รักยุ่งๆ มุ่งรักแค่เพียงเธอ_End

        รมย์ชลีรู้สึกสยิว วาบหวาม และเคลิบเคลิ้ม ในช่วงจังหวะหนึ่งเธอเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เพราะวิชรัชเล่นจูบเธอราวกับตายอดตายอยาก เหมือนว่าเขาจะรู้ตัวจึงถอนปากออกจากปากของรมย์ชลีนิดหนึ่ง เพื่อให้เธอสูดอากาศเข้าปอด

        ไม่ถึงห้านาที วิชรัชเข้าประกบปิดปากรมย์ชลีอีกครั้ง และครั้งนี้ก็เรียกร้องเอาๆ อย่างเร้าร้อน ทำให้ร่างบางสั่นเทา สยิว วาบหวาม ไปทั่วสรรพางค์

        “เราเข้ากันได้ดีขนาดนี้แล้ว ยังจะลังเลอะไรอีก!!!!!!......”

        วิชรัชจูบจนพึงพอใจแล้ว จึงค่อยๆ ถอนปากออกจากปากของรมย์ชลี สายตาของวิชรัชจ้องมองสบประสานสายตากับรมย์ชลี ปากก็พูดให้เธอรู้ซึ้งถึงเคมีร่างกายที่มีต่อกัน ประหนึ่งเหมือนแม่เหล็กต่างขั้ว ที่พออยู่ใกล้กันก็จะดูดเข้าหากัน

        “ฉัน!... ก็ฉันต้องการความแน่ใจในตัวเอง และฉันบอกแล้วไงว่าขอคิดดูก่อน ก็คือขอคิดดูก่อน”

        รมย์ชลีมองสบตากับวิชรัช ถึงเธอจะรู้สึกเขินอายวิชรัช จนใบหน้าเห่อแดงระเรื่อ ที่วิชรัชพึ่งจูบเธออย่างเร้าร้อนไปหมาดๆ เธอก็ไม่คิดจะเลี่ยงหลบสายตาแต่อย่างใด

        พอได้ยินวิชรัชพูดเหมือนให้เธอพูดออกมาในเรื่องเดิม เธอก็กลับมาลังเล และหวาดหวั่นเหมือนเช่นดังเดิม จึงแสร้งพูดด้วยท่าทีขึงขัง ขณะพูดก็ขืนตัวออกจากการอ้อมแขนของวิชรัชไปด้วย

        “เฮื่อออ!!!!!!...... โอเค!”

        วิชรัชจ้องมองหน้ารมย์ชลีนิ่งอยู่ชั่วขณะ แต่กระนั้นก็ยอมปล่อยร่างบางของรมย์ชลีแต่โดยดี วิชรัชถอนหายใจออกมาแรงๆ โดยไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว จึงได้แต่ตอบรับเพียงคำสั้นๆ แล้วจึงต่างคนต่างเงียบกันไป

        รมย์ชลีนิ่งเงียบสักพักจึงยื่นมือไปเปิดประตูรถ แล้วเอี้ยวตัวลงจากรถ เดินดุ่มๆ เข้าไปในตึก โดยไม่หันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ภายในรถ ซึ่งวิชรัชมองตามแผ่นหลังบอบบาง ไปจนกระทั่งลับหายเข้าไปในตึกแล้วนั่นแหละ วิชรัชจึงค่อยเคลื่อนรถยนต์คันหรูออกไป

        “.........”

        รมย์ชลีเปิดประตูเดินเข้ามาภายในห้อง เธอยกมือขึ้นแตะที่ปาก เพราะความรู้สึกที่ถูกวิชรัชจูบยังไม่จางหายไปเลย มันเป็นอะไรที่แปลกใหม่มากสำหรับเธอ นี่สินะเขาเรียกว่าจูบดูดดื่ม ที่ทำให้คนถวิลหาจูบเช่นนี้กับคู่รัก

        อ๊ะ!!!!!!...... O_O

        “แต่เธอยังไม่ได้เป็นคู่รักกับเขาเลยนะ แล้วจะมาพร่ำเพ้อละเมอหาจูบของเขาอยู่ทำไมกันเนี๊ย บ้าบอนะเธอนี่!!”

        รมย์ชลีพูดกับตัวเอง เมื่อรับรู้ว่าตัวเองกำลังคิดถึงจูบที่ทั้งอ่อนหวานและเร้าร้อนของวิชรัช รมย์ชลียกมือขึ้นทาบที่ใบหน้า ที่กำลังเห่อร้อนผะผ่าว แดงระเรื่อขึ้นมาและลามไปถึงใบหู ด้วยความกระดากอาย

        รมย์ชลีสลัดความคิดออกไปจากหัว พยายามทำให้ตัวเองหยุดคิดให้ได้ แล้วเดินไปวางกระเป๋าสะพายลงไว้บนโต๊ะ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องนอน หยิบผ้าเช็ดตัวมาถือเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

        และค่ำคืนนั้น รมย์ชลีก็สลัดความรู้สึกและความคิดออกจากหัวไปไม่ได้ ยังคงเฝ้าวนเวียนคิดถึงแต่จูบขอวิชรัช ถึงเธอจะพยายามยังไง ก็วกกลับมาคิดอยู่ดี จนไม่เป็นอันหลับอันนอนกันเลยทีเดียว กว่าที่เธอจะหลับได้ก็ปาเข้าไปเกือบๆ ตีสองโน้นเลย

        “เธอนี่นะ ทำไมเฝ้าแต่คิดถึงแต่เรื่องนั้นก็ไม่รู้”

        รมย์ชลีตื่นนอนขึ้นมาตอนสายๆ เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันหยุด เธอจึงไม่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงาน พอลืมตาขึ้นเท่านั้นแหละ ความคิดก็พาลให้นึกไปถึงจูบของวิชรัช เธอจึงบริภาษตัวเองออกมา พร้อมกับส่ายหน้าไปมา จนผมกระจายเต็มหมอน

        รมย์ชลีลุกออกจากเตียงนอน ไปทำอาบน้ำทำธุรส่วนตัวเสร็จสรรพ ก็ทำโน้นทำนี่ภายในห้อง โดยที่จิตใจจดจ่ออยู่แต่กับโทรศัพท์มือถือ ซึ่งปกติทุกเช้าจะมีข้อความจากวิชรัชส่งมาถึง แต่วันนี้กลับเงียบ ถึงจะมีข้อความส่งมา แต่ข้อความที่ส่งมาก็ไม่มีข้อความของวิชรัชเลยสักข้อความ

        “นี่เธอเป็นอะไรรมย์... เขาไม่ส่งมาน่ะดีแล้วไม่ใช่หรือไง จะได้ไม่รำคาญ”

        รมย์ชลีหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก่อนจะพร่ำพูดกับตัวเอง ทั้งที่ภายในใจรู้สึกเหี่ยวแห้ง เศร้า เหงา เหมือนว่าวันนี้มีบางสิ่งบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต

๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘

อาร๊ายยย... อะไรของเธอยะรมย์ พอเขาไม่ส่งข้อความหาก็เป็นเดือดเป็นร้อนอะนะ 5555... วิชจะหายเงียบไปเลย หรือจะอะไร ยังไง มาตามต่อในตอนต่อไปนะคะ ^_^