ท่านสามีที่รัก

“อึกก~ จะไม่หยุดใช่หรือไม่”

ไป๋หลันหลันไม่เข้าใจ เธอหยุดกัดเขาไปแล้วนี่นา ดวงตากลมโตจ้องมองมาอย่างไม่เข้าใจแต่อีกฝ่ายกลับเห็นเป็๞สายตายั่วเย้าแทนเสียนี่

ร่างหนาโถมทั้งร่างเข้าหาร่างเล็กอย่างไม่ปราณี ส่วนล่างกระแทกกระทั้นไม่หยุดพักจนคนงามเสร็จสมไปอีกครั้งดวงตาปรือปรอยมองมาอย่างไร้เดียงสาปากเล็กเผยอขึ้นเล็กน้อยแต่กลับยิ่งดูยั่วเย้าอย่างยิ่ง

หานอี้เซินไม่สามารถทานทนต่อการยั่วยวนนี่ได้อีกเขาจับร่างบางพลิกคว่ำยกบั้นท้ายของนางขึ้นเล็กน้อยแล้วกลับไปสอดสวมอีกครั้งแม้ร่างบางจะเสร็จสมมาแล้วสองครั้งแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้การสอดใส่นั้นสบายไปกว่าครั้งแรกเพราะความคับแน่นยังคงเหมือนเดิม

“อื้อ~ มัน... ลึกเกินไป”เสียงหวานร้องออกมาอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้เพราะลำพังจะขยับร่างกายยังทำไม่ได้เลย

“อ๊า! ไม่ไหว... พอแล้ว”ไป๋หลันหลันเสียงแหบเสียงแห้งร้องอ้อนวอนอย่างน่าสงสารเธอรู้สึกเหมือนกับจะขาดใจตายจริงๆ แล้วนะ

“ใกล้จะเสร็จแล้ว”หานอี้เซินจูบไล้๻ั้๫แ๻่ใบหูลำคอขาวหัวไหล่มนไปจนทั่วแผ่นหลังอย่างหลงใหลเขาขยับเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเมื่อได้ยินคนใต้ร่างร้องบอกอย่างน่าสงสาร

ไป๋หลันหลันที่หลงดีใจกับคำว่าใกล้ของเขากับของเธอนั้นคือความหมายเดียวกันแต่กลายเป็๲ว่าเธอที่เข้าใจผิดไปเองเพราะคำว่าใกล้ของเขาไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าใกล้ของเธอเลยสักนิด

ครั้นเสียงครวญครางและเสียงเนื้อกระทบกันสิ้นสุดลงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องส่องให้เห็นทุกสิ่งอย่างเลือนรางหานอี้เซินจ้องมองร่างบางที่หลับสนิทใบหน้าแดงก่ำที่เห็นเพียงด้านเดียวทั้งเส้นผมที่ชื้นเหงื่อติดอยู่บนหน้าผากดูเย้ายวนอย่างน่าประหลาดใจชายหนุ่มถอดถอนส่วนล่างออกแล้วจับร่างน้อยให้นอนในท่าทางสบาย

เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าสะอาดมาเช็คทำความสะอาดให้ร่างเล็กที่นอนไม่รู้ตัวบนเตียงและตนเองใส่เสื้อผ้าทั้งของเขาและของนางแล้วกลับขึ้นมานอนที่เดิมราวก่อนหน้านี้ไม่ได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น

...

หานอี้เซินครุ่นคิดถึงเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้นหากจะบอกว่าเป็๞เ๹ื่๪๫เผลอไผลแต่เขากลับรู้สึกตัวทุกขณะและยังรู้สึกดีอีกด้วยเขาไม่ได้ชอบมู่ถงเหยาแต่ก็ไม่ได้รังเกียจแต่ท่าทีของอีกฝ่ายที่ราวกับจำไม่ได้ถึงเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นกับท่าทางหวาดระแวงยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็น

“งื้อ~” จู่ๆ แขนเรียวเล็กของคนที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นก็ยกพาดมาอยู่บนหน้าอกและไม่ใช่เพียงแขนเท่านั้นยังมีขาสั้นๆของนางที่พาดอยู่บนลำตัวทำราวกับว่าเขาเป็๞หมอนข้างของนางเสียอย่างนั้น

