-หนึ่งปีต่อมา-
เฮ้~~~ ตุ๊ม ตุ้มม ตุ้มม ตุ้มม
เสียงกลองและเสียงคนเฮร้องลั่นเต็มลานกว้างของมหาวิทยาลัย
วันนี้เป็วันรับปริญญา และแน่นอนหนึ่งในนั้นก็คือ ฉัน ด้วย
…ป่านนี้ พวกเขาคงมีลูกด้วยกันไปแล้วมั้ง
เฮ้อออ~ ช่างเถอะ ถือว่าเป็บทเรียนราคาแพง...
ฉันได้รับทัณฑ์บนตักเตือนจากมหาวิทยาลัยและให้อยู่ฝึกงานชดเชย จนจบพิธีฝึกช้าไปกว่าเพื่อนประมาณ 3 เดือน
่แรกๆ เื่ของฉันถูกซุบซิบนินทาไปทั้งคณะ แต่ไม่กี่เดือนให้หลัง เื่ราวมันก็ถูกลืมและแทนที่ด้วยเื่ใหม่ๆ จนวันนี้… ฉันกล้าเงยหน้าขึ้นมองฟ้า ไม่ต้องกลัวสายตาเหยียดหยามของใครแล้ว
“ยัยข้าววววว”
เสียงเพื่อนรักฉันดังขึ้น
“อะไรยะ กรี๊ดกร๊าดอยู่ได้”
“แหะๆ แหม วันนี้หน้าเต็มไม่ไหว”
“ได้ข่าวว่าไปแต่งด้วยกัน” ฉันตอบยัยแพรพลางยกคิ้วถาม
“อิอิอิ”
“อิ อะไร หน้าหล่อนดูมีพิรุธนะ”
“ป๊าววววว วันนี้แกสวย ฉันเลยอารมณ์ดี แบบดี๊ ดี”
แปลกๆแฮะ
ยัยนี่มาแปลกๆ
ถึงปกติจะแปลกอยู่แล้ว มันยิ่งแปลกไปใหญ่
จู่ๆ สายตาฉันก็หันไปเห็นรถสปอร์ตคันดำเงา ที่มันคุ้นตาเอามากๆ
“...ไม่ใช่มั้ง จะมาทำไมล่ะ”
ฉันพึมพำเบาๆ ใจหวิวแปลกๆ เพราะอยากให้เขามาหรือไม่อยากให้มากันนะ ฉันละสายตาจากรถ ก่อนจะหันไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ในคณะต่อ
“...ข้าวหอมครับ”
อึก
หัวใจฉันเหมือนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะเสียงชายคนนึง ที่เรียกฉันจากด้านหลัง เป็เสียงที่ฉันคุ้นเคย และพยายามลืมมาตลอดหลายเดือน ตัวฉันชา หูอื้อ จนแทบไม่ได้ยินเสียงกลองและผู้คนที่ร้องเฮกันอยู่
“ข้าว…หอม”
เขาพูดชื่อฉันช้าๆ และเดินมาหยุดที่ตรงหน้าฉัน เขาคือ‘คนๆนั้น’
คนที่ห่างหายจากชีวิตฉันไปเป็ปี เขาซูบผอมลง จนข้างแก้มตอบ สีผิวดูเข้มขึ้น มีหนวดเครานิดหน่อย
“บะ บอส”
ฉันหลุดอุทานเรียกเขาออกมาอย่างแ่เบา ขอบตาร้อนผ่าวทันที
บอสยื่นช่อดอกไม้ที่ทำจากแบงค์พันช่อโตให้ฉัน และลูกโป่งลอยฟ้าอันใหญ่ ที่เขียนว่า Congratulations
ฉันรับของมาด้วยมือที่สั่นเทา ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เพราะรู้ว่าไอ้หยดน้ำบ้าๆ ในตา ต้องไหลออกมาแน่
“มะ มาทำไมคะ”
“...มาแสดงความยินดีครับ”
“ขอบคุณนะคะ”
ฉันแอบหันซ้ายหันขวา เพื่อดูว่าเ้าตัวอุ้มลูกเล็กเด็กแดงหรือผู้หญิงคนไหนมาด้วยหรือเปล่า
“ไม่มีหรอกครับ”
“..!!!”
