ในตอนเช้าชลดาเดินลงมาอย่างร่าเริง ก่อนที่เธอจะหยุดชะงักเมื่อเห็นเมธัสกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะทานข้าวและกำลังรออาหารมาเสิร์ฟ
ตอนแรกเธอตั้งใจที่จะเดินออกไปเลย แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองมาก็ทำให้เธอเดินตัวลีบไปอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มที่กำลังมองเธอด้วยความสงสัย
" คือว่าหนูดาจะออกไปข้างนอก จะไปขึ้นเงินแล้วก็ซื้อของต่างๆด้วย "
เมธัสขมวดคิ้ว
" แล้วเธอไม่ทานข้าวก่อนรึไง"
คำถามที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนดังขึ้น แต่ใบหน้าของอีกฝ่ายก็ยังคงเรียบสนิทเหมือนปกติ
" เดี๋ยวหนูดาไปทานกับคุณโกเมนข้างนอกก็ได้ค่ะ"
เนื่องจาก่นี้ตัวเธอเองก็ค่อนข้างสนิทสนมกับบอดี้การ์ดที่ถูกส่งมาคอยดูแลเธอมากขึ้น โดยเฉพาะโกเมนที่มีหน้าที่ปรากฏตัวอยู่ข้างๆเธอตลอดเวลา เธอจึงเรียกให้เขามานั่งทานข้าวเป็เพื่อนอยู่บ่อยๆเวลาออกไปข้างนอก
ฝ่ายเมธัสที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็หันไปมองโกเมนที่กำลังยืนรอชลดาทันที กระแสอำมหิตพุ่งตรงไปอย่างรุนแรงจนโกเมนถึงกับสะดุ้งด้วยความตื่นตระหนก
" ไม่คิดว่าเธอจะสนิทกับพวกเขาเร็วขนาดนี้ แต่เธอควรจะทานข้าวเช้าก่อนที่จะออกไป มานั่งสิอาหารกำลังมาเสิร์ฟแล้ว"
ชลดาตั้งท่าจะโต้แย้ง แต่เมื่อเห็นสายตานั้นเธอก็รีบเดินไปนั่งที่ของตัวเองอย่างรวดเร็วพร้อมกับนั่งหลังตรงเป็เด็กดีที่แสนจะเรียบร้อยเป็ที่สุด
" จะว่าไปหนูดาก็หิวแล้วเหมือนกันค่ะ แหะๆ"
ชลดารีบพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ก่อนที่พ่อครัวจะนำอาหารมาเสิร์ฟ ซึ่งคนที่ทำงานในห้องครัวส่วนมากก็ยังคงเป็คนเดิมและหลังจากที่เธอเข้าไปคลุกคลีอยู่ตลอดเวลาก็ทำให้พวกเขาเข้ากับเธอได้เป็อย่างดี
ส่วนแม่บ้านที่เคยพูดหรือมองเธอไม่ดีก็หายไปจนหมด ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหนของบ้านก็มีแต่คนนอบน้อมและพูดกับเธอด้วยความเคารพ
" ขอบคุณมากเลยนะคะ"
เมธัสเลิกคิ้วมองเมื่อได้ยินคำขอบคุณจากชลดา ก่อนที่เขาจะคิดได้ว่าเธอน่าจะขอบคุณเื่ที่เขาจัดการคนที่ทำไม่ดีกับเธอ เขาจึงพยักหน้ากลับเล็กน้อย
" ถ้าเธอจะขอบคุณเธอก็ทำอาหารให้ฉันสิ"
" ห๊ะ!! เอ่อ...แต่ว่าตอนที่หนูดาทำมาคุณเมธัสก็ไม่เคยทานไม่ใช่หรอคะ หนูดาก็เลยคิดว่าคุณไม่ชอบก็เลยว่าจะไม่ทำให้อีก"
เมธาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักไปชั่วขณะ เขากำมือแน่นอย่างคิดหนัก
" ฉันจะทาน"
เขาพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะก้มหน้าทานอาหารของตัวเอง ชลดาได้แต่มองท่าทางนั้นด้วยความงุนงง เธอยังไม่เข้าใจท่าทีของเขามากนักแต่อย่างน้อยเขาก็พูดกับเธอมากขึ้น ซึ่งถือว่าเป็เื่ที่ดีสำหรับเธอเลยทีเดียว
เมื่อออกมาข้างนอกชลลดาก็ให้โกเมนมุ่งตรงไปกองสลากเพื่อขึ้นเงินทันที รวมถึงของบรรดาเหล่าบอดี้การ์ดที่เหลือด้วย
หลังจากทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเธอก็นั่งมองเงินในบัญชีอย่างมีความสุข ถึงจะเทียบไม่ได้กับ black card ที่เมธัสให้มาก็ตาม แต่เงินนี้ก็เป็หลักประกันที่เป็ของเธอจริงๆ
ส่วน blackcard เธอก็เก็บไว้อย่างดีเผื่อได้ใช้ในอนาคต บัตรเครดิตชนิดนี้เป็บัตรเครดิตที่มีประโยชน์เป็อย่างมาก คนที่จะมีบัตรนี้ได้จะต้องมีจำนวนเงินมหาศาล และไม่ใช่ว่าใครจะอยากมีก็ได้แต่ต้องเป็คนที่ธนาคารได้ส่งมอบให้เท่านั้น
เพียงแค่บัตรนี้บัตรเดียวก็สามารถทำทุกอย่างที่อยู่ในระดับดีเลิศทั่วโลกได้อย่างง่ายดาย
" คุณชลดาจะไปที่ไหนต่อครับ"
โกเมนถามขึ้นในขณะที่กำลังขับรถไปเรื่อยๆ
" อืม ฉันอยากได้อาคารที่สามารถทำเป็สำนักงานและมีส่วนของโรงงานสำหรับเย็บผ้าได้ คุณโกเมนมีที่ไหนแนะนำไหมคะ"
โกเมนนิ่งคิดชั่วขณะก่อนที่จะกดโทรศัพท์หาบอดี้การ์ดแต่ละคนเพื่อหาสถานที่ตามที่้าอย่างรวดเร็ว และเพียงเวลาไม่นานเขาก็ได้คำตอบ"
มีทั้งหมด 3 ที่ครับ คุณชลดาจะไปดูด้วยตัวเองเลยหรือจะดูแผนผังก่อน"
" ขอดูแผนผังก่อนแล้วกันค่ะ ฉันอยากจะดูทำเลที่ตั้งแล้วก็โครงสร้างของอาคารก่อน"
โกเมนพยักหน้าก่อนที่จะส่งแผนผังของสำนักงานทั้ง 3 แห่งให้กับชลดาทันที
ชลดาที่ได้รับแผนผังโครงสร้างอาคารทั้ง 3 แห่งเธอก็มองอย่างพิจารณา ก่อนที่จะสนใจออฟฟิศแห่งหนึ่งที่ด้านหน้าเป็สำนักงานสามารถติดต่อสื่อสารกับผู้คนได้ และที่สำคัญยังสามารถสร้างเป็ร้านเสื้อผ้าด้านหน้าได้เลย
และส่วนด้านหลังก็เป็พื้นที่โปร่งที่มีพื้นที่กว้างเหมาะสำหรับใช้เป็โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า
" ไปที่นี่เลยค่ะ ฉันอยากไปดูสถานที่จริง ถ้าโอเคฉันก็อยากจะตกลงกับนายหน้าเพื่อซื้อขายทันทีเลย"
" ได้ครับ"
โกเมนรู้สึกชื่นชมเป็อย่างมาก เขาเองก็รู้สึกว่าที่นี่ดีที่สุดเหมือนกัน
