เช้าวันจันทร์ที่แสนจะสดใส "มะลิ"ลูกสาวคนสวยของนักการเมืองชื่อดังกำลังขับรถไปโรงเรียนตามปกติ..เนื่องด้วยวันนี้เธอมีเรียนเช้า ทำให้เธอต้องออกจากบ้านเเต่เช้าตรู่และเย็นวันนี้เธอก็มีนัดทำรายงานกับเพื่อนอีกด้วย ด้วยความที่มะลิเป็คนเฟรนลี่ยิ้มเก่งเข้ากับคนง่าย เธอจึงสนิทกับเพื่อนแทบจะทุกคนในห้องและเวลาเพื่อนมีปัญหาอะไรเธอก็มักจะยื่นมือเข้าไปช่วยเสมอ มะลิมีใบหน้าที่สวยน่ารัก รูปร่างของเธอนั้นมีขนาดกระทัดรัดราวกับเด็กมัธยม อาจจะเป็เพราะว่าในตอนเด็กๆเธอไม่ชอบกินนมด้วย การเรียนวันนี้เป็ไปได้ด้วยดีและระยะเวลาอีกไม่ถึง 3 เดือนเธอก็จะเรียนจบแล้ว มะลิเป็คนเรียนดีและตั้งใจเรียนสุดๆอาจเป็เพราะว่าพ่อกับแม่เธอส่งให้เรียนพิเศษตั้งเเต่ประถม เธอจึงสนใจการเรียนมากกว่าสิ่งอื่นใด เเต่เเน่นอนว่าคนอย่างเธอนั้นนอกจากเื่เรียนแล้วสิ่งที่รองลงมาก็คือครอบครัวที่เธอรักมากที่สุดนั่นเอง วันนี้หลังเลิกเรียนเธอไม่พลาดที่จะโทรบอกพ่อกับแม่ว่าจะกลับบ้านดึก เพราะเธอต้องอยู่ทำรายงานต่อกับเพื่อนที่มหาลัยนั่นเอง
"ค่ะแม่..มะลิจะโทรมาบอกว่าวันนี้มะลิกลับดึกนะคะ พอดีอยู่ทำรายงานกับเพื่อนน่ะค่ะ แม่ไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อมะลินะคะ มะลิว่าจะทานข้าวข้างนอกกับเพื่อนก่อนกลับเลยค่ะ..รักแม่กับพ่อนะคะ" มะลิเธอเป็เด็กน่ารัก ทุกๆคนั้งที่เธอจะไปไหนเธอมักจะรายงานให้พ่อแม่รู้ก่อนเสมอเพราะเธอไม่อยากให้พวกท่านเป็ห่วง ในสายตาของมะลิและเพื่อนๆของเธอนั้นถือว่าครอบครัวของเธอดูอบอุ่นจนน่าอิจฉาเลยล่ะ เเต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความอบอุ่นนั้น มีเื่ร้ายๆแฝงตัวอยู่ด้วยเช่นกัน
"วันนี้ลูกกลับดึกนะคะคุณ"
"อืม..ก็ดีเหมือนกันเราจะได้คุยกันเื่บริษัทซักที ผมตั้งใจว่าจะขายหุ้นบริษัทไปใช้หนี้ คุณคิดว่าไง?"
"ขายบริษัทงั้นหรอ นี่คุณจะบ้าหรอ ถ้าคุณขายบริษัทแล้วเราจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะ ไหนจะยัยมะลิอีก ถ้าลูกรู้เข้าคุณจะทำยังไง!!"
"ถึงลูกไม่รู้ตอนนี้ ต่อไปยังไงลูกก็ต้องรู้ และที่ผมต้องขายหุ้นบริษัทก็เพราะต้องหาเงินมาใช้หนี้การพนันให้คุณยังไงล่ะ ผมรู้นะว่าที่คุณบินไปหม่าเก๊าท์เดือนก่อนคุณไปทำอะไรมาน่ะและไหนจะเครื่องเพชรที่ผมตั้งใจจะซื้อให้ลูกอีกล่ะ"
"แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคุณ ก็มันกำลังมือขึ้นนี่นา พอเสียก็เสียยาวเลยไง"
"ครั้งสองครั้งผมไม่ว่าหรอกนะ เเต่นี้มันกี่ปีมาแล้ว เงินน่ะใช้แบบล้างแบบผลานมันก็หมดได้นะคุณ!!"
