ระหว่างที่ประตูกระจกที่แบ่งโซนในตัวอาคารและโซน Outdoor เปิดลมหนาวก็ปะทะเข้าหน้าและตัวฉันอย่างจัง
“บรื๋ยยยส์ ข้างนอกทำไมมันทั้งหนาวทั้งเย็นอย่างนี้วะ”
ฉันบ่นกับตัวเอง แล้วเดินเอามือล้วงหากระเป๋าตังค์ไปหน้าตู้กดน้ำทันที
“เอายี่ห้ออะไรดีนะ”
ฉันลากนิ้วดูเครื่องดื่มที่น่าสนใจ จนไปเห็นโกโก้ร้อนที่อยากจะกิน หลังจากที่กดมันลงมาแล้วฉันก็รีบก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาอังมือทันที ‘เอ้ออออ มืออุ่นขึ้นมาหน่อย’ หลังจากที่มือฉันได้รับความอบอุ่นแล้ว ก็พยายามแกะฝากระป๋องโกโก้เพื่อจะให้ความอุ่นของโกโก้ผ่านปากและลำคอ ให้ภายในรู้สึกอุ่นขึ้นมาหน่อย แต่เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออก
“โอ๊ยยย จะได้กินไหมวันนี้ เมื่อคืนไม่น่าตัดเล็บเลยตู”
“ให้ผมช่วยเปิดไหมครับ”
ฉันที่มัวแต่ทะเลาะกับกระป๋องโกโก้ร้อน จนลืมสังเกตว่าหวงเซินมาอยู่ตรงนี้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“อา…รบกวนด้วยค่ะ”
ฉันที่ไม่ได้อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ แต่ก็ทนกับความหนาวของตัวเองไม่ไหว เลยได้แต่ยื่นให้เขาเปิดกระป๋องโกโก้ร้อนนี้ให้
“นี่ครับ” เขาเปิดกระป๋องอย่างง่ายดายแล้วยื่นให้ฉันทันที
“คุณดื่มอะไรคะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”
เขาเลิกคิ้วขึ้นเหมือนคิดอะไรสักพัก ก็พยักหน้าขอบคุณ แต่ไม่รู้ฉันตาฝาดหรือเปล่าที่เห็นเขาอมยิ้มเล็กน้อยด้วย
หวงเซินยืนเลือกเครื่องดื่มอยู่หน้าตู้อยู่ราวๆ 10 วินาทีได้ เหมือนกำลังคิดว่าจะกินอะไรดี
“คุณคิดว่าในตู้นี้ อันไหนอร่อย” เขาหันมาถามฉัน เอ๋าาาาา ถามอย่างกับฉันอยู่ที่นี่อย่างนั้นแหละ
“ถามฉันเหรอ อืม…ฉันก็ไม่รู้อันไหนอร่อยหรอกนะ แต่ถ้าอากาศหนาว ๆ ฉันชอบดื่มพวกนมร้อน โกโก้ร้อน ประมาณนี้ แต่ฉันไม่เห็นนม เลยกดโกโก้มาคุณจะลองเหมือนฉันก็ได้นะ”
ขอโทษทีนะสุดหล่อ ฉันไม่รู้จริง ๆ อ่ะ แต่ฉันกะว่าอยู่ที่นี่หลาย ๆ วันน่าจะชิมทั้งตู้ได้อยู่ แล้วเอาไปเขียนรีวิวเครื่องดื่มในบล็อคท่องเที่ยวของฉันดู
หวงเซินกดโกโก้ร้อนตามที่ฉันแนะนำ แล้วเขาก็ควักกระเป็าตังค์ของเขาแล้วกดเครื่องดื่มที่มีรูปข้าวโพดมาเพิ่มอีกกระป๋องนึง
“อ่ะ ผมให้คุณ” เขายื่นเครื่องดื่มที่มีรูปข้าวโพดให้ฉัน
“มันคือเครื่องดื่มอะไรเหรอ” ฉันรับมาพร้อมกับสำรวจกระป๋อง เผื่อว่ามันจะมีคำอธิบายอะไร
