ควันขาวยังพวยพุ่งขึ้นไปไม่ขาดระยะเวลาก็ล่วงเลยเกือบเที่ยงคืน คนงานทุกคนยังคงขวักไขว่สำรวจข้าวของและส่วนหนึ่งตรวจตราไปรอบๆ บริเวณที่ไฟไหม้
ส่วนยุ้งฉางนั้นโชคดีที่อยู่ใกล้แท็งก์น้ำขนาดใหญ่ จึงสามารถเปิดมาช่วยดับไฟได้อย่างต่อเนื่องยุ้งฉางที่สร้างเรียงรายกันเป็โรงเรือนขนาดใหญ่นับสิบโรง ถูกเพลิงผลาญไปมากกว่าครึ่งเป็เพราะรอบๆ มีกองฟางและหญ้าแห้งที่ตัดสุมไว้ กลายเป็เชื้อเพลิงที่ช่วยต่อให้ไฟลามอย่างรวดเร็วอาคารที่พักคนงานที่อยู่ใกล้ๆ โดนไหม้ไปส่วนหนึ่ง
“ตรวจทรัพย์สินของทุกคนด้วยเรือนด้านโน้นพอนอนกันไหม?” พฤกษ์ยังคงสั่งการอยู่อย่างแข็งขัน
“แน่นแล้วครับ” หัวหน้าคนงานที่วิ่งวุ่นมาครึ่งคืนยังคอยวนเวียนรายงานความคืบหน้า
“งั้นให้คนที่เหลือไปนอนที่ห้องรับแขกชั้นล่างบ้านใหญ่”
“ขอบคุณครับ”
“ธาราเป็ไงบ้าง?”
“คุณหมอยังดูแลคนาเ็อยู่โชคดีหมอวีกับพยาบาลอีกสองคนมาช่วย าเ็กันคนละเล็กละน้อย ไม่น่าเป็ห่วงครับ”
“แล้วคนที่ส่งไปโรงพยาบาลล่ะ อาการเป็ไง?”
“โทร.กลับมาแล้วครับ ปลอดภัยดี”
พฤกษ์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก คนงานที่ส่งไปช่วยดับไฟแถวโรงไม้โดนไฟล้อมหลายมุม แถมยังเป็บริเวณที่มีต้นไม้ใหญ่ปลูกหนาตา เพราะวิ่งหาทางออกท่ามกลางไฟและควันคละคลุ้งหลายคนจึงได้รับาเ็
“อย่าลืมดูแลดับเพลิงให้ด้วยนะดูแลเื่น้ำดื่มให้ด้วย”
รถดับเพลิงเข้ามาหลังจากเกิดเพลิงไหม้นับชั่วโมงเพราะไร่อยู่ห่างจากสถานีดับเพลิงมาก และในทีแรกเขาคิดว่าจะดับไฟเองได้ด้วยจำนวนคนงานและน้ำในถังกักเก็บที่เตรียมพร้อมไว้
แต่โรงไม้กลับถูกวางเพลิงแถมยังถูกจุดไฟล้อมแทบจะรอบด้าน
“น้าทีหาสายฟ้าเจอหรือยัง?”
