แม่ของ3ซิงยืนนิ่งอยู่นานเลยเพราะมองไปที่เงินก้อนนี้ที่อยู่ดีๆ ก็เหมือนลาภลอยก้อนโตมาหาทั้งๆ ที่เมื่อคืนวานจนถึงตอนนี้กำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะหาเงินจากไหนซื้อยา ซื้ออาหารให้ลูกได้กินอิ่มสักมื้อก็ยังดี วันนี้ก็ออกมาขายของล่าช้ากว่าเดิมเงินที่ขายของได้ก็ไม่กี่หยวนเองแค่ซื้อข้าวสารก็หมดแล้วไม่เพียงพอจะซื้อของอย่างอื่น
“แม่คะ เก็บเงินไว้ในกระเป๋าก่อนเถอะค่ะ ถือแบบนี้นานๆ เดี๋ยวมันปลิวหายไปเป็ของคนอื่นก่อนนะคะ”3ซิง แกล้งหยอกเย้าแม่ของเธอ
“ใช่แล้ว!!! แม่เก็บเงินก่อนนะ”แม่ รีบนำเงินใส่กระเป่าและรูดซิปอย่างดีมือจับอยู่ตลอดกลัวว่าเงินก้อนนี้จะหลุดลอยหายไป
“แม่ครับเราไปซื้อข้าวสาร และซื้อยาให้น้อง3ซิงกินกันเถอะครับ”พี่ใหย่เยว่เผิง
“ใช่ครับ” “ใช่ค่ะ” พี่ชาย และพี่สาว
“ได้ลูกได้ ไปพวกเราไปที่ร้านกันนะลูก”แม่
ก่อนที่ทุกคนจะเตรียมตัวเดินทาง แม่ได้อุ้ม3ซิงขึ้นมาใส่ตะกร้าและห่อด้วยผ้าห่มผืนเก่าๆ หลายผืนเอาไว้กันไม่ให้โดนลมจากด้านนอกมากจนเกินไปนัก ถึงตอนนี้อาการของลูกสาวคนเล็กจะดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังคงวางใจไม่ได้ เผื่อว่าตกกลางคืนจะมีไข้กลับขึ้นมาอีกก็อาจเป็ได้
“พวกเราไปร้านขายอาหารแห้งกันเลยใช่ไหมคะแม่”พี่สาวเยว่ชิง
“ใช่จ้ะ”แม่
พวกเด็กๆ ต่างยิ้มแย้มแจ่มใสผิดกับตอนเช้าเลย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะรับรู้ว่าตอนนี้มีเงินถึง 6,000 หยวน ที่ได้มาจากการที่ลมพัดปลิวเงินมากับลมพายุในตอนเช้า แล้วก็เป็น้อง3ซิงของพวกเขาที่โชคดีเจอเข้าพอดี
แต่พวกเด็กๆ ไม่รู้หรอกว่า 6,000 หยวนนี้มันมากมายจริงๆ ถ้าเทียบกับรายได้ของคนที่ทำงานโรงงานทั่วไปปีหนึ่งยังไม่สามารถหาได้เท่านี้เลย อาจจะเป็ 5-10 ปีเลยถึงจะรวมเป็เงินก้อนมากมายขนาดนี้ได้ แต่คนในเมืองเงินเพียงเท่านี้สำหรับพวกเขาถือว่าเล็กน้อยมาก
“ลา ลัล ลา ลา ลา ลัล ลา……..”3 ซิง ฮึมฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีถึงจะใเป็อย่างมากที่อยู่ดีๆ ก็มาอยู่ในร่างเด็กน้อยคนนี้แถมยังยากจนเสียบรรยายไม่ถูกเลย แต่เริ่มต้นมาอยู่ดีๆ เธอก็เจอเงินลอยมาตบหน้าจากไหนไม่รู้ถึง 6,000 หยวนติดไม้ติดมือมาแบบงงๆ ก็ถือว่าเบื้องบนไม่ใจร้ายนักที่ให้เธอตายจากโลกเดิม และมาฟื้นสู่โลกใหม่แบบนี้
