“ขอบคุณท่านผู้เฒ่าอู๋สำหรับคำแนะนำ” โจวเถาเถาโค้งให้ผู้เฒ่าอู๋
ตอนที่ซุนผอไหลมาแอบดูนางนั้น หญิงสาวก็สังเกตเห็นนางแล้ว โจวเถาเถาพอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นอกกำแพง หากผู้เฒ่าอู๋ผู้มีความซื่อตรงผู้นี้ โจวเถาเถารู้สึกเคารพเขาขึ้นมาอย่างเต็มหัวใจนางเลยทีเดียว
ผู้เฒ่าอู๋มองโจวเถาเถาอย่างลึกซึ้งก่อนที่จะพยักหน้าหันหลังเดินจากไป
ถึงแม้ว่าผู้เฒ่าอู๋จะไม่เดินผ่านมาแล้วไล่ซุนผอไหลไป นางซุนผอไหลก็ไม่อาจเรียนรู้วิธีทำขนมซานจาจากนางได้ ั้แ่ที่นางแอบเห็นซุนผอไหลที่มุมกำแพง โจวเถาเถาก็วางกับดักไว้ให้นางแล้ว หญิงสาวสงบสติอารมณ์แล้วทำขนมซานจาของนางต่อไป
ถ้าหากซุนผอไหลมาหานางเพื่อที่จะถามวิธีทำขนมซานจา นางก็ยินดีที่สอนทำ แต่นางซุนผอไหลนั้นเป็คนประเภทพูดจาลับหลังนินทาผู้อื่น เอาเปรียบผู้คน แถมยังแอบขโมยสูตรทำขนมนางอีก พฤติกรรมเยี่ยงนี้นับว่าต่ำทรามเกินไป สมควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง
“หวังว่าการให้บทเรียนซุนผอไหลในครั้งนี้ จะทำให้นางรู้จักรับผิดชอบชั่วดีในอนาคตบ้าง ถือเสียว่าเป็ผลงานในการปรับปรุงคุณภาพของชาวบ้านในหมู่บ้านกัวเทียนของข้าก็แล้วกัน”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวเถาเถาก็เดินทางเข้าเมืองพร้ะกร้าใส่ขนมซานจาทั้งสองใบ เมื่อตั้งแผงเสร็จสรรพ นางก็ร้องะโขาย
“ขนมซานจา!! ขนมซานจา!! ของถูกและดี ราคาแค่สิบเหวินเท่านั้น!! เร่เข้ามาๆ”
“พี่ชาย อย่าเพิ่งไป ..มาลองชิมขนมของข้าดูก่อน”
ไม่นานนักโจวเถาเถาก็ถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนที่้าจะซื้อขนมซานจา มีลุงคนหนึ่งจ้องไปที่ขนมซานจาแล้วพูดว่า
“สาวน้อย ขนมซานจาของเ้าขายสิบเหวินไม่แพงไปหรือ? แค่ห้าเหวินได้หรือไม่?”
“ท่านลุงลองชิมดูก่อนเถอะ อย่าต่อราคาข้าเลย” โจวเถาเถายิ้ม หลังจากกินขนมซานจาหวานอมเปรี้ยวแล้ว ดูเหมือนเขาจะติดใจและกำลังจะจ่ายเงิน แต่จู่ๆ ก็มีคนพูดขึ้นมาว่า
"ขนมซานจาขายชิ้นละสิบเหวินเลยหรือ? ไม่แพงเกินไปหรือ? ทางฝั่งตรงข้ามขายแค่ชิ้นละห้าเหวินเองถ้าซื้อสิบชิ้นเหลือชิ้นละสามเหวินเท่านั้น”
“จริงเหรอ” เมื่อลุงได้ยินสิ่งนี้ดวงตาเขาก็เป็ประกายขึ้นมาทันที
“จริงสิ! ข้าก็เพิ่งซื้อมานี่แหละ ถ้าไม่เชื่อก็ช่างเถอะ” ชายคนนั้นส่ายหัวแล้วเดินจากไป พอเห็นดังนั้นมือที่ยื่นจะจ่ายเงินก็หดกลับทันที โจวเถาเถาถึงกลับยืนอึ้งไป
“ของซื้อของขายก็ควรตั้งราคาให้ยุติธรรม เพื่อจะได้สมประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือ?” พูดแล้วนางก็อดยิ้มไม่ได้
“ใช่ๆ ..ข้าเห็นด้วย” ลุงคนนั้นพยักหน้าอย่างเขินอายเขาไม่กล้ามองหน้าโจวเถาเถา หากรีบเดินไปฝั่งตรงข้ามทันที เมื่อเห็นแบบนั้นผู้คนที่รุมล้อมนางอยู่ก็เดินตามลุงคนนั้นไป..ที่หน้าแผงขายของโจวเถาเถาก็ไม่เหลือใครอีกเลย หญิงสาวยืนงงเล็กน้อย..นึกจะไปก็ไปกันหมดเลย..โจวเถาเถาเก็บของขึ้น แล้วเดินตามไปดูอย่างนึกสงสัย หลังจากนั้นนางก็เห็นหญิงคนนั้น..คนที่ขายขนมซานจาราคาถูกกว่านาง “ซุน…ซุนผอไหล”
นางเห็นครอบครัวของซุนผอไหลยืนขายขนมซานจา ชิ้นละห้าเหวิน ถ้าซื้อ 10 ชิ้นขึ้นไปจะเหลือชิ้นละสามเหวิน ซุนผอไหลยืนเก็บเงินโค้งคำนับรับเงินมือเป็ระวิง นางยิ้มอย่างอวดดี โจวเถาเถาเดินเข้าไปหวังเฉียงพูดยิ้มๆ ว่า
“ลุงหวาง มาขายขนมซานจากับเขาด้วยหรือ?”
**************
1K
