[จบ] หวนมาเป็นสาวอ้วนของนายทหารใหญ่จอมคลั่งรักยุค 80

บทที่ 39 การยกเลิกความร่วมมือ

"รอก่อน อย่าเพิ่งไป คุณต้องคืนเงินให้หลิงเหยา ฉันจะซักเสื้อผ้าให้คุณเอง คุณจะไปหาผู้จัดการก็ได้..."

หลี่หลิงพยายามจะวิ่งตามผู้หญิงวัยกลางคน แต่ถูกหลิงเหยาดึงไว้

"พอแล้ว ให้เธอไปเถอะ"

"แต่นั่นเป็นเงินห้าสิบหยวนนะ" เงินนี้เป็นเงินที่ครอบครัวของหลิงเหยาให้เธอ ตอนนี้หลิงเหยาให้เงินหญิงคนนั้นไป ถ้าครอบครัวของหลิงเหยารู้เข้า พวกเขาจะต้องด่าหลิงเหยาแน่ หลิงเหยาดีกับเธอขนาดนี้ เธอจะทำให้อีกฝ่ายเดือดร้อนไม่ได้ แม้ว่าวันนี้เธอจะถูกไล่ออก เธอก็ต้องเอาเงินนี้กลับคืนมาให้ได้

"หลิงเหยา"

เสียงของจ้าวคุนดังมาจากด้านหลัง

หลิงเหยายิ้มแล้วหันไปมอง "มาแล้ว"

จ้าวคุนเดินมาข้างหน้าหลิงเหยา "ทำไมไม่ไปรอที่ห้องส่วนตัวล่ะ?" ก่อนหน้านี้เขาได้โทรศัพท์หาเธอและบอกว่าได้จองห้องส่วนตัวไว้แล้ว

"พอดีว่าฉันเจอเพื่อนร่วมชั้น เลยคุยกับเธอสักหน่อย"หลิงเหยาชี้ไปที่หลี่หลิง

จ้าวคุนมองไปที่หลี่หลิง แล้วยิ้มทักทาย "สวัสดีเพื่อนร่วมชั้น"

"สะ… สวัสดีค่ะ!" หลี่หลิงมองไปที่จ้าวคุนด้วยความประหม่า แล้วพูดกับหลิงเหยาว่า "ฉันจะไปทำงานก่อน ส่วนเงินห้าสิบหยวน ฉันจะคืนให้" เธอชนเข้ากับผู้หญิงคนนั้น เธอควรเป็นคนจ่ายเงินห้าสิบหยวนนั้น ต่อไปเธอจะเข้าไปในห้องรับรอง แม้ต้องขอร้อง เธอก็จะให้ผู้หญิงคนนั้นคืนเงิน

"ได้ รอให้เธอมีเงินก่อนแล้วค่อยว่ากัน เราขึ้นไปกันเถอะ"

จ้าวคุนพยักหน้าเล็กน้อย เดินตามหลิงเหยาขึ้นไปยังห้องรับรองชั้นสอง

ในห้องรับรอง หญิงและชายวัยกลางคนกำลังดื่มชา รอการมาถึงของจ้าวคุน

"ถ้าเราสามารถเจรจาความร่วมมือกับผู้จัดการจ้าวได้คราวนี้ ต่อไปเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องผลประกอบการของโรงงานแล้ว" หญิงวัยกลางคนมีสีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง คราวนี้บริษัทยาหลงเถิงเลือกพวกเขาจากโรงงานบรรจุหีบห่อมากมาย นี่คือโชคใหญ่ของพวกเขา

"ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้บริษัทยาหลงเถิงถือเป็นหนึ่งในสองบริษัทชั้นนำของเมืองอวิ๋นเฉิง โดยเฉพาะเหล้าสมุนไพรนั้นกำลังเป็นที่นิยมมาก หากเราสามารถร่วมมือระยะยาวกับบริษัทยาหลงเถิงได้ โรงงานของเราก็จะกลายเป็นบริษัทชั้นนำของเมืองอวิ๋นเฉิงแน่นอน" ชายคนนั้นหัวเราะอย่างมีความหวัง ราวกับเห็นอนาคตอันสดใสแล้ว

หญิงวัยกลางคนหยิบถ้วยชา ยกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "เรามาดื่มฉลองกันเถอะ ขอให้โรงงานของเราเจริญรุ่งเรือง และมีรายได้ไหลมาอย่างต่อเนื่อง!"

