หลังจากปิดเทอมแล้ว โตเกียวก็กลับบ้าน
ซึ่ง่ปิดเทอม ยาวแต่โตเกียวกลับบ้านเพียงสัปดาห์เดียว เพราะ ปี 2 ต้องใช้ค่าใช้จ่ายเยอะ เลยต้องหางานทำ่ปิดเทอม
ซึ่งกลับมาบ้านครั้งนี้ พ่อแม่และคุณย่า ต่างก็วางแผนไว้แล้ว ว่าจะปิ๊กนิคกันในบ้าน
เพราะไม่มีเวลาไปไหน สถานที่ท่องเที่ยวไกลถ้าจะไปใช้เวลาหลายวันซึ่งโตเกียวไม่มีเวลา
มากพอที่จะอยู่กับครอบครัว คุณย่าพูดขึ้นว่า ยิ่งโตยิ่งยุ่ง ยิ่งโตยิ่งกลับบ้านน้อยลง
พูดแบบว่า น้อยใจที่ เจอโตเกียวน้อยลง
จนโตเกียว พูดขึ้นว่า คุณย่าไม่ใช่ว่าโตเกียวไม่อยากกลับมาอยู่บ้านนานๆ แต่โตเกียวเรียน พ่อกับแม่ส่งโตเกียวไม่ไหวหรอกอีกอย่างโตเกียวโตแล้ว อยากช่วยแบ่งเบาภาระและค่าใช้จ่ายค่าเทอมบ้าง โตเกียวก็คิดถึงคุณย่านะคะ แล้วก็กอดคุณย่า
คุณย่าก็เห็นลูก มาโดยตลอด ห่างแค่ตอนลูกไปเรียนมหาลัย คุณย่าคิดถึงลูก คุณย่าก็พูดไปแบบนั้นแหละ แม่โตเกียวพูด ทุกคน
ต่างทานอาหารและพูดคุยกัน
หลังจากปิ๊กนิคเสร็จ โตเกียวก็ไปเดินเล่นชมสวนหลังบ้านซึ่งไม่ได้กลับมานานพอสมควร ดอกไม้ที่ปลูกไว้ คุณย่าดูแลอย่างดี บานสะพรั่งสวยงาม จนโตเกียว พูดขึ้นมาว่า สวยจังเลยค่ะ สะอาดสะอ้านไปหมด
คุณย่า คุณย่า ฝีมือคุณย่าหรอคะ ไม่มีหญ้าสักต้นเลย ทำไมดอกโตจัง ตอนหนูอยู่ดอกเล็กไม่ค่อยจะบานเลย แม่จึงพูดขึ้นว่า
คุณย่าดูแลพรวนดิน ใส่ปุ๋ยตลอด เลย ดูแลดี มาดูทุกเช้าเย็น กลัวต้นจะตายและจะไม่ออกดอกให้ลูกเห็น โตเกียวเดินมากอดหอมแก้มคุณย่า จนพ่อต้องยิ้มเบาๆ
คุณย่าหนูรักคุณย่าที่สุดเลย
หลายวันต่อมา โตเกียวก็ได้ใช้เวลา กับครอบครัว จนถึงเวลาที่จะต้องกลับไปทำงานซึ่งแน่นอนว่าคุณแม่คุณย่าจะต้องมีของฝากมากมายให้โตเกียว ซึ่งก็มาส่งโตเกียวที่บ้านพัก ซึ่งจากเดิม ตอนโตเกียวไปเรียนใหม่ๆเช่าแค่หอพัก บางครั้งครอบครัวมาอยู่ด้วย เลยเช่าบ้านพัก เพื้อความสะดวกในการทำอาหาร และใช้พักผ่อนและให้โตเกียวมีที่ ใช้ทำงาน
พอมาส่งโตเกียว ถึงบ้านพัก อยู่สักคืน ทุกคนก็กลับบ้านไป
261
