ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        พอมีของดีๆ เข้ามา อาสะใภ้สามสกุลหูมักจะคิดถึงการเอาไปฝากบ้านเกิดเป็นอย่างแรก

        พออาสามได้ยินว่าภรรยาจะเอาถั่วแขกที่เดิมทีก็มีไม่มากนักไปให้บ้านแม่ เขาก็โกรธขึ้นมาทันที "ผักพวกนี้บ้านเราเองยังกินไม่พอเลย จะเอาที่ไหนไปแบ่งให้ญาติทางนั้น"

        พอเห็นสามีหวงผัก ไม่อยากให้ทางบ้านของเธอ อาสะใภ้สามก็หน้าบึ้งทันที "ฉันไม่ได้บอกว่าจะเอาผักทั้งหมดไปให้บ้านฉันซะหน่อย แค่บอกว่าจะเอาถั่วแขกให้พ่อแม่ฉันนิดเดียว มันจะเป็นอะไรไป? ถ้าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ไม่ขี้เหนียวเกินไป ให้ผักมาแค่นี้ พวกเราคงไม่ต้องประหยัดกันขนาดนี้หรอก จะไม่ให้ก็ไม่ต้องให้ แต่ให้แล้วก็น้อยจนเหมือนให้คนขอทาน มันต่างกันตรงไหน?"

        "คุณยิ่งพูดก็ยิ่งไปกันใหญ่แล้วนะ?" อาสามเงื้อมือขู่ภรรยาด้วยความไม่พอใจ "ถ้ากล้าเอาผักกลับไปที่บ้าน คุณก็ไม่ต้องกลับมาอยู่ที่นี่อีก"

        พอขู่จบ อาสามกำลังจะหยิบบุหรี่มวนมาสูบ ก็ได้ยินเสียงแม่เฒ่าเรียกอยู่ข้างนอก "เจ้าสาม ออกมาหน่อย"

        พอได้ยินแม่เรียก อาสามก็รีบออกจากห้องโถงไปอย่างรวดเร็ว

        "แม่ครับ มีอะไรเหรอครับ?" อาสามถามอย่างเคารพ

        แม่เฒ่าหูเรียกลูกชายคนเล็กเข้าไปในห้องตัวเอง แล้วชี้ไปยังผักที่วางอยู่บนพื้น "เอาผักพวกนี้ไปให้บ้านพี่สาวคนโตของแกหน่อยสิ"

        "ไม่ใช่ว่าพี่ใหญ่เอาผักพวกนี้มาให้แม่กินหรอกเหรอครับ เอาไปให้พี่สาวแล้วแม่จะกินอะไรล่ะ?" อาสามถาม

        แม่เฒ่าหูชี้ไปที่ตะกร้าผักซึ่งวางอยู่ตรงมุมห้อง "ฉันยังมีอีกเยอะแยะ ก่อนหน้านี้พี่สาวแกทะเลาะกับพี่ใหญ่เล็กน้อย พี่ใหญ่เลยไม่อยากแบ่งผักไปให้บ้านนั้น เขาเลยฝากฉันไปแทน แต่อากาศมันหนาวขนาดนี้ ฉันก็ไม่อยากออกไปไหน เพราะฉะนั้นเจ้าสาม แกช่วยแม่กับพี่ใหญ่แกหน่อยได้ไหม?"

        "ได้สิครับ เดี๋ยวผมเอาผักไปให้บ้านพี่สาวเอง" อาสามตอบรับโดยไม่ลังเล

        จากนั้นแม่เฒ่าก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กำชับอาสามว่า "เจ้าสาม ถ้าพี่ใหญ่แกทำมาค้าขึ้น แกกับพี่รองก็ต้องเรียนรู้จากบ้านพี่ใหญ่เขาไว้มากๆ พี่น้องต้องสามัคคีกัน เข้าใจไหม?"

        อาสามรีบพยักหน้า "ครับแม่ ผมจำไว้แล้วครับ"

        แม่เฒ่าหูไม่ใช่คนโง่ พอหูฉางหมินแบ่งผักมาให้เธอสองส่วน แถมยังมีปริมาณและชนิดผักที่เท่ากันทุกประการ เธอก็เข้าใจทันทีว่าเขาต้องการอะไร

        ถ้าหูฉางหมินฟังแต่เมียกับลูกสาวจริงๆ เขาคงไม่ยอมแบ่งผักให้หูฉางอวิ๋นแม้แต่น้อย แม่เฒ่าก็คงทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่เสียใจและบ่นพึมพำกับตัวเอง