"ดี! ชนแก้ว!" ชายคนนั้นดีใจ หยิบถ้วยชาขึ้นและชนกับหญิงวัยกลางคน ก่อนจะเงยหน้าดื่มหมดในคราเดียว

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" เสียงเคาะประตูดังขึ้น

หญิงวัยกลางคนและชายคนนั้นต่างมองไปที่ประตูพร้อมกัน

จากนั้นก็เห็นจ้าวคุนที่สวมชุดสูทเรียบร้อย บุคลิกโดดเด่น ผลักประตู

เดินเข้ามา

"ผู้จัดการจ้าว!" ทั้งสองรีบลุกขึ้นต้อนรับด้วยรอยยิ้ม เมื่อพวกเขาเห็นหลิงเหยาที่เดินตามหลังจ้าวคุนมา พวกเขาก็ตกใจ เธอมาทำไม? หรือว่ามาทวงเงินห้าสิบหยวนนั่น?

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว ส่งสายตาไปยังผู้หญิงวัยกลางคน

ผู้หญิงวัยกลางคนเข้าใจและพยักหน้า เดินไปหาหลิงเหยา "สาวน้อย คุณมาหาฉันใช่ไหม?" เธอไม่อยากให้ผู้จัดการจ้าวรู้เรื่องที่เธอขู่เอาเงินเด็กอ้วนคนนี้ไปห้าสิบหยวน

หลิงเหยามองผู้หญิงวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน แล้วเดินตามจ้าวคุนเข้าไปในห้อง

หญิงวัยกลางคนตกใจ รีบเข้าไปขวางทางหลิงเหยาและส่งสายตาให้เธอ "เรามาคุยกันข้างนอก ที่นี่ไม่สะดวก" เธอไม่อยากให้เด็กอ้วนคนนี้มาทำลายแผนการของพวกเธอ

จ้าวคุนหยุดเดิน หันกลับมามองที่หลิงเหยาอย่างสงสัย "พวกคุณรู้จักกันเหรอ?"

หลิงเหยามองหญิงวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มเยาะ "เพิ่งเจอกันที่ชั้นล่างเมื่อครู่นี้"

เมื่อหญิงวัยกลางคนเห็นว่าทั้งสองคนคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าพวกเขารู้จักกัน เธอก็รู้สึกตื่นตระหนกและถามว่า "ผู้จัดการจ้าว คุณรู้จักเธอเหรอคะ?" หวังว่านี่จะเป็นเพียงการคาดเดาของเธอ และขอให้ผู้จัดการจ้าวอย่าได้รู้จักหญิงอ้วนคนนี้เลย

"เธอเป็นน้องสาวของผม" 

เนื่องจากหลิงเหยาไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเธอเป็นผู้บริหารของบริษัทยาหลงเถิง ดังนั้นจ้าวคุนและหลิงเหยาจึงตกลงกันมาก่อนหน้านี้ว่าจะอ้างตัวเป็นพี่น้องกันต่อหน้าสาธารณชน

หญิงวัยกลางคนถึงกับเข่าอ่อน แย่แล้ว เธอเรียกค่าชดเชยจากน้องสาวของผู้จัดการจ้าวถึงห้าสิบหยวน ไม่แปลกเลยที่เด็กอ้วนคนนี้สามารถหยิบเงินห้าสิบหยวนออกมาได้อย่างง่ายดาย เพราะเป็นน้องสาวของผู้จัดการจ้าวนั่นเอง

ชายคนนั้นก็มีสีหน้าซีดเผือด เขามองหญิงวัยกลางคนอย่างดุดัน "นี่เป็นเรื่องที่เธอก่อ ตอนนี้จะทำยังไงดี?"

"นั่น... เมื่อสักครู่เป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด นี่เหมือนน้ำท่วมวัดมังกร ฮ่า ๆ ๆ..." หญิงวัยกลางคนหัวเราะแห้ง ๆ พร้อมยื่นเงินห้าสิบหยวนให้หลิงเหยา "เงินนี้คืนให้คุณ ขอโทษสำหรับเรื่องก่อนหน้านี้จริง ๆ นะ!"