ยิ่งชลดาได้เห็นสถานที่เธอก็ยิ่งรู้สึกพอใจ หลังจากจัดการทุกอย่างเกี่ยวกับการซื้อขายเธอก็ให้โกเมนคอยจัดการให้อย่างเรียบร้อยซึ่งทำให้เธอรู้สึกสะดวกสบายเป็อย่างมาก
เหลือเพียงแค่ทำความสะอาดและตกแต่งภายในเพียงไม่นาน เธอก็จะสามารถเข้ามาใช้งานได้เลย
ตอนนี้คงต้องหาพนักงานสินะ พนักงานออฟฟิศคงยังไม่ต้องรีบ สิ่งที่เธอ้าในตอนนี้ก็คือพนักงานตัดเย็บเสื้อผ้า
" แวะร้านเสื้อร้านนั้นให้หน่อยค่ะ"
ชลดาบอกความ้า ร้านเสื้อที่เธอจะไปดูเป็ร้านเสื้อที่มีชื่อเสียงค่อนข้างมาก ในชีวิตที่แล้วเธอเองก็เป็แค่เด็กสาวธรรมดาที่ต้องดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอดและหางานแทบจะทุกงานทำ
ดังนั้นตัวเธอเองก็ไม่ได้เก่งอะไรมาก เธอจึงต้องพยายามศึกษาเพื่อนำมาใช้สำหรับงานของตัวเอง เธอจึงอยากจะลองไปดูร้านต่างๆเหล่านี้ว่ามีการจัดร้านแบบไหน
เมื่อชลดาเข้ามาด้วยความที่เธอไม่ได้ใส่ชุดหรูหราหรือแบรนด์เนมอะไร เป็แค่เสื้อผ้าคุณภาพดีตามห้างเท่านั้น จึงทำให้พนักงานหลายคนไม่ค่อยให้ความสนใจเท่าไหร่นัก
แต่เธอเองก็ไม่ได้สนใจ เธอแค่เดินมองไปเรื่อยๆเพื่อเก็บข้อมูลสำหรับนำมาพัฒนาร้านของตัวเองในอนาคต
และสิ่งที่เธอจะต้องเน้นย้ำกับพนักงานในอนาคตของเธอก็คือไม่ว่าลูกค้าจะแต่งตัวธรรมดาแค่ไหนทุกคนก็ต้องบริการด้วยความจริงใจ และทุกอย่างต้องเป็ไปด้วยความเหมาะสม
ในขณะที่เธอกำลังเดินมองไปเรื่อยๆ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้น
" ฮึก คุณนิชาทำแบบนี้หมายความว่ายังไง แบบเสื้อผ้าชุดนี้ฉันเป็คนออกแบบ ทำไมคุณถึงได้เอาไปเป็ของตัวเองแบบนี้"
หญิงสาวอายุประมาณ 30 ปีคนหนึ่งร้องไห้ฟูมฟายแต่ก็ไม่ได้รับความสนใจ ก่อนที่จะถูกคนงานในร้านลากออกไปนอกร้านด้วยความรุนแรง
ชลดาที่เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเธอก็ถึงกับตกตะลึง นี่ไม่ใช่เมธาวีดีไซเนอร์ที่จะมีชื่อเสียงเป็อันดับต้นๆของประเทศในอนาคตหรอกหรอ
เธอเคยฟังการสัมภาษณ์ชีวิตที่แสนจะรันทดและยากลำบากของเมธาวีก่อนที่จะประสบความสำเร็จ ซึ่งเป็่เวลาที่ยากลำบากและต้องใช้เวลาที่ยาวนานเป็อย่างมาก
ชลดาที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
หึๆๆ ถ้าเธอปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปเธอก็โง่เต็มทีแล้ว เธอจะต้องทำให้เมธาวีมาทำงานกับเธอให้ได้ เธอจะให้เส้นทางที่ราบรื่นแก่เมธาวีแลกกับการที่อีกฝ่ายจะต้องร่วมมือกับเธอเพื่อที่จะสร้างแบรนด์เสื้อผ้าที่โด่งดังขึ้นมาในอนาคต