น้อง3ซิง ของเรายังไม่รู้ว่าทำไมเงินก้อนนี้ถึงได้มาหาเธอเพียงแต่เข้าใจว่าคงจะโดนลมพัดมาจากที่ไหนสักแห่ง เหมือนเวลาคนทำเงินร่วงและจังหวะลมพัดปลิวบินหายไปนั่นแหละ
ความบังเอิญแค่ครั้งเดียวย่อมไม่ติดใจอะไรสำหรับน้อง3ซิง เธอยังคงไม่คิดอะไรมาก แค่รู้สึกโล่งและหายใจสะดวกขึ้นกับการมีเงินเริ่มต้นจำนวน 6,000 หยวนนี้ในโลกที่เธอไม่รู้จักมาก่อนถือว่าเป็การเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แข็งแรง โดยไม่ต้องพกยาพ่นตลอดเวลาเหมือนอยู่โลกใบเดิมที่นู้น อากาศโลกที่ยุคนี้ก็บริสุทธิ์มากไม่มีมลภาวะเยอะอย่างที่คิดเอาไว้
และตอนนี้กำลังจะเข้าสู่ทางเลี้ยวสำคัญที่จะเข้าใกล้ใจกลางตัวเมืองเป็แหล่งที่มีร้านค้ามากมายที่ขายของทุกอย่างที่คนทั่วไป้าไม่ว่าจะเป็ของกิน ของใช้ในชีวิตประจำวัน
่จะตีโค้งเลี้ยวในตรอกซอยเลี้ยวรอบสุดท้ายนั้นก็รู้สึกถึงความเย็นวูบอีกครั้งสายลมที่พัดผ่านหลังจากออกจากซอยเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมืองมันคือทางลัดเส้นทางหนึ่งที่จะตัดผ่านเข้าสู่ด้านในให้เร็วขึ้น
“โอ๊ย………..”3ซิง อุทานเสียงดังเพราะมันเหมือนมีอะไรพัดมาตีหน้าของนางอีกแล้ว นางคว้าเอาไว้และดึงออกมาดูว่ามันคืออะไรกัน
“น้อง 3ซิงเป็อะไร..!!!”พี่ชาย และพี่สาวได้ยินเสียงน้องร้องก็เอียงคอเข้ามาดูในรถเข็นก็เห็นน้อง3ซิงของพวกเขาเจอเงินใบสีแดงตบหน้าเข้าอีกแล้ว
“เงินตบหน้าน้อง3ซิงอีกแล้วค่ะแม่”พี่สาวเยว่ชิง บอกอย่างตื่นเต้นดีใจและใอีกครั้ง
“เงินตบหน้าน้อง3ซิงจริงๆ ด้วยครับ”พี่ชายทั้งสอง
แม่คนสวยของพวกเขาใหยุดรถเข็นและเดินมาดูลูกสาวคนเล็กบนรถเข็นและก็เห็นเงินจริงๆ
“ไอ๊หยา………..เงินสีแด๊ง………สีแดง……ตบหน้าซิงซิงอีกแล้ว”3ซิง
ทั้งแม่ พี่ชายทั้งสองคน และพี่สาวต่างก็ยืนมองแบบตาค้างกันเพราะเป็ครั้งแรกเลยที่เห็นเงินหยวนพัดมาตบหน้าน้อง3ซิงของพวกเขาจริงๆ
“ทุกๆคนคะเบาๆ หน่อยค่ะเดี๋ยวคนอื่นได้ยินนะคะว่าเงินพัดมาตบหน้าน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง ทำเสียงจุ๊ๆ เบาๆ ให้ทุกคนรับรู้กัน
“นี่ค่ะแม่ เอาไปรวมกับ 6,000 หยวนเมื่อตะกี้ได้เลยค่ะ”3ซิง
“เอ่อ…..ค่ะลูก”แม่
“แม่ครับนับก่อนครับว่ารอบนี้เ้าเงินพวกนี้พัดมาตบหน้าน้อง3ซิงกี่ใบครับ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“ได้ลูก แม่จะนับนะ…..1……2……3…..4……..5……”แม่ ก็หยุดนิ่งมองเงินในมือที่กำลังสั่นเทาอีกแล้ว
