[จบ] ทะลุมิติมาเป็นภรรยาอ้วนดันเจอแต่คนคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 50 อยากบีบให้สวี่เจาตี้ออกไป

หลังจากหวังต้าชิงพูดจบ หลี่ฟู่กุ้ยก็กล่าวว่า "ไม่เกี่ยวกับเรื่องของนาย นายออกมาอวดอ้างอะไร?"

หวังต้าชิงไม่ใช่คนโง่ เขาเห็นความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างคนสองคนนี้มานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีหลักฐานเท่านั้นเอง

ทั้งสองคนนี้ชัดเจนว่าตั้งใจทำแบบนี้

สวี่เจาตี้แค่นเสียงเย็นชา แล้วพูดว่า "คุณหลี่ คราวนี้คุณเข้าใจผิดแล้ว ห้องครัวเป็นของส่วนรวม ไม่ใช่ของฉันคนเดียว

ถ้าห้องครัวนี้อยู่ในความดูแลของฉัน วันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ฉันยอมรับ แต่อาหารทุกวันพวกเราทั้งสี่คนทำด้วยกัน

อาหารมีปัญหา คุณในฐานะหัวหน้าพ่อครัว ไม่ควรจะสะท้อนตัวเองหรอกเหรอ? ตอนที่ยกอาหารไปที่หน้าต่าง คุณไม่ได้ตรวจสอบเลยเหรอ?”

สวี่เจาตี้ก็ไม่ไว้หน้าเขา 

คนที่กินอาหารพูดว่า "ใช่ พวกคุณเป็นกลุ่มเดียวกัน พวกเราไม่ได้จงใจโจมตีใครคนใดคนหนึ่ง

อาหารดี ๆ แบบนี้ ความสะอาดก็เป็นปัญหาจริง ๆ

ฉันว่านะ ต่อไปพวกเราน่าจะทำอาหารกินเองดีกว่า

"ใช่เลย ไปกันเถอะ ไปซื้อเตาน้ำมันก๊าดกัน"

"ซื้อเตาน้ำมันก๊าดทำไม ฉันปั้นเป็น เอาดินก้อนหนึ่งมา ฉันจะปั้นให้พวกเราสักสองสามอัน"

"ไปกันเถอะ อาหารมื้อนี้คงกินไม่ได้แล้ว"

ไม่นานนัก ผู้คนในร้านอาหารก็แยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์

เมื่อทุกคนจากไป หนิวเสี่ยวหงกลับรู้สึกเสียใจ เธอยืนขวางหน้าสวี่เจาตี้อย่างดุดันแล้วพูดว่า "สวี่เจาตี้ เธอหมายความว่ายังไง? เธอกำลังบอกว่าเส้นผมนี่เป็นของฉันใช่ไหม?"

"ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นนะ แต่มันไม่ใช่ของฉันแน่ ๆ"

"เธอกำลังใส่ร้ายฉัน ฉันจะไม่ยอมเด็ดขาด"

วันนี้ฉันจะต้องไปคุยกับหัวหน้าจางให้รู้เรื่อง ถ้าฉันอยู่แล้วเธอไป หรือเธออยู่แล้วฉันไป ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง สวี่เจาตี้ทำเหมือนได้ยินเรื่องตลก "โอ้ งั้นคุณไปดี ๆ ล่ะ ฉันไม่ส่งหรอก"

สวี่เจาตี้ไม่อยากพูดอะไรกับเธออีก ยังไงเธอก็ไม่ยอมสละโอกาสในการทำงานในตอนนี้

ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน ก็ยังคงเป็นกฎของป่าที่ผู้อ่อนแอตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง

แต่ตอนนี้เป็นช่วงที่มีการควบคุมเข้มงวดที่สุด เธอจึงไม่สามารถทำอะไรได้เลยจริง ๆ

สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือยึดมั่นในงานนี้

หนิวเสี่ยวหงไม่ยอมให้เธอไปง่าย ๆ เธอคว้าแขนของสวี่เจาตี้ไว้แล้วพูดว่า "เธอหมายความว่ายังไง?

เธอกำลังบอกให้ฉันไปงั้นเหรอ?"