“ยังเลยครับควันในป่าน้อยยังเยอะอยู่ ตอนนี้พยายามตรวจเชื้อไฟให้ดับหมดก่อน”
บริเวณที่ไหม้เป็วงกว้างอีกทั้งไร่อ้อยด้านหลังที่ได้เวลาตัดส่งโรงงาน กลายเป็ป่าไฟในพริบตา และยังกินบริเวณกว้างมองจากฝั่งบ้านใหญ่แล้ว แทบจะเห็นูเาเป็สีแดงปนส้ม
“ดาวไปกับฟ้าแน่ใช่ไหม?” คืนนี้พฤกษ์ถามคำถามนี้กับคนงานแทบจะทุกคนที่เจอ
“มีคนบอกว่าเห็นคุณฟ้าย้อนกลับไปโรงไม้พร้อมคุณดาวครับ”
“ผมหวังว่า ทั้งคู่จะปลอดภัย”
“ต้องรอให้เคลียร์พื้นที่ก่อนแล้วเราค่อยให้คนงานช่วยกันตามหาอีกทีครับ”
พฤกษ์ถอนหายใจเขาหวังว่า เพื่อนและน้องที่เขาเห็นมาแต่เล็กแต่น้อยคนนั้นจะหาที่หลบภัยได้ แต่มองดูไร่อ้อยที่กลายเป็ทะเลเพลิงแล้วก็ทดท้อ หากคนทั้งคู่วิ่งไปทางไร่อ้อย เขาก็ไม่รู้ว่า ทั้งสองจะหลบออกไปทางด้านใดและออกไปจากวงล้อมนรกนี้ทันหรือไม่
พฤกษ์ปล่อยให้คนงานดูแลฝั่งด้านหลังบ้านใหญ่ได้กว่าชั่วโมงเขารีบมาดูโรงไม้ เมื่อมาถึงก็เห็นเปลวเพลิงแทบจะโอบล้อมไว้ทุกด้านบุกเข้าไปไม่ได้ และคนข้างนอกก็ยังออกมาไม่ได้
น้าที หัวหน้าคนงานเร่งพารถดับเพลิงเข้ามาฉีดเปิดทางในคนข้างในแต่ก็ใช้เวลาพอสมควร กว่าคนงานคนแรกจะหาทางออกจากป่าที่เต็มไปด้วยควันหนาออกมาได้
“คุณพฤกษ์ดูฝั่งนั้น”หัวหน้าพนักงานดับเพลิง ชี้ให้เขาดูไฟที่ปะทุพร้อมกันสองจุดกลางไร่อ้อยนับร้อยไร่
“จงใจเผาชัดๆ”
“ติดเป็แถบเลยครับ”คนงานวิ่งกันอลหม่านเข้ามาช่วยพนักงานดับเพลิงลากสายหัวหน้าหน่วยรีบเข้าไปอำนวยการ รถดับเพลิงสามคันวางระยะในการฉีดน้ำเปิดส่วนหน้า
“รีบฉีดเปิดทางเร็วเข้าด้านหลังมีไฟขึ้นอีกสองจุดแล้ว”
“น้าที คนงานข้างในเหลือเยอะไหม?”
“ยังไม่รู้เลยครับเพิ่งออกมาได้สิบห้าคน”
“ส่งคนเจ็บออกไปก่อน”
พฤกษ์ใจหายเพื่อนรักและพันดาวยังติดอยู่ข้างใน ถ้าเกิดไฟโหมจากป่าอ้อยเข้ามาอีกอาจจะสกัดไม่ทัน ไร่อ้อยมักจะเกิดปัญหาไฟไหม้อยู่เสมอในฤดูเก็บเกี่ยวเพราะการเสียดสีของลำต้นที่ใบเริ่มแห้ง หรือแม้แต่การกลั่นแกล้ง โดยแอบเข้ามาเผาไร่ของคู่อริ
“ฝั่งนี้ดับแล้ว ล้อมเข้าๆ”
“น้าทีส่งคนไปช่วยฝั่งโน้นด้วย” พฤกษ์โบกไม้โบกมือให้คนงานลากสายยางใหญ่ ขยับไปด้านขอบเพื่อดับไฟส่วนนอกช่วยพนักงานดับเพลิง
ปั๊มน้ำตัวใหญ่ถูกนำไปสูบน้ำจากคลองส่งน้ำด้านนอกเข้ามาช่วยพฤกษ์แจ้งข่าวเข้าไปในกลุ่มส่งข่าวของ อบต.ทำให้กำนันและผู้ใหญ่บ้านระดมคนเข้ามาช่วย ข่าวแพร่ไปอย่างรวดเร็ว เ้าหน้าที่และชาวบ้านตำบลใกล้เคียงรีบไปช่วยกันสกัดป่าไฟในไร่อ้อย
“ฝั่งนี้ทุกคนโอเคแล้วนะ พี่วี เราไปดูโรงไม้กันเถอะ พี่พฤกษ์บอกว่าชาวบ้านในตำบลออกมาช่วยกันดับเพลิงเยอะ เผื่อมีคนาเ็เราจะได้ช่วยทัน"
หมอปวีร์เก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาลใส่กล่องอย่างรวดเร็ว“ธารา ขอพยาบาลมาช่วยอีกสองคน รถด้วยนะ”
“โอเคพี่”แพทย์หญิงธารารับคำรุ่นพี่แล้วรีบกดขอกำลังสนับสนุนผ่านแอพพลิเคชั่นกลุ่มเ้าหน้าที่ในโรงพยาบาล
‘โชคดีที่พี่วีไม่ได้เข้าเวร ไม่งั้นเกรงใจแย่’เธอเหลือบมองแพทย์รุ่นพี่ ที่รูปร่างผอมบาง ใบหน้าขาวผ่อง จิ้มลิ้มน่ารักจนไม่น่าเชื่อว่า นี่คือ หมอวีผู้แข็งแกร่งในด้านวิชาการและพละกำลัง
“อย่ามองพี่แบบนั้น”เสียงปรามต่ำเข้ม ชวนขนลุก
“น้องอดไม่ได้นี่นา”แค่มองแบบเอ็นดูนิดเดียว รุ่นพี่ก็ออกอาการเคืองแล้ว
“มีคนเจอดาวหรือยัง?”
