เวลาเที่ยงคืน่เวลาที่ทุกคนกำลังอยู่ใน่นิทรา เหลือเพียงบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ข้างนอกเท่านั้น แต่มีคุณกลับนอนไม่หลับเขานอนพลิกไปพลิกมาอยู่หลายครั้ง
จนเขาตัดสินใจเดินออกมาข้างนอก เขาเดินไปสวนดอกไม้เพื่อไปสูดอากาศ เผื่อจะทำให้เขาพอหลับสนิทขึ้นบ้าง แต่ระหว่างทางดันไปสะดุดตากับห้องเล็กๆ เขาแปลกใจว่าทำไมอยู่มาหลายวันแล้วทำไมไม่ยังเคยเห็นห้องนี้เลย มองด้วยท่าทางครุ่นคิด
" เอ๋ ทำไมไม่เคยเห็นเลยห้องอะไรหน่ะ "
เขาคิดว่าป่านนี้ทุกคนคงหลับกันหมดแล้ว เข้าไปดูสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร มีคุณกรอกสายตามองไปรอบๆอย่างถี่ถ้วน เช็คว่าไม่มีใครแถวนี้จริงๆ ก่อนจะเดินย่องเบาๆหมุนลูกบิดเข้าไป
“ โอ๊ะ ไม่ได้ล็อกนี่”
ในขณะที่มีอีกสายตาจ้องมองเขาอยู่ เขาไม่รู้ตัวว่ามีคนกำลังตามเขาเข้าไป
ภายในห้องนี้ไม่ใหญ่นักมีข้าวของมากมายวางระเกะระกะและถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว เพียงเดินไม่นานก็พอจะสำรวจได้ทั่วแล้ว
“ สวิตส์ไฟอยู่ตรงไหนหล่ะ เอ๊ะ แต่ไม่ต้องเปิดก็ได้นะ ”
" ห้องเก็บของนี่" แสงจันทร์สลัวที่ส่องมาจากประตูหน้าต่างกระจกเล็กๆ มันเพียงพอที่จะทำให้มองเห็นรอบๆได้
เขาเดินถอยหลังไปชนกับรูปหนึ่งที่มีผ้าขาวปิดอยู่ ทำไห้ผ้าขาวหลุดออก ปรากฏว่าเป็รูปของน้ำหวาน นักรบ และพ่อของเขาพวกเขากอดคอกันถ่ายรูปกันอย่างมีความสุข ทั้งสามคนอยู่ในชุดนักศึกษา
" สมัยก่อนหน้าตาหล่อสวยกันทุกคนเลย ดูทุกคนคงสนิทกันมากเลยนะครับ"
" ทำไมเราไม่ได้ความแข็งเเรงกำยำมาจากพ่อบ้างนะ ">พ่อเรานี่ก็หล่อไม่เบาน้าา อ่า คิดถึงพ่อจัง ”
เขายื่นมือกำลังจะไปเเตะรูปนั้นแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดแรง
“ เธอกำลังทำอะไร” เสียงเรียบนิ่งแบบนั้นเขารู้เลยว่าเป็ใคร ถึงแม้ว่าจะอยู่ในความสลัว
" คุณแอล!! คะ.. คือผมแค่อยากรู้เท่านั้นว่านี่ห้องอะไร " เขาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเพราะเเววตาน่ากลัวนั้นกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา
แอลเริ่มเดินเข้าใกล้ร่างบางเรื่อยๆ ขณะที่มีคุณก็กลัวเขาเดินถอยหลังจนสะดุดกับโต๊ะเกือบเซล้ม
แต่จังหวะนั้นมือหนาของแอลคว้าก็เอวของเขาไว้ และเมื่อได้ััตัวของคนตัวเล็กอีกครั้ง