“5 ใบก็ 5,000 หยวนใช่ไหมครับแม่”พี่รองเยว่เลี่ยง
“ชะ…..ชะ……ใช่แล้วลูก”แม่
“อือ…..ของใหม่ 5,000 หยวน ของเก่า 6,000 หยวนก็เท่ากับว่าเรามีเงินหยวนในมือตอนนี้ 11,000 หยวนใช่ไหมคะ”3ซิง เอ่ยอย่างดีใจมันเป็การเริ่มต้นที่ดีแสนดีแบบดับเบิ้ลแบบนี้ใครจะไม่ชอบกันล่ะ
“ 11,000หยวน!!!!!” พี่ชาย และพี่สาว
แม่เมื่อพอรู้สึกตัวแล้วหยิบกระเป๋ามาใส่เงินทั้งหมดรวมกันอีกครั้ง มือของท่านยังคงสั่นอยู่ในตอนนี้
และในระหว่างที่แม่จะกำลังหันหลังกลับไปเตรียมเข็นรถออก ลมก็พัดบางอย่างเข้ามาตบหน้า3ซิงซ้ำอีกครั้งหนึ่ง
“โอ๊ย…………..”3ซิง
พวกพี่ชายและพี่สาวได้ยินน้องร้องแบบนี้ก็รีบหันมาหาน้อง3ซิงของพวกเขาอย่างรวดเร็วและอ้าปากค้างกันอีกครั้ง
“น้อง3ซิง โดนเงินตบหน้าอีกแล้วค่ะ / ครับ”พี่ชายทั้งสองและพี่สาว
แม่ก็รีบหันกลับมาหาลูกสาวคนเล็กอย่างรวดเร็วอีกครั้ง พร้อมกับ3ซิงยื่นหยิบเงินบนใบหน้าของเธอออกไปและยื่นให้แม่ของเธออีกครั้งหนึ่ง
“1…..2…..3……4……5……..6……แม่ นับเงินที่มีแต่ใบสีแดงอีกครั้งรอบนี้มีถึง 6 ใบด้วยกัน
“6 ใบ 6,000 หยวนครับแม่”พี่ใหญ่เยว่เผิงที่นับตามแม่ของเขาด้วย และบอกจำนวนออกมา
“11,000 หยวน รวมอีก 6,000 หยวน ก็เป็เงินทั้งหมด 17,000 หยวนค่ะแม่ใช่ไหมคะ”3ซิง
“11,000 !!!!!” พี่ชายทั้งสองคน และพี่สาว
“17,000 หยวน!!...”แม่ ที่เหมือนจะเหม่อลอยอยู่ตลอดเวลาแล้วตอนนี้
“พวกเรายืนรอแถวนี้อีกสักพักไหมคะแม่ พี่ชาย เผื่อว่ามันจะมีอะไรพัดมาตบหน้าน้อง3ซิงอีกน่ะค่ะ”พี่สาวเยว่ชิง
“...................!!!!!”3ซิง
“อือ……ผมเห็นด้วยกับน้องเยว่ชิงนะครับแม่ เผื่อน้อง3ซิงจะโดนอย่างอื่นตบหน้าเพิ่มอีกก็ได้ครับ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“...................!!!!!”3ซิง
“พวกเราอยากโดนเงินตบหน้าแบบน้อง3ซิงบ้างจังครับแม่ เนอะน้องชายเยว่เลี่ยง น้องสาวเยว่เลี่ยง”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“...................!!!!!”3ซิง
“ก็ได้ลูกแต่ว่าพวกเรายืนดูเพียงแค่สักพักนะ เพราะว่าตอนนี้มันสายมากแล้วพวกเราจะต้องเดินหาซื้อของจำเป็เข้าบ้านกันอีก ถ้าไม่มีอะไรพัดมาตบหน้าน้อง3ซิงของพวกลูกแล้ว พวกเราจะเข้าไปด้านในตัวเมืองเลยนะคะ”แม่
“ค่ะ” “ครับ” พี่ชายทั้งสอง และพี่สาว
3ซิง ได้แต่หันหน้ามองทางซ้ายที ทางขวาทีอย่างเบลอๆ นี่ทุกคนช่างเป็ใจที่จะให้นางโดนตบหน้าบ่อยๆ เสียจริงเลย!!!