        แม่เฒ่ารู้ ต่อไปบ้านลูกสาว รวมถึงบ้านลูกชายคนรองกับลูกชายคนเล็ก คงไม่มีทางเทียบบ้านของหูฉางหมินได้เลย

        เธอหวังว่าในขณะที่หูฉางหมินยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เขาจะช่วยเหลือพี่น้องที่ไม่ค่อยมีกินมีใช้บ้างก็เท่านั้น

        เธอละเลยเรื่องไม่ดีที่ลูกชายทั้งสองคน รวมถึงหูฉางอวิ๋น มักปฏิบัติต่อหูฉางหมินในวันปกติไปหมดสิ้น

        หลังจากได้รับคำสั่งจากแม่ อาสามก็เตรียมตัวไปส่งผักที่บ้านหูฉางอวิ๋นทันที

        อาสะใภ้สามสกุลหูสีหน้าไม่พอใจชัดเจน "พี่ใหญ่นี่ช่างใจป้ำจริงๆ เลยนะ เริ่มใช้ให้พวกเราทำนู่นทำนี่แล้ว"

        "เงียบปากไปเลย" อาสามตวาดเสียงดังใส่ภรรยา

        อาสะใภ้สามแค่นเสียง "เก่งแต่กับฉันนี่แหละ ถ้ามีปัญญาก็ไปปากเก่งกับพี่ชาย พี่สาว หรือแม่ของคุณสิ"

        "เธออยากโดนกระทืบนักใช่ไหม?" อาสามเงื้อมือจะฟาดภรรยา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือ

        หลังจากเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าบุนวมหนาๆ อาสามก็รีบออกจากบ้านไป

        หูฉางหมินกับจ้าวหงเหมยแนะนำให้หลันเยวี่ยไปส่งผักสดๆ ให้พ่อแม่อุปถัมภ์ได้ลองชิมบ้าง

        หูหลันเยวี่ยรับคำ แต่พอถือผักที่บรรจุห่อไว้อย่างดีไปยังที่ทำการไปรษณีย์ในตำบล เธอก็เกิดความลังเลขึ้นมา

        หลินซือหย่วนมาที่ทำการไปรษณีย์ด้วยกันกับหูหลันเยวี่ย

        พอเห็นว่าเธอจับปากกาไว้อย่างลังเล เขาก็พูดเบาๆ "ถ้าไม่อยากส่งให้พวกเขา เราก็ไม่ต้องส่งก็ได้ ยังไงคุณลุงกับคุณป้าก็ไม่รู้หรอก"

        หูหลันเยวี่ยลังเลอยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเขียนที่อยู่ของผู้รับ

        หลังจากต่อสู้กับความคิดของตัวเองไปพักหนึ่ง หูหลันเยวี่ยก็ตัดสินใจส่งผักให้พ่อแม่อุปถัมภ์ได้ลองชิม

        หลังจากอยู่ที่ในเมืองมาหลายปี หูหลันเยวี่ยก็รู้ดีว่าในฤดูนี้ไม่มีใครได้กินผักนอกฤดูอย่างถั่วแขกหรือมะเขือม่วงแน่นอน

        ไม่ใช่ว่าไม่มีขายเลย แค่ผักนอกฤดูพวกนี้มีน้อยมาก คนทั่วไปจึงไม่ได้กิน

        บ้านสกุลเฉินถือว่าเป็นครอบครัวที่มีฐานะปานกลาง การจะได้กินผักสดๆ นอกฤดูในฤดูนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

        หูหลันเยวี่ยรู้ดีว่าพอส่งผักชุดนี้ไป จะต้องสร้างความปั่นป่วนในใจของพ่อแม่อุปถัมภ์และเฉินเชี่ยนเชี่ยนอย่างแน่นอน

        นอกจากนี้เธอยังส่งผักให้เฉินอิ่งอีกหนึ่งห่อด้วย จากนั้นเธอกับหลินซือหย่วนก็ช่วยกันจัดพัสดุส่งให้ซูเพ่ยอวิ๋น

        พัสดุที่ส่งถึงซูเพ่ยอวิ๋น นอกจากผักสดแล้ว ยังมีวอลนัท เกาลัด และมันเทศ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์พื้นเมืองด้วย

        หลังจากออกจากที่ทำการไปรษณีย์ หูหลันเยวี่ยกับหลินซือหย่วนก็ไปที่อำเภอ

        ย่าหลินยื่นธนบัตรสิบหยวนให้กับหลินซือหย่วน ฝากให้หลานชายพาหูหลันเยวี่ยไปเดินเล่นในเมืองให้เพลิดเพลินหน่อย

        ช่วงนี้โรงงานอาหารของหลินซือหย่วนปิดทำการตามวันหยุดเทศกาล เขาจึงมีเวลามากมายที่จะพาหูหลันเยวี่ยไปเดินเล่น