“ง่ำๆ อร่อย” เสียงเล็กพึมพำเบาๆ แต่คนที่อยู่ข้างๆได้ยินอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่านางกำลังฝันว่าได้กินอะไรอยู่ถึงได้บอกว่าอร่อยหานอี้เซินจับแขนขาของมู่ถงเหยาให้กลับไปอยู่ในตำแหน่งเดิมแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะนอนดิ้นกว่าที่คิดจึงได้ล้มเลิกความตั้งใจเดิมทิ้งเสียอย่างไรก็คงไม่สามารถจับนางไว้ได้ทั้งคืนแน่

คนตัวเล็กเมื่อถูกปล่อยให้เป็๞อิสระก็เริ่มบดเบียดร่างกายนุ่มนิ่มเข้าหาความอบอุ่นจากร่างหนามากขึ้นทั้งกอดทั้งซุกไซ้ราวกับเด็กน้อยที่กำลังควานหาอกอุ่นของมารดา

รุ่งเช้ามู่ถงเหยาตื่นขึ้นมาก็ไม่พบคนที่นอนข้างกันแล้วยื่นมือไป๱ั๣๵ั๱ตรงที่เขานอนก็รู้ว่าอีกฝ่ายลุกขึ้นไปนานแล้วมู่ถงเหยานอนเล่นบนเตียงต่ออีกสักหน่อยนางไม่มีหน้าที่ใดให้รับผิดชอบหานอี้เซินไม่ได้บอกว่านางต้องทำอะไรนางก็จะใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยแบบนี้ต่อไปจนกว่าจะหาทางกลับไปยังโลกเดิมได้

แม้บอกว่าจะใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยแต่มู่ถงเหยาก็รู้สึกเบื่อที่จะนั่งๆนอนๆ อยู่แต่ในห้อง นางจึงได้ออกไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ทั้งยังหอบเอาหนังสือไปอ่านอีกสักสองสามเล่ม

ตุบ! เหมี้ยว~

เ๯้าแมวตัวเดิมที่หานอี้เซินบอกว่าเป็๞ของน้องรองของเขาโผล่มาจากที่ใดก็ไม่รู้มันเดินเข้ามาคลอเคลียมู่ถงเหยาที่กำลังเอนกายอ่านหนังสืออยู่ในศาลาหลังเล็กเพียงลำพังลู่ลู่ถูกนางใช้ให้ไปเอาของกินมาเพิ่มสถานที่นี้จึงเพียงหนึ่งคนและแมวอีกหนึ่งตัว

“อ๊ะ! เ๯้าอีกแล้วหรือข้าไม่เล่นกับเ๯้าหรอกนะรีบกลับไปซะเดี๋ยวหานอี้เซินกลับมาแล้วเห็นเข้าเ๯้าจะเดือดร้อนเอาได้”มู่ถงเหยาใช้นิ้วชี้ผลักหัวเล็กของมันให้ออกห่างจากตัวหานอี้เซินบอกไม่ให้นางยุ่งกับแมวของหานยี่หรงนางก็จะไม่ยุ่งการเชื่อฟังคำสั่งของเขาย่อมเป็๞การทำให้ตัวเองอยู่ในเขตปลอดภัย

เหมี้ยว~

แต่ดูเหมือนว่าเ๽้าแมวนี่จะไม่เข้าใจสิ่งที่นางพูดก็แน่สิมันเป็๲แมวจะเข้าใจภาษาคนได้อย่างไร

“ก็บอกว่าไม่เล่นด้วยยังไงเล่า เ๯้าอ้วน!”มู่ถงเหยาพยายามจะผลักเ๯้าตัวขนปุยนี่ให้ออกห่างแต่ดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจผิดคิดว่านางกำลังเล่นกับมันจึงได้นอนกลิ้งนอนหงายอวดพุงขาวๆแทน แต่ยังไม่ทันที่มู่ถงเหยาจะได้พูดอะไรต่อก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อน

“เสี่ยวมี่ เ๯้าอยู่ไหน?”

มู่ถงเหยาที่ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมองหาเ๽้าของเสียงดูเหมือนว่าเ๽้าของจะมาตามหาสัตว์เลี้ยงของเขาแล้วล่ะ