ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        ในขณะเดียวกัน…

        ณ ดินแดนทางตอนเหนือ 

        เหล่าเซียนแห่งราชวงศ์โบราณต่างทยอยปรากฏกายย่างกรายออกจากบรรพตศักดิ์สิทธิ์ และสร้างความปั่นป่วนให้แก่หลายขุมอำนาจใหญ่การกระทบกระทั่งและข้อพิพาทจึงเกิดขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน

        ในยุคบรรพกาลหมื่นเผ่าพันธุ์ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่

        เผ่ามนุษย์มิใช่กองกำลังใหญ่คับฟ้าในโลกนี้แต่กลับครอบครองดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลย่อมทำให้สิ่งชีวิตโบราณทั้งหลายขุ่นเคืองใจ

        เมื่อปรากฏกาย ย่อมก่อให้เกิดทะเลนองเลือด

        กระทั่งมีราชันย์บรรพกาลหลายคนส่งเสียงข้ามห้วงอากาศ

        พวกเขาต้องการเชิญเหล่าบุคคลสำคัญจากหลายขุมอำนาจของเผ่ามนุษย์มาเจรจาเพื่อจัดระเบียบแคว้นตงฮวงเสียใหม่!

        วันนั้น

        เหนือแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงแห่งแดนเหนือพลันปรากฏกระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวเกินจินตนาการ 

        พลังศักดิ์สิทธิ์อันเข้มข้นหลายสายแผ่ปกคลุมทั่วฟากฟ้าในรัศมีหลายแสนลี้จนชีวิตจำนวนนับไม่ถ้วนจำต้องหน้าเปลี่ยนสี

        "นะ…นี่มันกฎมรรคาศักดิ์สิทธิ์สมบูรณ์! มิใช่สิ่งที่กึ่งเซียนจะควบคุมได้!"

        "ภูมิหลังของแดนศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือนั้นมิเลวที่แท้ก็ผนึกพลังกึ่งเซียนเอาไว้!"

        เหล่าสิ่งมีชีวิตบรรพกาลจำนวนมิน้อยตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด

        สุดยอดผู้ฝึกตนเช่นนี้สามารถเทียบเคียงราชันย์บรรพกาลของพวกมันได้!

        ยิ่งไปกว่านั้นดูท่าทางของผู้ฝึกตนกึ่งเซียนจากเหยาฉือแล้ว ยังมีอายุขัยเหลืออีกมากหาใช่เซียนที่ใกล้ดับสูญไม่

        มิเช่นนั้นคงไม่สามารถปลดผนึกจากแหล่งกำเนิดเทพเมื่อยุคสมัยแห่งโชคชะตาออกมาได้

        ในชาติภพนี้เกรงว่าเขาก็คือหนึ่งในตัวตนน่าเกรงขามที่มีสิทธิ์ชิงตำแหน่งมหาจักรพรรดิ!

        ทันทีที่ไอปราณเซียนโบราณแห่งเหยากวงแผ่ซ่านก็สั่นสะเทือนเหล่าสิ่งมีชีวิตบรรพกาลที่คิดหมายปองเหยาฉือ

        ท้ายที่สุดเหยาฉือไม่ใช่แดนศักดิ์สิทธิ์ธรรมดา

        เซียนผู้ถือครองอาวุธจักรพรรดิในยุคไร้มหาจักรพรรดิเปรียบดั่งไร้ผู้ใดต้านทาน!

        เกรงว่าในหมู่ตัวตนบรรพกาลมีเพียงเชื้อสายราชวงศ์ที่ควบคุมอาวุธจักรพรรดิโบราณเท่านั้นจึงจะเทียบเคียงรัศมีได้

        ……

        ภายในตำหนักเซียนอันกว้างใหญ่

        เซียนท่านหนึ่งนั่งยืดอกตรงอยู่บนที่นั่งประธาน

        นางมีเส้นผมสีเงินยาวสลวยดุจสายนทีรูปร่างหน้าตางามหมดจด ปรากฏอยู่ในสายตาประหนึ่งสตรีวัยสามสิบ

        ในดวงตาแฝงไว้ด้วยประกายเจิดจ้าชวนสะกดใจทุกคราที่กวาดมอง

        ยากจะจินตนาการว่านี่คือบุคคลสำคัญที่ดำรงอยู่มานับหมื่นปี

        "คารวะท่านบรรพชน"

        ซีหวังหมู่นำเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดรวมถึงธิดาศักดิ์สิทธิ์เหยาซีขึ้นมาคารวะ

        "อืม"