"นั่นไม่ใช่ทางเลือกของเธอเองหรอกเหรอ? ถ้าจะไปก็ไปสิ ฉันไม่ไปหรอก"

หนิวเสี่ยวหงยกมือขึ้น ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของสวี่เจาตี้อย่างแรง

สวี่เจาตี้คว้ามือของหนิวเสี่ยวหงไว้ทันที เสียงของชายคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู

"คุณกล้าแตะต้องเธอเหรอ"

สวี่เจาตี้หันไปมองตามเสียง เห็นร่างสูงใหญ่ของเฉินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ที่ประตู แสงอาทิตย์ด้านหลังทอดลงบนตัวเขา ทำให้ทั้งร่างของเขาดูราวกับมาจากแสงสว่างด้านหลัง

สวี่เจาตี้รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้น เธอได้สติและสะบัดมือของหนิวเสี่ยวหงออก

"เหตุผลและที่มาที่ไปของเรื่องนี้ ฉันคิดว่าบางคนคงรู้ดีอยู่แก่ใจเหมือนส่องกระจก"

"เธออยากให้ฉันไป แต่ฉันจะไม่ทำตามใจเธอหรอกนะ ฉันเป็นคนที่ยอมหักแต่ไม่ยอมงอ ไม่หลงกลอุบายของเธอหรอก"

เฉินเจี้ยนกั๋วเดินมาหาเธอแล้ว เขาดึงสวี่เจาตี้มาอยู่ข้างหลัง ใช้ร่างกายสูงใหญ่ปกป้องอยู่ด้านหน้า

"เธอเป็นคนของผม ใครกล้าแตะต้องเธอ เหล่าจื่อ*[1]จะไม่ยอมแน่"

หนิวเสี่ยวหงตกใจกับบรรยากาศเย็นชารอบตัวของเฉินเจี้ยนกั๋ว ไม่เพียงแค่หนิวเสี่ยวหง แม้แต่หลี่ฟู่กุ้ยก็ตกใจจนต้องกลืนน้ำลาย

เมื่อคำพูดนี้เข้าสู่หูของสวี่เจาตี้ เธออยากจะกอดเขาในทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาเรียกแทนตัวเองว่า ‘เหล่าจื่อ’ ต่อหน้าคนอื่น

ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธจริง ๆ

สวี่เจาตี้กลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อเขา จึงดึงเสื้อของเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร เราออกไปคุยกันข้างนอกกันเถอะ"

ทั้งสองยืนอยู่ไม่ไกลจากประตูร้านอาหารของรัฐ

เฉินเจี้ยนกั๋วเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก "ไม่ใช่บอกว่าเข้ากับพวกเขาได้ดีหรอกเหรอ เมื่อกี้เธอเกือบจะลงมือตีคุณแล้ว

กลับบ้านกับผมเถอะ พวกเราไม่ทำงานนี้แล้ว

คุณเป็นภรรยาของผม ผมอาจจะรังแกคุณได้ แต่คนอื่นรังแกคุณ...ผมทนไม่ได้"

น้ำเสียงของเฉินเจี้ยนกั๋วมีความน้อยใจอยู่นิดหน่อย เขากลัวว่าเธอจะโกรธ เสียงพูดจึงค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ

"คุณบอกฉันก่อนสิ ว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่?"

"ผมมาประชุมที่ว่าการอำเภอ การประชุมช่วงเช้าเพิ่งเสร็จ ก็รีบมาหาคุณทันที ใครจะรู้ว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้"

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ จริง ๆ แล้วเฉินเจี้ยนกั๋วดีกับเธอมาก

เธอรู้ว่าการหย่าร้างอะไรแบบนั้นมันไม่สมเหตุสมผล ครั้งที่แล้วที่มีความคิดแบบนั้นก็เพราะโมโหที่เขาหุนหันพลันแล่นและสงสัยเธอ

ช่วงนี้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนดีขึ้น เขาเป็นคนที่คู่ควรจะฝากชีวิตไว้ด้วย

เธอไม่อยากให้เกิดความเข้าใจผิดระหว่างพวกเขาอีก

สวี่เจาตี้รู้ว่าเขากำลังเป็นห่วงตัวเธอ แต่เธอก็ยังอยากอธิบาย

"เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ไม่ใช่ว่าฉันอยากทะเลาะกับพวกเขา แต่พวกเขาตั้งใจใส่ร้ายฉัน ผักนั่นฉันล้างตั้งสองสามรอบ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีเส้นผมและแมลงวัน

วันนั้นฉันเห็นหัวหน้าพ่อครัวขโมยเนื้อก้อนใหญ่จากครัว แต่ฉันไม่มีหลักฐานเพียงพอ

ช่วงนี้พวกเขาไม่ได้เอาอะไรไปเลย อาจจะเพราะรอไม่ไหวแล้วจึงคิดจะใส่ร้ายฉัน หวังจะไล่ฉันออกเร็ว ๆ"

เฉินเจี้ยนกั๋วมองออกแล้ว ที่จริงสวี่เจาตี้ฉลาดมาก ตอนนี้เธอยังทนรับความอัดอั้นได้ ในใจเธอต้องมีแผนการของตัวเองแน่นอน

"แล้วคุณมีแผนอะไรล่ะ?"