"นี่คุณพูดแบบนี้คุณจะโทษฉันฝ่ายเดียวใช่ไหม แล้วทีคุณล่ะหมดไปเท่าไหร่แล้วกับเด็กเลาท์น่ะ ไหนจะพวกผู้หญิงหากินพวกนั้นอีก ฉันยังไม่เคยว่าคุณซักคำเลยนะ!!"
"มันก็พอๆกันละวะ...ยังไงผมก็จะขาย!"
"ไม่นะ..ถ้าคุณขายบริษัท คุณต้องเซ็นใบหย่าให้ฉันก่อน"
"คุณหมายความว่าไง?"
"ฉันรู้นะว่าคุณมีหนี้พนันบอลอีก 30 ล้านที่คุณยังไม่จ่ายน่ะ ฉันไม่มีวันมารับผิดชอบเื่นี้แทนคุณหรอกนะ!!"
"แล้วที่ผมต้องขายหุ้นบริษัทซ้ำแล้วซ้ำอีกแบบนี้ไม่ใช่เพราะผมหาเงินใช้หนี้ให้คุณหรือเลยล่ะ!!"
"นี่คุณอย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ..ที่ฉันทนลำบากรองรับอารมณ์และอยู่กับคุณมานาน มันก็เป็บุญของคุณมากแล้วนะ"
"แสดงว่าผมต้องขอบคุณ คุณสินะ..ที่อยู่ดีๆคุณก็หอบนี่ 300 กว่าล้านไม้พรมถึงที่เนี่ย!!"
"นี่คุณคิดจะหาเื่ฉันใช่ไหม...ก็ได้ถ้างั้นคุณก็หย่าๆจากฉันไปซะสิ..จะได้ไม่ต้องมาผูกเวรผูกกรรมกันอยู่แบบนี้"
"คุณอย่าคิดนะว่าผมไม่รู้..วันก่อนผมเห็นมีผู้ชายคนหนึ่งมาส่งคุณถึงที่บ้าน คงมีเป้าหมายใหม่สินะ ถึงพยายามเลยจะเลิกกับผมขนาดนี้ ใช่สิ..ก็ตอนนี้ผมไม่มีอะไรแล้วนี่ นอกจากหนี้ที่คุณก่อไว้ให้ผมอ่ะ" ทั้งพ่อและแม่ของมะลิมักจะมีปัญหากันเป็ประจำ ใน่เวลาที่มะลิไม่อยู่บ้านหรือออกไปเรียน โดยที่พวกเขาใส่หน้ากากเข้าหาและทำดีต่อกันเพื่อบังหน้าเท่านั้นภายในลึกๆแล้วพวกเขาสองคนมีปัญหากันมากมายเหตุเพราะว่าแม่ของมะลินั้นไปเจอผู้ชายคนใหม่และ้าที่จะเขี่ยพ่อของมะลิทิ้ง
"อ้า!!เสร็จแล้ว..วันนี้ทำรายงานเสร็จเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย..ปะทุกคนไปกินข้าวกัน..ทำรายงานเสร็จเร็วต้องฉลองกันสักหน่อย"
"เพื่อนๆไปเถอะ..วันนี้มะลิมีเซอร์ไพรส์พ่อกับแม่น่ะ"
"เซอร์ไพรส์อะไรหรอมะลิ?"