“มันคือนมรสข้าวโพด เห็นคุณบอกว่าอยากกินนมร้อนแต่หาไม่เจอ ผมเลยกดอันนี้ให้แต่ไม่รู้ว่าคุณจะชอบมันไหม”
“ขอบคุณนะคะ โชคดีจังที่นี่มีนมข้าวโพดด้วย ชั้นชอบกินข้าวโพดมาก ๆ เลยแหละ”
ระหว่างดื่มโกโก้ร้อนที่อยู่ในมือก็เอานมข้าวโพดมาทาบแก้มแก้หนาว ขาก็ขยับเหมือนเดินท่าออกกำลังกายแบบย่ำอยู่กับที่ตลอดเวลา
“เข้าไปนั่งข้างในโดมกันไหมครับ ดูคุณหนาวมาก ๆ เลย”
หวงเซินคงจะเห็นฉันยืนดุกดิกแก้หนาวก็คงจะสงสารเลยชวนชั้นเข้าไปนั่งด้านใน ฉันพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเดินตามเขาเข้าไปนั่งตรงโต๊ะด้านใน
ฉันเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับหวงเซิน ที่เริ่มเปิดกระป๋องโกโก้ที่ฉันแนะนำขึ้นมาดื่ม ฉันเริ่มสำรวจใบหน้าของคนตรงหน้า ก็เกิดความสงสัยที่ว่าพ่อแม่เขาให้กินอะไรมานะทำไมถึงดูดีได้ขนาดนี้ ตัวก็สูง ใหล่ก็กว้าง งานดีแบบนี้หัวกระไดไม่แห้งแน่ ๆ คิดแล้วก็อยากมีลูกผู้ชายน่าตาหล่อ ๆ อย่างนี้จังเล้ย แต่ติดอย่างเดียว…ยังไม่มีผัว เง้อ…
“หวานหวาน พวกคุณมาเที่ยวที่นี่กี่วันเหรอครับ”
“พวกฉันแพลนมาเที่ยวฮอกไกโดเกือบหนึ่งอาทิตย์ ต่อจากนั้นก็ลงไปเที่ยวที่โตเกียวอีกหนึ่งอาทิตย์ค่ะ”
“แล้วคุณแพลนไว้หรือยังว่าจะไปเที่ยวที่ไหนกันบ้าง” เขาถามต่อ แต่จะถามไปทำไมนะ
“ก็แพลนกันไว้แล้วนะคะ แต่ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์อีกทีว่าตอนนั้นอยากจะไปอยู่ไหม” พวกเราชิลอยู่แล้ว หวงเซินนั่งฟังที่ฉันพูดเงียบ ๆ พร้อมกับทำหน้าครุ่นคิดอะไรอยู่สักพัก…
“งั้น…สนใจไปเที่ยวกับพวกเราไหมครับ”
ความจริงจังที่ไม่ได้ส่งผ่านแค่เพียงใบหน้า ดวงตาของเขาที่เหมือนรอคอยคำตอบจากฉันก็จริงจังไม่แพ้กัน ฉันที่ทำตัวไม่ถูกก็ยกเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มเพื่อหลบสายตาคู่นั้นก่อนที่จะใช้เวลาคิดทบทวนคำชวนนี้ แต่เอาจริง ๆ ฉันก็ไม่ใช่คนพื้นที่อยู่แล้ว การมีเ้าถิ่นนำทางหรือแนะนำสถานที่ มันก็ดีไม่ใช่เหรอยัยหวานหวาน แถมประหยัดแบตมือถือไม่ต้องคอยเปิดแมพตลอดการเดินทางนี้ด้วย จะลังเลอะไรอีกคะ
“อืม…ถ้าพวกคุณไม่ติดอะไร พวกเราก็รบกวนด้วยนะคะ^^” พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้หนึ่งแมท
“ยินดีครับ”
อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ยังไงคะ พูดดดดดดดดดดดด
1K
