ซึ่งมีไฟส่องแสงมาทางบ้านใหญ่
“ช่วยด้วยครับ พ่อเลี้ยง ช่วยลูกผมด้วย”
“ช่วยลูกฉันด้วยค่ะพ่อเลี้ยง” เสียงคนงานชายหญิงวิ่งร้องขอความช่วยเหลือมาโดยคนงานชายอุ้มเด็กผู้ชายที่กำลังชักมาด้วยสายน้ำเห็นก็รีบวิ่งตามไปที่หน้าบ้านใหญ่ ส่วนวายุเองก็วิ่งมาเธอมาติด ๆ
“เกิดอะไรขึ้น”เสียงพ่อเลี้ยงดังขึ้นที่หน้าบ้าน
“พ่อเลี้ยงครับ ช่วยลูกผมด้วยมันตัวร้อนกินยาแล้วยังไม่หาย ตอนนี้ชักใหญ่เลย”
“ช่วยพาลูกชายหนูไปหาหมอหน่อยนะคะพ่อเลี้ยง”
“ขอให้น้ำดูหน่อยนะคะ น้ำเป็หมอค่ะ”สายน้ำวิ่งมาถึงขอตรวจอาการเด็กตอนนี้เด็กกำลังชักเกร็งเธอรีบเอาเด็กลงจากตัวพ่อนอนหงายบนพื้นพยายามตะแคงตัวเขาจับชีพจร ฐิสาวิ่งไปหยิบช้อนมาจะให้เด็กกัด แต่โดนสายน้ำปัดทิ้งไป
“ทำบ้าอะไรของเธอเนี้ยเดี๋ยวเด็กก็กัดลิ้นตัวเองหรอก”
“คุณนั้นแหละทำบ้าอะไร”แล้วเธอก็เอานิ้วตัวเองใส่ปากให้เด็กกัดทุกคนใกำการกระทำของสายน้ำ
“สายน้ำ!!!”ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกัน
“เอาช้อนให้เขากัดเกิดฟันเขาหักแล้วไปติดหลอดลมมันจะอันตรายกว่านะคะคุณฐิสาส่วนน้ารีบไปหากะละมังใบใหญ่ ๆ แล้วใส่น้ำแข็งมาให้เยอะๆเลยส่วนคุณช่วยไปหาน้ำมาถังนึง”สายน้ำพูดกับพ่อเด็กและประโยคหลังเธอหันไปบอกวายุที่กำลังยืนอึ้งอยู่ หลังจากได้ของแล้วเธอให้วายุเทนำลงในกะละมังและยกเด็กลงไปแช่ในน้ำเย็น เพื่อบรรเทาอาการตัวร้อนเวลาผ่านไปเด็กสงบไม่ชักแล้ว เธอจึงเอานิ้วออกซึ่งเป็รอยฟันมีเืซิบออกมา
“แม่เลี้ยงค่ะน้ำขอยืมอุปกรณ์ทำแผลหน่อยนะคะ”
“ดะ...ได้ลูก ภูผาไปหยิบมาให้น้องสิ”แล้วภูผาก็วิ่งไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลให้สายน้ำภูผาจะเขามาช่วยแต่ถูกฐิสาแกล้งเวียนหัวใส่ วายุที่มองสายน้ำที่ทำแผลเองแบบเก้ๆกังๆก็ทนดูไม่ไหวเขาเดินมานั่งข้าง ๆดึงอุปกรณ์ทำแผลจากเธอ
“นี่คุณฉันทำเองได้”สายน้ำจะแย่งชุดทำแผลกลับ
“อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวฉันทำให้ทำเองลำบากแล้วยังอวดดี”วายุตั้งใจทำแผลให้สายน้ำอย่างอ่อนโยน ขณะที่ใส่ยาเขาเป่าแผลให้เธอเบา ๆ เพราะกลัวเธอจะเจ็บพ่อเลี้ยงเห็นภาพตรงหน้าก็สะกิดแม่เลี้ยง ทั้งคู่มองตากันและยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ
769
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