หลิงเหยาไม่ปฏิเสธ ยื่นมือรับเงินแล้วใส่ลงในกระเป๋า

"เกิดอะไรขึ้น?" จ้าวคุนถามหลิงเหยา

หลิงเหยาก็ไม่ปิดบัง เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านล่างอย่างสั้น ๆ

"ถ้าอย่างนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องร่วมมือกันแล้ว คุณจาง วันนี้เราจบกันที่นี่" จ้าวคุนมองไปที่จางเสี่ยวผิงด้วยสีหน้าเย็นชา

"ผู้จัดการจ้าว นี่เป็นความเข้าใจผิดจริง ๆ พวกเราไม่รู้เลยว่าเธอเป็นน้องสาวของคุณ ถึงแม้จะให้เราสิบชีวิต เราก็ไม่กล้าทำเช่นนั้นแน่ คุณสามารถให้อภัยพวกเราในครั้งนี้ได้ไหม? และให้โอกาสพวกเราสักครั้ง" ชายคนนั้นวิงวอนจ้าวคุน การร่วมมือครั้งนี้เป็นสิ่งที่เขาต่อสู้มานานกว่าจะได้มา และมันเกี่ยวข้องกับความเจริญหรือล่มสลายของโรงงานของพวกเขา

"ไปกันเถอะ" จ้าวคุนพาตัวหลิงเหยาจากไปอย่างเย็นชา เขาเหมือนกับหลิงเหยามองคนที่คุณสมบัติ หากนิสัยไม่ดี พวกเขาจะถูกขึ้นบัญชีดำและจะไม่ให้ความร่วมมืออีก

"ผู้จัดการจ้าว ผู้จัดการจ้าว กรุณาอย่าไปเลย พวกเราสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ผมจะขอโทษคุณหลิง เพียงแค่คุณยอมให้อภัยพวกเรา คุณต้องการอะไร ก็บอกมาเลย" จางเสี่ยวผิงวิ่งตามไป

หญิงวัยกลางคนก็คลานตามไปด้วย "คุณหลิง ฉันสำนึกผิิดแล้ว ฉันขอโทษคุณ คุณจะช่วยให้อภัยฉันสักครั้งได้ไหม?" หากการร่วมมือครั้งนี้ล้มเหลว เธอจะไม่มีหน้าไปโรงงานอีกเลย

หลี่หลิงเพิ่งถูกผู้จัดการเรียกไปดุในสำนักงาน กำลังเช็ดน้ำตาอยู่ เมื่อเห็นหลิงเหยาลงมา ก็รีบเช็ดน้ำตาทันที

"เป็นอะไรหรือเปล่า?" หลิงเหยาสังเกตเห็นดวงตาของหลี่หลิงแดงก่ำ รู้ทันทีว่าเธอต้องถูกดุมาแน่

"ไม่มีอะไร เธอลงมาทำไม?" หลี่หลิงพยายามฝืนยิ้ม เธอเคยชินกับการถูกดุด่าแล้ว ขอแค่ไม่ถูกไล่ออกก็พอ

หลิงเหยาไม่ตอบคำถามของหลี่หลิง "โดนดุหรือเปล่า?"

"ไม่" หลี่หลิงหันหน้าไป สูดจมูกอย่างแรงเพื่อไม่ให้น้ำตาไหล คำพูดห่วงใยของหลิงเหยาทำให้เธออยากร้องไห้

หญิงวัยกลางคนเห็นหลี่หลิง ก็มีความคิดทันที เดินเข้าใกล้และพูดด้วยท่าทีจริงใจ "สาวน้อย เมื่อกี้เป็นความผิดของฉัน เงินนี้ฉันขอชดเชยให้เธอ หวังว่าเธอจะให้อภัย"

หลี่หลิงหยุดนิ่งไป นี่เกิดอะไรขึ้น? เธอเปลี่ยนท่าทีได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

"หลิงเหยา" หลี่หลิงถามมองไปที่หลิงเหยา เงินนี้เป็นของหลิงเหยา เธออยากเก็บเงินนี้คืนให้เพื่อน

"เธอได้คืนเงินให้ฉันแล้ว เราไปคุยข้างนอกกันเถอะ" หลิงเหยามองผู้หญิงวัยกลางคนอย่างเฉยชา แล้วดึงหลี่หลิงไปยังที่แห่งหนึ่ง 

"หลี่หลิง เธออยากเรียนต่อไหม?" ผลการเรียนของหลี่หลิงดีมาก การไม่เรียนต่อก็ช่างน่าเสียดายมาก