“เฮ้อ………..”3ซิง ถอนหายใจออกมาอย่างเบาๆ และกำลังครุ่นคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่นะ พอฟื้นขึ้นมาบนโลกใบใหม่แห่งนี้ก็มีของวิ่งมาตบเข้าที่หน้าจังๆ ถึง 3 ครั้งแล้วั้แ่อยู่ในตัวเมืองแห่งนี้ มันคืออะไรกันแน่นะ
3ซิงได้แต่สงสัย และพยายามคิดอย่างมากว่ามันเกิดจากสาเหตุหรือเหตุผลอันใดกันถึงมีเื่แบบนี้เกิดขึ้นเฉพาะกับเธอเพียงคนเดียวแต่กับคนอื่นๆ กับไม่เป็แบบเธอกันเลยสักคนเดียว
หรือว่าจะได้รับพรหรือความสามารถพิเศษอะไรแบบนี้หรือเปล่านะ??? แต่ถ้าใช่มันคืออะไรกันล่ะ????
“โอ๊ย…คิดจนมึนหัวน้อยๆนี้ไปหมดแล้วคิดยังไงก็คิดไม่ออกสักทีว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไรกันแน่”3ซิง ที่ตอนนี้หงายหลังตึงนอนลงไปกับตะกร้านอนที่เธอได้นั่งั้แ่ออกจากบ้านมาแล้ว
เมื่อทุกคนยืนรอสักพักได้ประมาณ 10-15 นาทีก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วแม่ก็เลยพาทุกๆ คนเดินทางเข้าไปด้านในกันต่อเลยเพื่อตรงไปซื้อข้าวของที่จำเป็ไม่ว่าจะเป็อาหาร เสื้อผ้า ผ้าห่ม ของที่จำเป็ที่พวกเขาไม่ได้จับจ่ายซื้อมานานแล้วด้วยเงินที่จำกัด
3ซิงเมื่อรู้สึกว่ารถเข็นที่นางกำลังโดยสารอยู่ โดยที่แม่และพวกพี่ๆ คอยช่วยเข็นให้นั้นกำลังเคลื่อนที่อีกครั้ง เธอจึงลุกนั่งและค่อยๆ ยื่นใบหน้าออกจากผ้าคลุมอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าจะโดนเงินลอยมาตบหน้าจังๆ อีกน่ะสิ รอบนี้เลยระวังเป็พิเศษหวังว่าจะจับทำก่อนที่จะโดนตบหน้าอีกครั้ง ถ้าทำได้น่ะนะเพราะเธอเองก็ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าเงินพวกนี้พัดมาตบหน้าเธอได้อย่างไรกัน
เมื่อนั่งมาสักพักแล้วคงจะปลอดภัยแล้ว 3ซิงก็ตวัดผ้าคลุมออกเพื่อที่จะมองดูบรรยากาศด้านนอกให้ชัดเจนอีกสักครั้งหนึ่ง
“จะถึงเขตด้านในยังคะพี่สาว”3ซิง
“ยังจ้ะน้อง3ซิง ต้องเลี้ยงทางซอยด้านนู้นอีกครั้งหนึ่งถึงจะเข้าเขตในตัวเมืองจ้ะ”พี่สาวเยว่ชิง