“ยังเลยค่ะตอนนี้กำลังเปิดทางออกในพวกในโรงไม้”
“เรารีบไปกัน”
ไม่ถึงสิบนาที ธาราปวีร์ และพยาบาลที่ตามมาสมทบ ก็กางโต๊ะกางเก้าอี้วางอุปกรณ์เพื่อคอยช่วยเหลือผู้ที่าแหรือสำลักควันหลายคนใจนแข็งขาก่อน ก็มานอนที่เปลสนามดมยาเพื่อคลายความเครียด
“รถพยาบาลจะมาตอนไหน?”ธาราหันรีหันขวาง
“เดี๋ยวก็ตามมาพี่เห็นธารารีบ พี่เลยขับรถออกมาก่อน” ภิญญา หัวหน้าพยาบาล เห็นหน้าคุณหมอธาราซีดเซียวก็นึกสงสาร
“รถว่างอยู่ใช่ไหมคะ?”
“ไปส่งคนไข้ฉุกเฉินกลับมาพอดีพี่ให้เขาเลยมาทางนี้เลย”
“ขอบคุณมากค่ะ”
“หมอใจเย็นๆ นะคะเขาบอกว่าอีกสิบนาทีก็ถึง”
“นีเสิร์ฟหมอวีด้วย” ธาราสั่งแม่บ้านที่มาช่วยเสิร์ฟน้ำ
หมอวีคอยตรวจคนงานที่ประคองกันเข้ามาเรื่อยๆจนเหงื่อไหลไคลย้อย ไม่มีเวลาแม้จะยกมือขึ้นซับเหงื่อ ใบหน้าน่ารักนั้นดูน่าเอ็นดูยิ่งนักเวลาตั้งใจตรวจคนไข้ เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างรู้สึกเช่นนี้ แต่......
“ธาราขอทิชชู่พี่ด้วย”
หมอวีรู้สึกถึงสายตาที่ธารามองเขาเหมือนมองกระต่ายน้อยแล้วรู้สึกเคืองเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คนรอบข้างมักใช้สายตาอย่างนี้กับเขาเสมอเขาแมนทั้งแท่งนะ แถมยังแข็งแกร่งอีก
“น้องเช็ดให้”ธารายิ้มหวาน
“ไม่ต้องพี่เช็ดเอง”
ระหว่างที่ธาราเตรียมจะเช็ดหน้าผากให้หมอวีพยาบาลอีกคนที่เริ่มว่างก็ทำทีจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายรูปให้ หมอวีแอบรู้มาว่ารูปที่เพื่อนร่วมงานสาวๆ เช็ดเหงื่อให้เขาสำเร็จมักจะถูกถ่ายไว้และเอาไปลงกลุ่มลับ เป็ที่เบิกบานของแฟนคลับอย่างยิ่ง ที่น่าเคืองยิ่งกว่า คือกลุ่มลับนั้นถูกตั้งชื่อว่า We love Wee มีชื่อย่อว่า WLW
‘อดได้รูปไปอวดอีกจนได้’ แม้สถานการณ์จะเคร่งเครียดแค่พี่วีปรากฏตัวคนเดียวเท่านั้น ธาราก็อดจะยิ้มไม่ได้
‘ฝันไปเถอะยายธารา’ หมอวีแอบยิ้มมุมปาก ‘รอให้ดาวมาก่อนเถอะ จะยิ้มไม่ออก’
“ไฟด้านหน้าดับหมดแล้วค่ะ” หนูนี แม่บ้านโทรโข่งเดินกลับมารายงานธาราหลังจากวนเวียนเสิร์ฟน้ำคนรอบข้างได้สองรอบ
“คนงานออกมาหมดหรือยัง?”
