เถ้าถ่านยังร้อนอยู่ในค่ายค้าทาสที่พังยับ
กลิ่นเน่าและเศษอวัยวะกระจายทั่วบริเวณ เสียงแมลงวันบินวนอยู่ไม่ขาด
แม้ไฟจะดับลงไปแล้ว แต่ “พลังเวทจากเื” ยังคงลอยอ้อยอิ่งเหมือนควันพิษที่ไม่มีวันจาง
ชายร่างสูงในชุดเครื่องแบบสีเข้มยืนอยู่กลางเศษซาก
สายตาเย็นและเงียบขรึม มองไปยังร่องรอยเืที่ไหม้เกรียม
มือซ้ายกดปลายนิ้วลงพื้น — วงเวทรูปตาข่ายสีฟ้ากระจายออกไปช้า ๆ
“ศพทั้งหมด…ถูกฆ่าด้วยคนคนเดียว”
เสียงของเขานิ่งไร้อารมณ์
เ้าหน้าที่อีกคนด้านหลังรีบรายงาน
“ไม่มีพยานรอด เหลือแต่ร่องรอยเวทเพศหญิง และ…กลิ่นพลังแปลก ๆ ครับผู้หมวด”
เขาลุกขึ้น หยิบเศษเนื้อชิ้นเล็กจากพื้นขึ้นมาพลิกดู
ก่อนจะพูดเสียงเบา เหมือนพูดกับตัวเอง
“ไม่ใช่ฆาตกรธรรมดา…”
ในห้องเก็บศพชั่วคราว
เ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งเปิดถุงผ้าแต่ละถุง เพื่อตรวจสภาพศพ
ศพของชายหลายคนมีสภาพแปลก—ตายทั้งที่ยังอยู่ในท่า “มีเพศสัมพันธ์”
บางคนถูกแทงทะลุจากมุมที่ “ผิดธรรมชาติ”
บางราย…พบรอยกัดลึกที่ต้นคอจนกระดูกหัก
ชายในชุดเครื่องแบบเดินสำรวจแต่ละศพอย่างสนใจ
เขาชะงักเล็กน้อยที่ศพหนึ่งซึ่ง “หัวหายไปทั้งแถบ แต่ตรงนั้นยังแข็งเต็มที่”
ริมฝีปากเขาขยับเบา ๆ
“ใครก็ตามที่ทำ…ไม่ได้ฆ่าเพราะเกลียด”
“แต่ฆ่าเพราะ ‘ปลดปล่อยตัวเอง’”
……
คืนนี้ ในเมืองเล็กใกล้พรมแดน
หญิงสาวในชุดคลุมหนังนั่งอยู่มุมบาร์
เธอดื่มน้ำสีดำจากขวดโดยไม่พูดกับใคร
หลังเธอมีดาบพกเล่มเล็กสองเล่ม
สายตาเฉยชา…แต่ใครที่มองนานเกิน 5 วินาที จะรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในเหวอันมืดมิด
ชายคนหนึ่งเมา เดินเข้ามาลากเก้าอี้มานั่งข้าง
“แม่งเอ้ย…หน้าสวยชิบหาย…ให้กี่เหรียญถึงจะยอมอมให้วะ?”
คนทั้งร้านเงียบ
มีเสียงแก้วกระทบเบา ๆ ตอนเธอวางมันลง
เรญาไม่หันมอง
แต่พูดเบา ๆ
“ถ้าข้าอม…ข้าจะกัดให้มิดลำแล้วดึงมันออกมาด้วยฟันข้าเอง”
เขาหัวเราะ—แล้วเงียบไปกะทันหัน
ดาบเล่มหนึ่งปักข้างระหว่างนิ้วมือบนโต๊ะห่างแค่ครึ่งเซน
เรญาไม่มอง ไม่แม้แต่จะเอี้ยวตัวไป …….่กลางคืน ชายในชุดเครื่องแบบเดินเข้ามาในบาร์เงียบ ๆ
เขานั่งห่างจากเรญาเพียงสามเก้าอี้
ไม่ได้ทัก ไม่ได้พูด
แต่วางกระดาษคำสั่งสืบสวนหนึ่งแผ่นลงบนโต๊ะด้านหน้า
ใบหน้าของหญิงในภาพเบลอ แต่เสี้ยวเสื้อคลุม…เหมือนของเรญาเป๊ะ
และในภาพ มีศพเปลือยสามศพนอนเรียงเป็รูปสามเหลี่ยม ข้างๆ หญิงคนนั้น
เขาเหลือบตาขึ้น…สบตากับเธอในระยะสั้น
เรญาไม่ได้หลบสายตา
แต่ยกแก้วขึ้นดื่มอีกคำ ก่อนจะพูดเบา ๆ ด้วยเสียงเหมือนพึมพำ
“หากเ้าไม่ยังอยากอยู่อย่างมีความสุข…ก็อย่ายั่วให้ข้ารู้สึก…”
เขาไม่ตอบ
แต่ริมฝีปากขยับอย่างแ่เบา
“ถ้าข้าคิดจะยั่วเ้า…ข้าคงใส่เครื่องแบบแบบอื่น”
เรญาหัวเราะครั้งแรกในรอบสัปดาห์
อ้าาา…ก็จริง
เธอลุกขึ้น เดินผ่านหลังเขาไป
มือปลายนิ้วไล้ผ่านบ่าข้างหนึ่งของเขาเบา ๆ
“ข้าไม่ฆ่าเ้าวันนี้หรอก…แต่แค่เพราะอยากรู้ว่าเ้าจะตามข้าได้นานแค่ไหน”
ประตูเปิด
เงาร่างเรญาหายไปในความมืดอีกครั้ง
454