ระหว่างที่กำลังเข็นเพื่อจะตรงไปยังตรอกซอยด้านหน้าเข้าสู่เขตด้านในเพื่อจับจ่ายซื้อของกันนั้น 3ซิงได้เห็นว่าตรอกซอยด้านซ้ายมือพวกเขานั้นมีบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งกำลังขนของออกมาเรียงรายเต็มบริเวณหน้าบ้านเลย แต่ว่าที่สะดุดตาของน้อง3ซิงมากที่สุดก็คือป้ายที่บอกว่า “หยิบของได้ฟรี” นี่แหละทำให้นางถึงกับตาโตเลย
เพราะของเท่าที่ดูอยู่ไกลๆนี้ แม้จะไม่เห็นชัดแต่มันไม่ใช่ของเสียหายเลยและดูจากบ้านที่นำของมาวางเหล่านี้ก็ใหญ่โตเป็หลายไร่เลยกำแพงยาวเหยียด ซะขนาดนั้น
3ซิงค่อยๆ เอียงคอมองจนเหลียวหลังจนสุดในที่สุดก็เจอของอย่างหนึ่งที่เธอเองตาโตที่สุดเลย และที่สำคัญเมื่อนึกถึงป้ายคำว่า “หยิบฟรี”ที่เขียนติดไว้ตัวโตๆ ของบ้านหลังใหญ่หลังนี้ทำให้น้อง3ซิงของครอบครัวะโเสียงดังให้ทุกๆ คนหยุดเดินก่อนทันทีทันใดเลย
“แม่คะ พี่ชาย พี่สาว หยุดเดินก่อนค่ะ”3ซิง
“ไหน….ไหนน้อง3ซิงมีอะไรพัดมาตบหน้าน้องอีกเหรอไหนพี่ดูสิ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“เอ๋……ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่คะพี่รอง”พี่สาวเยว่ชิง
“ใช่ไม่มีอะไรเลยนะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“เด็กๆ มีอะไรกันอีกหรือเปล่าลูก”แม่ก็เดินมาใกล้ๆพวกลูกๆของเธอ
“ไม่มีเลยครับ ไม่มีอะไรพัดมาตบหน้าน้อง3ซิงเลย”พี่รองเยว่เลี่ยง
“ไม่ใช่ค่ะทุกคน ไม่มีอะไรพัดมาตบหน้าซิงซิงค่ะ”3ซิง
“แล้วหนูเจ็บ หรือปวดอะไรตรงไหนหรือเปล่าลูก เดี๋ยวแม่จะพาไปซื้อยาให้หนูกินแล้วนะ”แม่ ที่เริ่มวิตกกังวลขึ้นมาอีกครั้ง
“ใช่ๆ น้อง3ซิงเป็อะไรไหมคะบอกพี่สาวได้นะ”พี่สาวเยว่ชิง
“นู้นค่ะนู้นทุกๆ คนดูบ้านหลังใหญ่ๆ ทางฟากโน้นสิคะ”3ซิง
น้อง3ซิงของทุกๆ คนไม่รอช้าเพราะขืนเธอพูดช้ากว่านี้พวกเขาจะวิตกกังวลว่านางจะเป็ไข้ตัวร้อนหรืออะไรขึ้นมาอีกน่ะสิ
“พวกเขาขนของออกมาทำไมกัน”แม่
“พวกเขาจะย้ายบ้านกันเหรอคะ”พี่สาวเยว่ชิง
“น่าจะใช่นะครับ ของขนออกมาเต็มเลยน่าจะย้ายบ้านกันมากกว่า”พี่ชายเยว่เผิง