มันทำให้นึกถึงวันก่อนที่มีคุณไปสนิทสนมถึงเนื้อถึงตัวกับบอดี้การ์ด ภาพนั้นมันก็แว็บขึ้นมาทันที
" คุณ ปล่อยผมเถอะ ผมจะกลับห้องไปนอนแล้ว"
ตัด --------
" เธอเป็ของฉันแล้วนะ เพราะฉะนั้นห้ามไปมีอะไรกับผู้ชายคนไหนอีกเด็ดขาด" น้ำเสียงที่ฟังแล้วนุ่มนวลแต่แฝงคำสั่ง
" ครับ ผมจะเชื่อคุณ แต่ ฮึก ผมไม่ได้อยากให้เื่มันเป็แบบนี้ " มีคุณสะอื้นไห้
“ ไม่ต่องห่วง ชั้นจะรับผิดชอบเธอ เพียงแค่เธอเชื่อฟังชั้น ชั้นจะจัดการทุกอย่างเอง ”
แอลไม่เคยผูกมัดคนที่เขาเคยนอนด้วยแม้แต่คนเดียว แต่กับร่างบาง เขารู้สึกถูกใจการมีเซ็กซ์กับเขาจนยอมแบ่งให้ใครไม่ได้ ถ้าเขายังไม่เบื่อ
คำพูดที่ผูกมัดมีคุณไว้ เขาเต็มใจเชื่อฟังและทำตามที่ร่างสูงพูด ถึงแม้ว่ามันจะเป็เงื่อนไขที่เห็นแก่ตัวของเขาก็ตาม
เพราะในใจมีคุณก็รู้สึกหวั่นไหวกับแอลั้แ่นานแล้ว ร่างกายนี้มอบให้แอลคนเดียวั้แ่นี้ไป เขาเป็ของผู้ชายคนนี้แล้วเขาคงไม่สามารถไปมีอะไรกับใครได้อีก
แต่..คนที่กำลังกอดเขาอยู่ก็มีแฟนแล้ว มีคุณเสียใจที่ต้องอยู่ในสถานะแบบนี้ สักวันเขาอาจจะต้องโดนเขี่ยทิ้งเหมือนผู้หญิงหลายๆคนที่เหมือนที่อบเชยเล่าให้ฟัง แล้วเขาจะทำตัวยังไง
แล้วถ้าคุณอาทั้งสองรู้เื่นี้จะผิดหวังในตัวเขาขนาดไหน มีคุณกลัวไปหมดและเสียใจมาก ต่างกับแอลที่ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
" ฮึก ผมจะไม่บอกใครเื่คืนนี้ “
“ แต่ครั้งนี้มันยังไม่พอหรอกนะ เธอจะต้องมาหาฉันถ้าชั้น้า ”
มีคุณไม่ตอบแต่ทำหน้าคิดหนัก
" ทำไมผมต้องมาอีก คุณมีคนรักแล้วนะครับ “
“ หรือเธออยากให้คุณพ่อคุณแม่รู้เื่นี้"
" ฮึก ไม่นะครับ ก็ได้ครับ ผมจะมาหาคุณถ้าคุณ้า " มีคุณกลัวว่าถ้านักรบและน้ำหวานจะเกลียดเขาถ้ารู้เื่นี้
พวกเขาอาจจะไม่ให้อภัยตัวเองเลยก็ได้
มีคุณโทษแต่ตัวเองที่ทำตัวไม่ดี โทษตัวเองที่ยอมให้แอลทำแบบนั้นได้ ผิดที่เขาเองที่ลึกๆ เขาก็มีใจให้แอลั้แ่เเรก
“ ดีมาก เด็กดี ” แล้วเขาก็จับมีคุณต่อบทรักจนเขาหมดแรงไปอีกวัน
แอลอยู่ในชุดอาบน้ำเขายกหูโทรศัพท์ขึ้นสั่งลูกน้อง "ตามหมอมาที่ห้องฉันด้วย ชั้นรู้สึกไม่สบาย " พูดเสียงเรียบ
ปลายสายรับทราบคำสั่ง เขาวางหูลงแล้วพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำ
ในเวลาไม่นาน หมอผู้ชายก็เข้ามาพร้อมอุปกรณ์ตรวจไข้
ใช้เวลาตรวจไม่นานคนเป็หมอเห็นแล้วถอนหายใจเล็กน้อยกับสภาพคนที่นอนบนเตียง
