เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่ห้าสิบห้า ประโยชน์ของช้าง

ช้างราคาตัวละห้าแสนบาทและค่าอาหารไม่ต่ำกว่าวันละพันในปัจจุบัน

ซึ้งเจิดก็คิดว่า ซื้อพวกนี้มันคุ้มกันเรอะ?

หากคำนวณในด้านกาหารายได้หรือทางเศรษฐกิจกับการมีช้างแล้วเอามาหากินโดยการแสดงโชว์อย่างนี้น่ะ

หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าเป็นคนที่มีทรัพย์สินราคามหาศาลแต่ไม่มีเงินสด?

แบบเดียวกับชาวนาที่ตีราคาว่าเป็นชาวบ้านที่ยากจนได้ทุนการศึกษาช่วยเหลือต่างๆ

แต่ที่แท้จริงแล้วผู้ใช้แรงงานในเมืองหลวงคือคนที่ยากจนที่สุดเพราะไม่มีแม้กระทั่งทรัพย์สินอย่างที่ดินหรือโค กระบือแบบชาวนา

ผมได้คิดขณะที่ได้เจอช้างสามตัวพ่อแม่ลูกที่แบกสัมภาระของบาบูและบาบอนมาที่บ้านของอาจารย์คง

แน่นอน สำหรับผมที่รู้เรื่องการผจญภัยจากนิยายเพชรพระศุลีมาแล้ว

รู้ดีว่าการควบคุมช้างได้นั้นทำให้แม้แต่เสือสมิงหรือแม้แต่ช้างผีสิงยังต้องคิดดูก่อนที่จะโจมตีเรา

อนิจจาหากมองเรื่องการเป็นยานพาหนะในเมืองใหญ่นั้นไม่สามารถสู้กับรถยนต์โดยสารทั่วไปได้

แต่ถือว่าเป็นยานพาหนะที่ดีที่สุดรองจากการขี่คอโหงพรายหากเราต้องการเดินทางในป่า

แต่เรื่องงูนี่ล่ะมัน ..สุดยอดไปเลย!!!

ผมอยากเรียนการเป็นพาเซลท็องก์มาตั้งนานแล้ว

“ฉารมาแล้วจ้าอาจารย์คงจ๋า ฉานรีบมาโดยเร็วที่สุด”

บาบูกับบาบอนไหว้อาจารย์คงอย่างนอบน้อม

“ฮา ฮา ฮาไม่ต้องเกรงใจไหว้พ่อปู่เถอะ ไม่ใช่เรื่องอะไรเป็นเรื่องดีมามา”

อาจารย์คงได้เชิญบาบูและบาบอนที่เดินทางอย่างเหนื่อยมากินน้ำกินท่า

พร้อมกับให้ลูกศิษย์ลูกหาเอาช้างและงูไปให้น้ำให้อาหาร

ผมนึกว่าจะได้เห็นเรื่องตลกอย่างลูกศิษย์รับใช้ไม่รู้วิธีรับมือกับช้างหรืองู

แต่เพียงแค่อาจารย์คงท่องคาถาและตาเรืองแสงเล็กน้อย

พวกช้างก็คุกเข่าและงูก็ชูคอทำท่าพยักหน้าเคารพอาจารย์คง

อาจารย์คงก็พยักหน้าอย่างพอใจ

ผมก็ได้รู้ตัวว่าเราอยู่ในระบบเวทย์ไทย

ที่คนที่เก่งเวทย์นั้นเก่งไปทุกสายนั่นเอง

“ฮา ฮา อา มามา ทานน้ำทานท่าข้ามีเรื่องดีมาบอกพวกเอ็ง”

อาจารย์คงเรียกบาบูและบาบอนอย่างยินดีหลังจากโชว์วิชาอาคมแล้ว