        พอมาถึงตัวอำเภอ หูหลันเยวี่ยก็ยังไม่รีบไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้ากับหลินซือหย่วน เพราะเธออยากจะไปดูที่ร้านเสื้อผ้าก่อน

        หลินซือหย่วนจึงตามหูหลันเยวี่ยไปที่ร้านเสื้อผ้า

        ตอนที่ทั้งสองคนมาถึง สวี่เส้าหวาก็อยู่ที่นี่ด้วย

        เขาพากลุ่มคนหนุ่มสาวจากบ้านพักพนักงานแวะมาซื้อเสื้อผ้า

        โจวเจียฮุ่ยกำลังต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้น

        หูหลันเยวี่ยกับหลินซือหย่วนอยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไปทำธุระอย่างอื่นต่อ

        หลังจากเพื่อนๆ ซื้อเสื้อผ้าเสร็จก็ทยอยกันออกจากร้านไป แต่สวี่เส้าหวากลับไม่ได้ไปไหน เขายังคงเดินดูเสื้อผ้าในร้านเล็กๆ นี้ไปเรื่อยๆ

        "พี่หวาจื่อ เล็งเสื้อผ้าตัวไหนไว้เหรอคะ?" โจวเจียฮุ่ยถามสวี่เส้าหวาที่ยืนหันข้างให้อย่างสุภาพ

        สวี่เส้าหวาตอบแบบคลุมเครือ "ฉันไม่ได้จะซื้อเสื้อผ้า แค่มาดูเฉยๆ"

        "ถ้าอย่างนั้นพี่หวาจื่อก็ค่อยๆ ดูไปนะ ถ้าถูกใจตัวไหนก็เอาไปใส่ได้เลยค่ะ" โจวเจียฮุ่ยยิ้มให้สวี่เส้าหวา จากนั้นก็เริ่มนับเงินที่เพิ่งขายของได้เมื่อกี้

        การนับเงินเป็นสิ่งที่โจวเจียฮุ่ยชอบทำมากที่สุด

        ถึงแม้ในมือจะมีเงินอยู่แค่ไม่กี่หยวน เธอก็ยังตั้งใจนับ นับแล้วนับอีก นับรอบเดียวไม่พอ ปกติแล้วต้องนับอย่างน้อยสามรอบ

        ตอนที่โจวเจียฮุ่ยนับเงินอยู่นั้น สีหน้าของเธอดูตั้งอกตั้งใจมาก ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยดาวเล็กๆ ส่องประกายระยิบระยับ

        พอโจวเจียฮุ่ยนับเงินเสร็จ ร้านก็มีคนเข้ามาในร้านอีก

        แต่คนที่เข้ามาหาใช่ลูกค้าที่มาเลือกซื้อเสื้อผ้า แต่เป็นหลิวเฉิงไฉ

        หลังจากที่พูดคุยกับหลิวเฉิงไฉอย่างชัดเจนเมื่อครั้งก่อน โจวเจียฮุ่ยก็ไม่ได้ติดต่อเขาอีกเลย

        นานวันเข้า โจวเจียฮุ่ยก็ไม่ได้คิดถึงคนที่เคยให้ขนม และให้คำหวานกับเธอคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

        แต่พอได้สบตากับหลิวเฉิงไฉจริงๆ หัวใจของโจวเจียฮุ่ยก็ยังคงสั่นไหวเล็กน้อย

        "พี่เฉิงไฉ มาซื้อเสื้อผ้าใส่เองเหรอคะ?" ถึงแม้ภายในใจจะว้าวุ่นเล็กน้อย แต่โจวเจียฮุ่ยก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

        เมื่อเข้ามาในร้าน หลิวเฉิงไฉไม่ได้มองเสื้อผ้าสวยๆ บนไม้แขวนเหล่านั้นเลย แต่สายตาที่ร้อนแรงกลับจับจ้องอยู่ที่โจวเจียฮุ่ยในทันที

        โจวเจียฮุ่ยสวมกางเกงยีนส์ที่กำลังเป็นที่นิยมมากที่สุดในตอนนี้ ท่อนบนเป็นเสื้อคลุมยาวสีเหลืองอ่อน

        ผมเปียที่ดูบ้านนอกในตอนแรก เปลี่ยนเป็นมัดรวบหางม้าสูงสองข้าง

        โจวเจียฮุ่ยในตอนนี้ดูทันสมัยและยังคงความสดใสของเด็กสาว หลิวเฉิงไฉจึงหลงใหลจนแทบไม่อยากละสายตาไปจากตัวเธอ