“พี่ได้พกใครมาด้วยหรอก ...ไม่มีให้พกน่ะ”
เขาก้มมาพูดอย่างแ่เบา จนสายตาเราผสานกัน
‘ไม่มีให้พก’ หมายความว่าไง แล้วคุณเชอรีนล่ะ?
“อะแฮ่มๆๆ นึกว่านายแบบที่ไหนมา บอสเองหรือคะเนี้ยย”
ยัยแพรพูดพลางทำหน้ากวนๆ ใส่บอส
“ครับ… อ่อ นี่ ของน้องแพรครับ”
บอสพูดพลางยกดอกไม้อีกช่อให้ยัยแพร
“โหววว อะไรกันคะ เหมือนจำนวนดอกมันจะไม่เท่ากับของข้าวเลยนะคะ บอสลำเอียงอ่าาา”
ยัยแพรพูดก่อนจะจิ้มๆ ช่อดอกไม้แบงค์พัน ที่เล็กกว่าฉันเกือบครึ่ง
“ได้ไปเยอะแล้วนะครับ…”
บอสพูดเบาๆ พลางยกมือขึ้นป้องปากกระซิบกับยัยแพร
‘อะไรน่ะ สองคนนี้ เหมือนมีความลับกันอยู่’!
“แหะๆ เอ้าๆๆ หนุ่มหล่อสาวสวย ถ่ายรูปกันหน่อยเล้ววว”
เสียงยัยแพรดังขึ้น ก่อนจะชูกล้องมาทางฉันกับบอส ฉันที่ยืนนิ่งเป็หุ่น ก็ถูกบอสโอบเอวแล้วดึงเข้าประชิดตัว จนไหล่กระแทกกับอกกล้ามโตนั่น
“ยินดีด้วยนะครับ…ที่รัก”
ทะ ที่รัก!!!?
อะไรกัน.?!
ฉันหูฝาดหรือเปล่า บอสก้มมากระซิบข้างหู เสียงแ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน เสียงหัวใจฉันเต้นโครมครามแซงเสียงกลอง
ก่อนจะคิดไปไกลกว่านั้น ก็มีเสียงประกาศให้เข้าหอประชุม เพื่อเริ่มพิธีได้.. ฉันก้มหัวลาบอส ก่อนจะเดินไปต่อแถว พอแอบหันไปมอง เ้าตัวก็ทำท่าบ๊ายบายให้ฉัน
หลังจบพิธีแล้ว ฉันรีบวิ่งออกมา เพราะเผื่อได้เจอใครบางคนแต่ว่างเปล่า รถที่จอดก็หายไปแล้ว
“...แค่มา ให้ดอกไม้หรอ”
ฉันพึมพำอย่างแ่เบา กับหัวใจที่เหมือนโดนบีบแล้วปล่อยทิ้ง
คืนนี้ เรานัดฉลองกันที่เก่าเ้าเดิม ดาดฟ้าตึก O-Nar Town
เฮ~~~~
“และแล้วชีวิตเด็กมหา’ลัยก็จบลง ต่อไป เป็ชีวิตวัยทำงานละโว้ยยยย”
เสียงยัยแพรว่า แล้วยกแก้วขึ้นฟ้า
“ว่าแต่ พวกแกหางานกันหรือยัง” เพื่อนอีกคนพูดขึ้น
“ฉันจะเรียนต่อต่างประเทศ” เพื่อนอีกคนตอบ
“อ่ะๆๆๆ ใครจะไปไหนก็ไป ทำตามฝันโลด แต่ว่า ต้องห้ามลืมติดต่อกันแล้วนัดตี้แบบนี้นะโว้ย”
นี่หล่อนกลัวไม่ได้เจอเพื่อนหรือกลัวไม่มีคนกินเหล้าด้วยกันยะ
ยัยแพรร้องไห้โฮ พวกเรากอดคอกันร้องเพลง ฉันที่ดื่มไปนิดๆ ก็เริ่มหน้าแดงกล่ำและเวียนหัวหน่อยๆ
อาาา ตาคนหล่อนั่น พอออกจากห้องพิธีก็ไม่เจอแล้ว…
รีบไปไหนนะ หึ มาให้อยากแล้วก็จากไป
‘บ้าชิบ คิดถึงอีกแล้ว’
609
