“นี่โทยะงานครั้งนี้พ่อจะรีบกลับบ้านนะอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ยพ่อจะรีบกลับมาหาลูกนะโทยะ”
นี่คือคำพูดของคุณพ่อของผมเมื่อ สิบปีก่อนว่าจะรีบกลับบ้านแต่ตอนนี้ก็ผ่านมาสิบปีได้แล้ว
คุณพ่อยังไม่กลับบ้านสักทีเพราคุณพ่อของผมได้ตายจากผมไปเพราะคุณพ่อได้สละชีพเพื่อชาติ
ทำให้ประเทศที่ผมอาศัยอยู่นี้สงบสุขพ่อของผมได้รับเหรีญกล้าหาญมากมายซึ่งได้มาจากการที่
พ่อของผมเสียสละเพื่อประเทศ....
“ซึ่งผมไม่ได้ดีใจกับมันเลย..”
“นี่โทยะตื่นได้แล้วนะ .......”
ผมได้ตื่นขึ้นมาจากความฝันที่ผมไม่อยากจะนึกถึงเสียเลยมันเป็เื่ราวเมื่อนานมาแล้วทำใม
เราต้องกลับไปคิดถึงเื่บ้าๆนี้กันผมได้บ่นกับกับตัวเองในใจอยู่สักพัก
“นี่โทยะ..........จะลงมากินข้าวได้แล้วจะกินไม่กินหะ!”
“คร้าบบบบ แม่กำลังจะลงไป”
ตอนนี้คุณแม่ได้เรียกผมให้ลงไม่กินข้าวเช้าผมก็ได้ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินลงไปห้องอาหารที่อยู่ชั้นล่าง
แล้วระหว่างผมเดินลงบันใดไปข้างล่างผมก็ได้คิดในใจว่านี่มันแม่เลี้ยงใจร้ายชัดๆ!
นี่ทำไมเราถึงถึงทนอยู่กับแม่คนนี้ได้มาตั้งสิบปีกัน....
พอผมลงบันใดมาถึงชั้นล่างผมก็ได้เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งทานอาหารที่คุณแม่ทำให้ผมกินแล้วพอผมกินข้าวช้าวเสร็จผมก็ได้ลุกไปเก็บจานข้าวแล้วผมก็ได้คุยกับคุณแม่ไปว่า
“คุณแม่ครับวันนี้ผมจะออกไปข้างนอกนะครับอาจจะกลับช้าสักหน่อยคุณแม่จะเอาอะไรไหมครับผมจะได้ซื้อมาให้”
“ฉันไม่้า ย่ะ!.”
“แกจะไปใหนก็ไปไม่ต้องรีบกลับมาให้ฉันเห็นหน้าหละ!
“ไอ้ หยา โหด ชะมัดเลย แฮะรีบไปดีกว่า”
ซึ่งแม่แท้แท้ของผมเสียไปตอนผมเกิดแล้วพ่อจึงไปแต่งงานใหม่แล้วหลังจากนั้น
ได้ห้าปีผมคุณพ่อที่เป็ทหารก็ได้ออกไปปฎิบัติภารกิจก็ได้เสียชีวิตไประหว่างช่วยเหลือตัวประกันจากผู้ร้ายจนผมต้องอยู่กับแม่เลี้ยงที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมสักเท่าไหร่ซึ่งเธอกูมีลูกกับพ่อผมเหมือนกันซึ่งผมก็มีสักเป็พี่ชายของเ้านั่น
แต่ก็ไม่ค่อยสบอารมณ์กันสะเท่าไหร่หรอกหลังจากที่ผมทำเื่ที่ธนาคารเสร็จผมก็ได้แวะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งเพื่อแก้เหงานิดหน่อย
แล้วผมก็ได้เดินเล่นในนั้นไปสักพักจนเดินมาถึงกรางสะพานไม้ที่ข้างล่างเป็ลำธารเล็กอยู่ผมได้มองชมวิวสักพักก่อนที่สายตาของผมจะได้ไปเหล่เห็นคู้รักหลายคู่กำลังจีบกันอยู่กันเต็มในสวนสาธารณะ!
แล้วผมก็ได้บ่นในใจกับตัวเองว่า “อิจจจจจจจจจ”…….
“โว้ยยยยเหงาจังโว้ยยยยยย!”
อยากมีคู่กับคนอื่นเค้าบ้างจังทำไมชีวิตเรามันต้องมาเจอเื่อะไรแบบนี้ด้วยฟะเนี่ย!ผมได้บนกับตัวเองในใจสักพักแล้วทันไดนั้น!