“ทยอยตามออกมาโน่นแล้วค่ะแต่ยังไม่เห็นคุณดาวนะคะ”
“โรงไม้ไหม้เยอะไหม?”
“น้าทีบอกว่าไหม้แค่ด้านหลังนิดหน่อยค่ะ”
“เฮ้อ! โล่งอกไปที”
“คุณพฤกษ์ให้คนเข้าไปตามหาคุณดาวกับคุณฟ้าแล้วค่ะ”
“อืม! ขอบใจนะ”ธาราพยักหน้าให้อีกฝ่ายกลับไปทำงานตนเองได้ส่วนเธอไม่กล้าเดินออกจากบริเวณรถฉุกเฉิน เพราะหน้าที่หลักในคืนนี้ คือดูแลทุกคนให้ปลอดภัย
ป่าน้อยรอบโรงไม้ไฟดับหมดแล้วแม้แต่เศษกิ่งไม้ที่มีรอยแดงๆ ก็ถูกคนงานตามเช็ก ราดน้ำ เขี่ยเถ้าออกจากกันเพื่อให้แน่ใจว่า ไม่เหลือเชื้อไฟ
“เข้าไปตรวจในโรงไม้ในทั่วด้วยเผื่อมีคนหลบไปอยู่ในนั้น เกิดเป็ลมไปไม่มีใครเห็น”พฤกษ์ยังคงนำคนงานเคลียร์พื้นที่
น้าทีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“คุณพฤกษ์ตำรวจตรวจยุ้งฉางเสร็จแล้วครับ เดี๋ยวจะออกมาดูทางนี้”
“ดีครับฝากด้วยล่ะกัน ผมจะเร่งหาฟ้ากับดาวให้เจอ”
น้าทีวิ่งกลับออกไปดูแลคนหลายฝ่ายด้านนอกคืนคงจะไม่ได้นอนกันง่ายๆ เพราะไร่อ้อยนั้นยังคงแดงฉานอยู่แม้สถานการณ์ในไร่จะดีขึ้นแล้ว แต่ด้วยน้ำใจและหน้าที่ของคุณพฤกษ์พวกเขาก็คงต้องไปช่วยชาวบ้านดับไฟในไร่อ้อยต่อ
พฤกษ์ตรวจแล้วตรวจแล้วเขากราดไฟฉายขนาดใหญ่ในมือไปทั่วบริเวณ กลัวว่าสองคนนั้นจะสำลักควันแล้วเป็ลมเป็แล้งอยู่ที่ไหนสักแห่งเกิดซ่อนตัวอยู่ในนี้แล้วหมดสติไป
“ดูทุกตารางเมตรแล้วครับในนี้ไม่มีคน”
“งั้นออกไปดูด้านหลังกระจายกันไปให้ทั่ว”
ป่าน้อยด้านหลังโรงไม้ยังมีควันขาวซึ่งเป็ผลจากการดับไฟลอยอ้อยอิ่ง เหมือนถูกกิ่งไว้บนต้นสูงๆ มากมายกักเอาไว้
“คุณพฤกษ์ควันหนาไปครับ มองไม่เห็น คงต้องรอสักพัก”
“ทางนี้ก็ไม่เห็นครับ”
“ทางนี้ก็เหมือนกันไม่เห็นอะไรเลย”
“เอ้า! ถอยออกไปก่อนรอสักให้ควันหายค่อยหาต่อ”
********************
418
![อุบายรักซาตาน [อิงสิตางศุ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c6c26dbf22ec738619a5ea27fa87932a.webp)
![My DARLING คนของที่รัก [เดย์ไลท์xที่รัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730287859_15152362.webp)
![พันธสัญญาแห่งราชัน [The King]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6dd2cbded90e7d5afa181028f59688b3.webp)