        ในดวงตาของบรรพชนเหยาฉือเปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาวาจาที่เอ่ยออกมามิมีความยินดีหรือเศร้าโศก

        ผู้คนที่อยู่ในยุคเดียวกับนางล้วนล้มหายตายจากไปนานแล้ว

        การปรากฏกายอีกครั้งเพียงเพื่อพิสูจน์วิถีและพิทักษ์การสืบทอดเหยาฉือ

        "ซีหวังหมู่รุ่นนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก"

        "สามารถทะลวงสู่ระดับกึ่งเซียนได้ในยุคไร้ซึ่งวิถีแห่งมหาจักรพรรดิเช่นนี้ในยุคข้านับว่าเป็นอัจฉริยะ"

        บรรพชนเหยาฉือมองซีหวังหมู่พร้อมเปรยขึ้น

        "ท่านบรรพชนกล่าวเกินไปแล้ว"

        "ข้าเพิ่งทะลวงผ่านเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้เท่านั้น"

        ซีหวังหมู่พูดถ่อมตน ค้อมกายคารวะ

        "ช่วงนี้เหยาฉือมีเรื่องใหญ่ใดเกิดขึ้นหรือไม่?"บรรพชนเหยาฉือไต่ถาม

        ซีหวังหมู่ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น "สิ่งมีชีวิตบรรพกาลจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนเหนือทยอยกันออกมาแล้วจึงเกิดเหตุกระทบกระทั่งกับหลายขุมอำนาจของเผ่ามนุษย์ไม่หยุดไม่หย่อน"

        "ยังมีราชันย์บรรพกาลหลายคนเอ่ยออกมาว่าต้องการจัดระเบียบความเป็นเจ้าแคว้นตงฮวงเสียใหม่"

        "สงครามอาจเกิดขึ้นจากเหตุนี้เจ้าค่ะ"

        บรรพชนเหยาฉือมีสีหน้าครุ่นคิดเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า "เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว"

        "ราชันย์บรรพกาลถือดีในตนเองนอกเหนือจากราชวงศ์สูงสุดเหล่านั้น พวกมันก็ไม่เคยเห็นชีวิตอื่นใดอยู่ในสายตา"

        "ผืนแผ่นดินตงฮวงจะต้องมีการนองเลือดเพื่อตัดสินความเป็นใหญ่เหนือหมื่นเผ่าพันธุ์"

        "แต่เมื่อข้าปรากฏกายย่อมต้องพิทักษ์เหยาฉือของข้าให้ปลอดภัย ไม่ต้องกังวล"

        "มีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?"

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ซีหวังหมู่ก็เหลือบมองเหยาซีที่อยู่ด้านหลัง ละล้าละลังอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมาเสียงต่ำ

        "ท่านบรรพชน ยังมีเรื่องหนึ่ง"

        "เหยาซีธิดาศักดิ์สิทธิ์ปัจจุบันแห่งเหยาฉือของข้า มีกายวิถีแต่กำเนิด"

        "ด้วยเหตุผลบางประการจึงได้ผสานร่างกับกายาศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลไร้สิ้นสุด บัดนี้จึงตั้งครรภ์แล้ว"

        "ข้าทราบดีว่าเรื่องนี้สำคัญยิ่งขอให้ท่านบรรพชนตัดสิน!"

        เมื่อบรรพชนเหยาฉือได้ยินเช่นนั้นสีหน้าก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน แววตาเย็นเยียบกวาดผ่านผู้อาวุโสสูงสุดด้านหน้าหลายท่านแล้วหยุดลงบนร่างของสตรีชุดม่วง

        นางมีรูปร่างหน้าตางดงามยิ่งเส้นผมสีดำขลับยาวสลวย สรรพางค์กายหลอมรวมกับหมื่นวิถี 

        งามพิสุทธิ์ดุจวิญญาณช่างเหมาะกับภาพลักษณ์ของธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งเหยาฉือ

        เหยาซีซบหน้าลง ดวงตาเต็มไปด้วยความประหม่ามิกล้าสบตากับบรรพชนกึ่งเซียนท่านนี้

        "กายวิถีแต่กำเนิดกับกายาศักดิ์สิทธิ์"

        "ลูกที่เกิดมาจะมีคุณสมบัติเหมือนมหาจักรพรรดิอู๋สื่อกายาศักดิ์สิทธิ์และกายวิถีแต่กำเนิดเช่นนั้นหรือ..."

        บรรพชนเหยาฉือเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        เมื่อสิ้นเสียงซีหวังหมู่ก็พลันรู้ว่าตนลืมสิ่งใดไป

        ท้ายที่สุดผู้คนในห้าแคว้นใต้พิภพล้วนเรียกมู่เสินฉวนว่ากายาศักดิ์สิทธิ์จนติดปาก

        "เอ่อ...ท่านบรรพชน ข้าลืมบอกท่าน"

        "บิดาของเด็กผู้นี้มิได้มีเพียงกายาศักดิ์สิทธิ์แต่ยังมีกายาโกลาหลที่หาได้ยากยิ่งในหมื่นภพ"

        "หากจะกล่าวให้ถูกต้อง ก็คือ…กายาศักดิ์สิทธิ์กายวิถี และกายาโกลาหลแต่กำเนิดเจ้าค่ะ!"

        "อะไรนะ!"

        เมื่อเอ่ยคำนี้แม้แต่กึ่งเซียนผู้เคยเห็นการผันแปรของกาลเวลาอันไร้สิ้นสุดยังไม่อาจสงบลงและร้องอุทานออกมา

        กายาศักดิ์สิทธิ์ กายวิถีและกายาโกลาหลแต่กำเนิด!

        ในโลกนี้จะมีคุณสมบัติที่แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่ด้วย!

        กระทั่งเหนือกว่ามหาจักรพรรดิไร้กำเนิดอย่างอู๋สื่อ!

        สีหน้าของบรรพชนเหยาฉือบิดเบี้ยวพิกลดวงตาจ้องมองไปยังเรือนร่างของเหยาซีโดยมิได้ละสายตา

        บัดนี้นางเข้าใจความหมายสำคัญที่ซีหวังหมู่เอ่ยถึงแล้ว

        ต้องรู้ว่าตอนที่มหาจักรพรรดิอู๋สื่อจุติเมื่อสิบกว่าปีก่อนปรากฏการณ์กายาศักดิ์สิทธิ์บนท้องฟ้าแผ่ปกคลุมหลายวันมิยอมจางหาย

        กระทั่งดูดกลืนพลังแห่งฟ้าดินของหนึ่งแคว้นจนเกิดมาพร้อมพลังบ่มเพาะในระดับเซียน

        ในเวลานั้น ทั่วทั้งแดนเหนือโกรธแค้นสวรรค์ผู้คนล้วนร่ำไห้

        ทว่าภายใต้บารมีของซีหวังหมู่และกายาศักดิ์สิทธิ์จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยสิ่งใด

        ในวันนั้นการจุติของเด็กผู้นี้จะต้องก่อให้เกิดสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า

        แม้แต่นางที่อยู่ในร่างกึ่งเซียนถือครองอาวุธจักรพรรดิแห่งเหยาฉือ ยังยากที่จะต้านทานการโจมตีจากทุกสารทิศ

        "เหยาซี" บรรพชนเหยาฉือมองนางด้วยสายตาที่ลึกล้ำแกมสีหน้าซับซ้อน

        "ศิษย์อยู่นี่เจ้าค่ะ" เหยาซีที่ใจสั่นตอบสนอง

        "ยุคสมัยนี้แดนศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือของเรามิได้มีสมบัติใดหลงเหลือไว้"

        "ถึงแม้ลูกของเจ้าจะมีพรสวรรค์ล้ำเลิศไร้ผู้ใดเทียบแต่หากมิได้เติบใหญ่ ก็เป็นเพียงการพูดลมปาก!"

        "หากข้าออกหน้าคุ้มครองด้วยท่าทีแข็งกร้าวการสืบทอดของเหยาฉือเราก็อาจสิ้นชื่อ!"

        "เจ้าเข้าใจหรือไม่?"

        บรรพชนเหยาฉือถอนหายใจแผ่วเบาน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย

        เมื่อสิ้นเสียงใบหน้างามของเหยาซีก็ซีดเผือด แต่สำหรับผลลัพธ์เช่นนี้นางก็ได้เตรียมใจไว้บ้างแล้ว

        หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง นางก็ค่อยๆยืนขึ้น ค้อมกายคารวะต่อผู้คนในที่นั้น

        "ศิษย์เข้าใจ!"

        "ตั้งแต่วันนี้ไปข้ามิใช่ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งเหยาฉืออีกต่อไป"

        "ในช่วงหลายปีมานี้ข้าได้รับการดูแลจากท่านแม่และเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดทุกท่านมากพอแล้ว"

        "หากมีโอกาส เหยาซีจะกลับมาตอบแทน"

        เมื่อกล่าวจบเหยาซีก็ออกจากตำหนักเซียนไปด้วยสีหน้าหมองหม่น