ผมก็ได้ยินเสียงะโบอกว่า ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยด้วยค้า!
มีโจรขโมยกระเป๋าใครก็ได้ช่วยหยุดชายคนนั้นไว้ที
“เอ๊ะ เหวออ วิ่งมาทางนี้ด้วยทำไงดี ทำไงดี”
แล้วทันใดนั้นโจรที่วิ่งลาวกระเป๋าก็ได้วิ่งผ่านหน้าผมไป...
ขณะที่ผมกำลังลังเลอยู่!
“โธ่เว่ยยย”
“ทำไมเรา....”
“เห้ย แก หยุดนะเฟ้ย!
และในเสี้ยววินาทีนั้นเงอผมก็ได้ทำการพลิกตัวเองไปคว้าเสื้อของโจรวิ่งลาวไว้จนโจรนั้นล้มไปกับพื้น
“หน่อยแหนะแกไอเด็กเวร!!! มึงกล้าดียังไงวะ!!!
เ้าโจรวิ่งลาวนั่นโกรธจัดมากมันจึงจะมาต่อยผมผมจึงสวนหมัดกลับไป
ทันทีด้วยการที่เคยมีพ่อเป็ทหารพ่อผมจึงได้ฝึกวิทีการต่อสู้และใช้อาวุธอยู่บ้างจึงพอป้องกันตัวเองได้ผมจึงใช้จังหวะที่โจรวิ่งลาวนั้นกำลังจะชกมาที่ตัวของผมจึงใช้โอกาศนี้รีบจับมือแล้วก็หลังเสื้อของโจรวิ่งลาวนั้นแล้วได้ทำการ
โยนมันขึ้นไปบนอากาศแล้วเ้าโจรนั้นก็ได้ตกลงมา
“อัคคคค แก! ไปลงนรกสะไอเด็กเวรเอ้ยยย!!!!!
แล้วทันได้นั้นเองโจรวิ่งลาวนั้นก็ได้ควักปืนมาเพื่อที่จะยิงผม
“โธ่เอ้ยยยยย มันมีปืนหรอวะเนี่ย!?
ซึ่งผมได้สังเกตว่าโจรวิ่งลาวนั้นไม่ได้เล็งมาทางผมแต่มันดันเล็งไปที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังผมตรงตีนสะพาน
“เวรเอ้ยยยมันจะยิงเด็กเราต้องรีบไปขวางไว้ หลบไปไอ้หนู!
ผมได้ะโดังก้องไปทั่วสวนสาธารณะแล้วในจังหวะนั้นเองเ้าโจรวิ่งลาวก็ได้ลั่นใกปืน
“ปั้งงงง.....!”
“เสียงปืนดังขึ้น!”
แล้วทันไดนั้นเองผมก็ได้วิ่งไปขวางวิถีะุปืนจนผมโดนยิงเข้าที่กลางหลัง
จนได้พลัดตกสะพานลงไปในลำธาร....
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”
“มีคนถูกยิงรีบเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า”
“……..”
“นี่เราเข้าไปขวางวิธีะุเพื่อช่วยเด็กจนพลัดตกสะพานมางั้นสินะ...
“รู้สึกหนาวจังแฮะ”
“เราคงกำลังจะตายสินะให้ตายสิทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย......
เรายังมีเื่ต้องทำอีกเยอะเลยนี่สิเห้ออนี่สินะโชคชะตา
“เริ่มมองไม่เห็นแล้วสิ.....ภาพเริ่มมัวไปหมด.....”
“ขอหลับสักงับก่อนก็แล้วกัน...”
“โทยะเอ๋ย โทยะ จงตืนขึ้นมา โทยะ....”
“เอ๊ะ นี่เสียงใครกันอย่าลบกสรคนกำลังจะนอนได้ใหม...
ผมได้ตื่นขึ้นมาในสถาที่ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนสถานที่ที่ผมอยู่ตอนนี้มีแต่แสงสว่างเต็มไปหมด“ที่นี่ที่ใหนกัน!?”
และแล้วผมก็ได้เห็นชายร่างใหญ่ได้ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าผมชายคนนี้เป็ใครกันเค้ามีแสงสว่างจ้าออกมาจากตัว....
“อาสึกิ โทยะ เ้าคงสงสัยใช่ไหมว่าข้าผู้นี้เป็ใคร..