" คนไข้ มีไข้และอ่อนเเรงมาก เอ่อ หมอฉีดยาให้แล้ว จะให้ยาแก้ไข้และแก้อักเสบไว้ครับ ไม่กี่วันก็หายเป็ปกติ "
หมอพูดเสียงติดอึกอักเพราะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนไข้และไม่กล้าพูดออกไป ดูจากรอยบนตัวและมีเืไหลออกมาจากช่องทางนั้น
" เอ่อ อีกอย่างคุณแอลครับ ่นี้ให้เว้นการมีเพศสัมพันธ์ไปสักระยะ เอ่อ ครับ "
" อืม ไปได้ ขอบคุณมาก แล้วอย่าบอกเื่นี้กับพ่อแม่ของชั้น เข้าใจใช้มั้ย "
" รับทราบครับ คุณแอล "
ร่างสูงพูดเสียงเย็นบวกกับมองด้วยสายตากดดัน ทำให้หมอกลัวจนตัวสั่น
ถ้าเขาผิดคำพูดขึ้นมาต้องซวยแน่ๆ เขาเป็หมอประจำของตระกูลนี้มานานเขารู้ความโหดของลูกชายเขาดี
เมื่อมีคุณรู้สึกตัว เขานอนร้องไห้ตลอดเวลา อาหารที่วางบนหัวเตียงก็ไม่ถูกกินเลยสักนิด
ั้แ่แอลออกไปตอนนั้นเขาก็ไม่กลับเข้ามาอีก เพียงแค่ให้บอดี้การ์ดส่วนตัวดูแลแทน เขาต้องนอนอยู่ในคอนโดแอลจนกว่าจะหายดี
อีกด้านหนึ่ง อบเชยกำลังรอข้อความจากร่างบางอย่างใจจดใจจ่อ เธอกังวลกลัวมีคุณจะเป็อันตราย
ด้วยความที่ไม่เคยหายไปไหนเป็วันๆมันผิดปกติมาก
ไม่รู้ออกไปไหนแล้วเป็อันตรายหรือเปล่าเธอส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ
หลังจากเดินไปเดินมาหลายครั้ง ก็มีเสียงเตือนจากข้อความดังขึ้น อบเชยหยิบมือถือขึ้นมาเช็คอย่างตื่นตระหนก
" พี่อบเชยครับ ขอโทษนะครับตอบข้อความช้า"
เธอจึงส่งข้อความกลับไป “โถ่ คุณหนูขา อบเชยเป็ห่วงแทบแย่ นี่เกือบรายงานคุณท่านแล้วนะคะเนี่ย "
" อย่าๆ นะครับ ผมไม่อยากให้คุณอาทั้งสองเป็ห่วง อย่าเป็ห่วงไปเลยนะครับ อีกสองสามวันผมจะกลับนะครับ แต่ไม่ต้องห่วงครับ ผมให้พี่บอดี้การ์ดตามมาด้วย"
“ โอเคค่ะ คุณหนู”
น่าสงสัยจัง คุณหนูไม่เคยหายไปปุ้ปปัปแบบนี้นะ แต่..เราอาจจะคิดมากไป เห้อ โล่งอกไปทีคุณหนูปลอดภัยนี่
ตัวร่างบางโดนทำความสะอาดเรียบร้อย เสื้อบนตัวของเขาเป็เสื้อของแอลแต่ขนาดตัวที่ต่างกันมากมันทำให้ปกปิดส่วนล่างของเขาได้โดยไม่ต้องใส่กางเกง
ภาพจำเื่เมื่อคืนวานยังไม่เลือนราง เมื่อเขาเห็นรอยบนตัวเองในกระจก มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกเสียใจเขาได้เป็อย่างดี
คงต้องนอนในห้องนี้ไปก่อนจนกว่าจะหายดีซินะ
ร่างบางจึงกลั้นใจกินข้าวกินยาที่จัดไว้ให้ แม้ว่าไม่อยากจะกินอะไรเลยก็ตาม แต่ถ้าเขาไม่หายดีคงไม่ได้กับบ้านแน่ๆ เขาไม่อยากให้ใครรู้เื่นี้
4K