"ฉันตั้งใจว่าถ้าพวกเขารู้ตัวว่าทำผิดแล้วแก้ไข พวกเราก็จะอยู่ด้วยกันได้อย่างดี เรื่องนี้ฉันก็จะทำเป็นไม่เห็น

แต่พวกเขากลับหาเรื่องฉันตลอด ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ยอมอดทนต่อความอัดอั้นนี้แน่"

"ต้องการให้ผมช่วยไหม?"

"ไม่จำเป็น ขอบคุณที่คุณปกป้องฉัน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ฉันจัดการเองได้"

เฉินเจี้ยนกั๋วเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ อารมณ์ก็สงบ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้จริง ๆ

เฉินเจี้ยนกั๋วพูดว่า "ไปกันเถอะ ไปกินข้าวที่โรงอาหารของที่พักประจำอำเภอกับผม ผมมีตั๋ว ผมเลี้ยงคุณเอง"

พูดจบ เฉินเจี้ยนกั๋วก็เดินเข้าหาสวี่เจาตี้ด้วยความกล้า จับมือเธอแล้วก้าวเท้าใหญ่ ๆ มุ่งหน้าไปทางที่พักประจำอำเภอ

มือของเขาทั้งกว้างและหนา ถึงขนาดที่สามารถสัมผัสได้ถึงหนังด้านที่หยาบกร้านบนฝ่ามือ

แต่... รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นมาก

ฝ่ามือของทั้งสองคนแนบชิดกัน รู้สึกร้อนผ่าว

ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นไปทั่วร่างของสวี่เจาตี้ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

เจียงต้าไห่และจางชิ่งตงก็อยู่ที่นั่นด้วย คู่สามีภรรยาคู่นี้มาถึงตอนที่พวกเขากินเสร็จแล้ว

โรงอาหารของที่พักประจำอำเภอเป็นแบบบริการตัวเอง แต่ไม่อนุญาตให้ทิ้งอาหารเหลือ

สวี่เจาตี้หยิบมันเทศสองชิ้นมาให้ตัวเอง พร้อมกับผักนิดหน่อยและขนมปังข้าวโพดหนึ่งชิ้น

เฉินเจี้ยนกั๋วกลับตักข้าวมาเยอะมาก ยังมีเนื้อตุ๋นน้ำแดงอีกหนึ่งชามใหญ่

เฉินเจี้ยนกั๋วมองผักในจานของสวี่เจาตี้แล้วพูดว่า "คุณกินแค่นี้เองเหรอ?"

"อืม กินอิ่มก็พอแล้ว"

ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมานี้ เฉินเจี้ยนกั๋วก็พอจะรู้นิสัยและข้อบกพร่องของเธอแล้ว

แท้จริงแล้วเธอเป็นคนที่ยอมหักแต่ไม่ยอมงอ ข้อเสียคือกินน้อยเกินไป

ช่วงนี้เธอออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึก ตัวผอมลงไปมาก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดูเปล่งประกายยิ่งขึ้น ราวกับดวงดาวเลยทีเดียว

เขาเงยหน้าขึ้นแอบมองเธอ แต่ก่อนไม่เคยรู้สึกว่าเธอสวย ช่วงก่อนหน้านี้คิดว่าก็พอดูได้ แต่ตอนนี้รู้สึกจริง ๆ ว่าเธอช่างงดงามเหลือเกิน อยากจะจูบริมฝีปากอิ่มแดงนั่นสักที

คงจะอร่อยกว่าหมูตุ๋นในชามเสียอีก

เมื่อตระหนักถึงความคิดสกปรกในหัว เขารีบก้มหน้าลงกินข้าวต่อด้วยใบหน้าแดงก่ำ

สวี่เจาตี้ใจดีผลักถ้วยน้ำซุปไปตรงหน้าเขาเบา ๆ

เฉินเจี้ยนกั๋วคีบเนื้อไม่ติดมันสองชิ้นใส่ชามของเธอ แล้วพูดว่า "บ่ายนี้ผมยังต้องเข้าประชุม พอประชุมเสร็จผมจะรอคุณกลับบ้านด้วยกัน"

[1] เหล่าจื่อ (老子) ในที่​นี้เป็นสรรพนาม​เรียกแทนตัวเอง (我) ซึ่งเป็นคำเก่าและปัจจุบัน​ก็ยังคงใช้อยู่ แต่ต้องระวังการใช้เพราะเป็นคำที่ไม่ค่อยสุภาพ นอกจากนี้ยังแปลว่าพ่อ (父亲) ได้อีกด้วย