“ใช่ครับ คุณเป็ใครกัน แล้วที่นี่ที่หไหนทำไมถึงสว่างจ้าขนาดนี้กันละเนี่ย
“แสบตาโว้ยยยย!!!!”
“อะเอ้า.... โทษที่ โทษที ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า เดียวจะลดอสงให้นะรอแปป
“……….”
“เดียวก่อนนะละลุงเป็ใครกันเนี่ย!ผมจำครั้งล่าสุดได้ก็ตอนที่ผมไปช่วยแล้วถูกยิงตกสะพานนี่หน่า
“นี่เราคงตายแล้วสินะ”
ผมได้ยินคิดสักพักก่อนที่จะพูดออกมา...
“เอ๋!!!!!!! อย่าบอกนะว่าคุณคือพระเ้าหรอครับ!
“ใช่แล่วข้าคือพระเ้าผู้ซึ่งอยู่เหนือพระเ้าทั้งปวงข้าได้เฝ้ามองเ้ามานานมากแล้วจนเ้าได้ไปช่วยเด็กคนนึกจนได้ตายลงไป”
“ข้าสงสารเ้าเหลือเกิน โทยะเอ๋ย ข้าขอโทษที่ชีวิตเ้ามีแต่ความทุกข์
“เพราะฉะนั้นข้าอยากจะขอโทษเ้าด้วยการให้เ้ากลับไปเกิดใหม่จะได้หรือไม่”
“เอ๋กลับไปเกิดใหม่งั้นหรอครับ! มันก็แน่นอนอยู่แล้วสิครับคุณพระเ้า”
“ผมพึ่งจะอายุ16เองผมยังไม่อยากตายตอนนี้หรอกครับ!”
“ผมตกลงที่จะกลับไปเกิดใหม่ครับ”
“แต่ว่าโทยะเอ๋ย ข้าคงมิสามารถให้เ้ากลับไปเกิดในโลกเดิมได้อีกเป็ครั้งที่สอง”
“อะไรกันทำไม....”
“เพราะร่างของเ้าตอนนี้ได้เสียหายไปทั้งหมดแล้วหรือก็คือถูกนำไปฝังแล้วนั่นเอง”
“อะไรนะ!!!! ผมถูกฝันแล้วงั้นหรอครับ!
“ใช่แล้วข้าต้องขอโทษเ้าด้วยแต่ข้ามีโลกหนึ่งที่สามารถทำให้เ้าไปเกิดได้
ซึ่งโลกนั้นไม่มีทั้งเทคโนโลยีไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกไดๆเหมือนโลกของเ้าและมีมอนส์เตอร์ต่างๆมากมายหรือเรียกง่ายๆก็คือโลกแฟนตาซีนั่นเอง”
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า เ้าสนใจใหมละข้ารู้นะว่าเ้าชอบดูอนิเมะไปต่างโลกบ่อยๆ”
“เื่อย่างนี้มันช่างสุดยอดไปเลยครับท่านพระเ้า!!!ซึ่งก็หมายความว่าโลกนั้นมีพวก เอลฟ์หรือสาวสวยๆและก็นักผจญภัยใช่ไหมครับท่าน!!”
“ใช่แล้วโทยะคุงสนใจไหมเอ่ย”
“มันก็แน่อยู่แล้วสิครับเื่อย่างนี้”
“แต่ก่อนไปข้าจะมอบความสามารถพิเศษต่างๆนาๆให้เ้าเพื่อเป็การไถ่โทษ
ข้าหวังว่าเ้าจะชอบนะละเ้าจะไม่ถูกล้างสทองข้าสัญญาแต่อย่าใละถ้าได้ไปโลกนั้นแล้วเื่พลังเ้าก็ไปศึกษาเอาเองละกันว่ามีอะไรบ้าง”
“เอ๋................”
แล้วทันไดนั้นเองผมก็ได้ถูกส่งมายังต่างโลกทันที!เดียวก่อนนะเฟ้ยนี่มันเร็วโคตรสุดยอดไปเลย “วู้วววววววววว” โลกใหม่เอ๋ยข้ามาแล้วววว
“เอ๊ะนี่มัน...........”
“ทำไมตูกลายเป็เด็กทารกพึ่งคลอดฟร้าเนี่ยยยยยยยยยยยไอเพระเ้า!!!!!!!”
-----และเื่ราวที่จะทำให้ผมกลายเป็าาที่ฮาเล็มกำลังจะเริ่มขึ้น!!----
101