"ก็วันนี้เป็วันเกิดของแม่มะลิเอง มะลิก็เลยตั้งใจว่าจะซื้อเค้กไปเซอร์ไพรส์วันเกิดแม่น่ะสิ...จริงๆมะลิบอกแม่ว่าจะกลับบ้านตอนค่ำๆน่ะ แต่เสร็จเร็วแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้รีบกลับไปเซอร์ไพรส์คุณพ่อกับคุณแม่เร็วๆ งั้นมะลิไปก่อนนะ" มะลิแยกตัวออกมาจากเพื่อนแล้วตรงไปที่ร้านเค้กสุดโปรดของแม่เธอ เธอเลือกเค้กช็อกโกแลตตามที่แม่เธอชอบจากนั้นเธอก็ขับรถมึงกลับบ้านทันทีเวลานี้เป็เวลาทุ่มกว่าๆ ด้วยความที่เธอจะมาเซอร์ไพรส์พ่อกับแม่เธอจึงจอดรถดับเครื่องั้แ่หน้าบ้านและเดินเท้าเข้ามา เธอเดินขึ้นบันไดและตรงไปยังห้องของพ่อกับแม่ทันที...ถ้าใช้เวลาจุดเทียนอยู่หน้าห้องของพ่อกับแม่เราๆนาทีเสร็จๆก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไปโดยที่ไม่ได้เคาะก่อน
"เซอร์ไพรส์…!!!" ปั้งๆๆ เสียงปืนที่ดังขึ้นสามนัดติด ทำให้ผู้เป็พ่อของเธอร่วงคอพับลงไปนอนที่พื้น..แล้วคนที่เหนี่ยวไกปืนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น
"แม่!!..นี่แม่ทำอะไรคะ?"
"แม่..แม่ขอโทษนะมะลิ แม่ขอโทษ!" ทันทีที่พ่อของเธอนอนนิ่งไปแม่ของเธอก็หันปากกระบอกปืนมาที่หน้าผากของตนเองและเหนี่ยวไกปืนอีก 2 ครั้ง ปั้งๆ!! สิ้นเสียงปืนนั้นเค้กที่อยู่ในมือของมะลิก็ร่วงหล่นลงที่พื้นพร้อมกับแม่ของเธอที่ล้มลงจมอยู่กับกองเื สภาพศพของทั้งคู่นอนตายตาไม่หลับมันเป็ภาพที่ทำให้มะลิะเืใจมาก จนเธอเกิดอาการช็อคและหมดสติไป ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าครอบครัวที่คนภายนอกมองดูว่าอบอุ่นมาก แต่สำหรับภายในมันเกิดเื่ราวร้ายๆมากมายจนเธอไม่สามารถรับมือคนเดียวได้...ในคืนนั้นเธอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่าตอนนี้เธออยู่โรงพยาบาลที่ไหนสักแห่งในเมืองนี้โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือใครเป็คนพาเธอมาส่งโรงพยาบาลเพราะในบ้านของเธอนั้นไม่มีคนรับใช้ไม่มีคนขับรถจะมีเพียงก็แค่พ่อ แม่และมะลิเท่านั้น เสียงประตูที่เปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายวัย 60กว่าท่านหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่เธอ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามะลิพร้อมกับลูบหัวเธออย่างแ่เบาคล้ายกับว่าเขารู้จักกับเธอมาก่อน
"ฟื้นแล้วหรอมะลิเป็ไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
"ขอโทษนะคะ คุณลุงเป็ใครหรอคะ?"
"ลงชื่อเคนเป็เพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ของเราไงล่ะ...ลุงรู้เื่หมดแล้วว่าบ้านของหนูถูกฟ้องล้มละลาย ลุงก็เลยจะมารับหนูไปอยู่ที่บ้านด้วยยังไงล่ะ" ชายปริศนาคนนี้โทรเข้ามาในวันที่มะลิไม่เหลือใครและเธอก็เพิ่งจะทราบตอนนี้เองว่าครอบครัวของเธอถูกฟ้องล้มละลาย มะลิไม่มีทางเลือกอื่น เธอจำใจที่จะต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านของชายผู้นี้ซึ่งเขารู้เพียงว่าชายคนนี้คือเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ของเขาและมีชื่อว่าเคนชายปริศนาคนนี้เป็ใครกันแน่และทำไมต้องเข้ามารับอุปการะมะลิด้วย เขาจะมีความเกี่ยวพันเชื่อมโยงกับสิ่งที่มะลิกำลังเผชิญอยู่หรือไม่..ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
4K