“นั่นก็อาจจะใช่ค่ะ แต่ทุกๆ คนดูให้ดีๆนะคะมีป้ายติดไว้ด้านขวามือเยื้องๆ หน้าประตูบ้านใหญ่ของเขาน่ะค่ะ”3ซิง ยังคงยกมือค้างชี้ไปทางบ้านหลังใหญ่หลังนั้นไม่วางมือของเธอลง
“ป้ายงั้นเหรอ…….มันติดไว้ว่า “หยิบของได้ฟรี”!!!”พี่ชายเยว่เผิง
“หยิบของได้ฟรี..!!!”แม่ / พี่สาวเยว่ชิง
“หยิบของได้ฟรี..!!! งั้นเหรอครับ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“ใช่ค่ะ แม่คะ พี่ชาย พี่สาว พวกเรารีบไปเถอะค่ะนั่นค่ะนั่นของที่ซิงซิง อยากให้พวกเราได้มาดูสิคะ อยู่เลยป้ายไปนิดเดียวเอง นั่นค่ะทุกคนเห็นไหมคะมันอยู่ตรงนั้นเร็วเข้าค่ะก่อนจะมีคนอื่นมาหยิบไป”3ซิง โยกมือของตัวเองสั่นไหวตลอดเวลาเพื่อเร่งให้ทุกๆ คนเห็นสิ่งของอย่างหนึ่งที่เธอเองคิดว่าสิ่งนี้แหละจะช่วยเหลือครอบครัวของเธอได้เยอะเลย
“นั่น……..นั่นมัน……………!!!!”คุณแม่
“มันคือ………!!!!”พี่ชายเยว่เผิง
“สาม……..!!!”พี่สาว และพี่ชาย
“พวกเรารีบไปก่อนค่ะเร็วเข้าค่ะ ค่อยคุยกันทีหลังนะคะ”3ซิง รีบพูดแซงมาก่อนที่พวกพี่ชายและพี่สาวจะเอ่ยปากออกมาว่าของสิ่งนั้นคืออะไรแต่ที่แน่ๆ สีหน้าพวกเขาทั้งใและดีใจ
แม่รีบเข็นรถข้ามฟากไปบ้านหลังใหญ่หลังนั้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลูกๆ ของเธอต่างก็วิ่งตามไปติดๆเลย สายตาของทุกคนมองไปที่ของสิ่งนั้นด้วยความดีใจเป็อย่างมาก
ข้าวของอื่นๆ ก็ยังดูดีและมีประโยชน์เช่นกันแต่3ซิงขอมุ่งเป้าหมายไปที่ของสิ่งนี้ก่อนเป็อันดับแรกเมื่อได้มาแล้วของชิ้นอื่นค่อยดูทีหลังก็ไม่สายจนเกินไปนัก แต่ถ้าไม่มีสิ่งนี้น่ะสิมันจะลำบากแน่ๆ เงินที่ลอยมาตบหน้านางเพียงแค่ 17,000 หยวนไม่รู้ว่าจะใช้ได้อีกนานแค่ไหนอย่างน้อยๆ ได้ของมาโดยไม่ต้องจ่ายเงินออกไปย่อมดีกว่า
************
น้อง3ซิง เจอของดีอะไรกันนะ❓❓❓ถึงกับดีใจมากและมันจำเป็สำหรับครอบครัวของนางในตอนนี้มากที่สุดเช่นกัน
มีแค่พี่สาวและพี่ชายหลุดพูดออกมาแค่ว่า “สาม(3)”มันหมายถึงอะไรกันนะ❓❓❓ เ้าตัวเลขนี้น่ะ❓❓❓ลองเดากันดูค่ะว่าน้อง3ซิงกับครอบครัวจะได้อะไรเป็สิ่งแรกจากบ้านหลังนี้ที่เขากำลังโละของทิ้งออกมา