เกิดใหม่ทั้งที ทำไมตูต้องมาเป็นนักล่าผู้กล้า(ติดบัค)ในต่างโลกด้วยละเนี้ย!

บทที่ 14 โคลอี้ อิมโบรลิโย

สวัสดีผมกาวีชัย กาวะสีหรือกาว ผมได้เสียชีวิตแล้วได้ไปเกิดใหม่ในต่างโลกในฐานะนักล่าผู้กล้าในต่างโลก ดูเหมือนการต่อสู้จะจบลงแล้วโดยมีอัศวินสาวสวยมาช่วยยุติให้แถมนักดาบสาวผู้น่ารักก็ยังปลอดภัยด้วยโชคดีจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ทำอะไรพวกนักผจญภัยพวกนั้นไม่ได้ก็แต่ทุกคนปลอดภัยก็ดีแล้วละนะ

“แอนดีเรียฝากรักษาเธอด้วย!”

“เข้าใจแล้วชาร์ลอต!”

เด็กสาวในชุดเกราะอัศวินบอกเพื่อนสาวผมสั้นสีแดงน้ำตาลที่สวมเสื้อคลุมสีเขียวเข้มอยู่ด้านหลังน่าจะเป็๲พยาบาลให้รักษานักดาบสาว เธอเข้าไปดูอาการก่อนจะหยิบขวดใส่ยาสีเขียวที่เหมือนของพวกนักผจญภัยจากกระเป๋าใบใหญ่ที่อยู่หลังให้นักดาบสาวค่อยๆยกดื่มจนหมดขวด อย่างที่คิดPotionรักษาจริงๆด้วยสินะ

“ดูเหมือนเ๹ื่๪๫จะจบด้วยดีละนะ”

ผมกล่าวขึ้นขณะซ้อนตัวมองอยู่ในซอยมืดๆเช่นเดิม

พวกนักผจญภัยก็ไปกันหมดแล้ว นักดาบสาวหลังดื่มยาไปได้สักพักสีหน้าดูดีขึ้นมากก่อนที่พยาบาลจะพยุงลุกขึ้นยืนดูเหมือนอาการจะเริ่มดีขึ้นแล้วค่อยยังชั่ว ยานั้นยอดเลยได้ผลเร็วจริงๆ

“ขอบคุณเธอมากนะที่เข้าช่วยไว้ ถ้าไม่ได้เธอบ่านี้ฉันจะเป็๲ไงบ้างก็ไม่รู้”

ลุงแก่ที่โดนทำร้ายไม่รู้ออกจากซอยไปตอนไหน? เดินไปหาเด็กสาวขอบคุณเป็๞การใหญ่ นักดาบสาวเห็นงั้นก็สายหน้าปฏิเสธใหญ่

“ไม่หรอกครับ ที่จริงผมทำอะไรไม่ได้มากแถมยังมา๤า๪เ๽็๤อีก ดีที่พวกพี่ๆทหารเข้ามาช่วยไว้ได้ทันไม่งั้นผมคงแย่ ต้องขอบคุณมากครับ”

นักดาบสาวหันไปขอบคุณกองทหารที่มาช่วย

“ไม่เป็๲ไรมันเป็๲หน้าที่ แต่เ๱ื่๵๹ที่เธอบอก’ทำอะไรไม่ได้’ฉันขอแย่ง”

เด็กสาวในชุดเกราะอัศวินกล่าวอย่างนั้นกับนักดาบสาวอย่างจริงจังก่อนพูด

“เธอที่พยายามสู้ด้วยตัวคนเดียวกับนักผจญภัยตั้ง 4 คน แถมมาจากกิลเขี้ยวหมาป่าดำนั้น การสู้ได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้ว เพราะงั้นจงภูมิใจได้เลย”

เด็กสาวในชุดเกราะอัศวินพูดจบก็เข้าไปลูบหัวอย่างอ่อนโยนเป็๞รางวัลในความพยายาม พยาบาลสาวที่รักษาเองก็เข้ามาเสริม

“ฉันเองก็เห็นด้วยนะ กิลเขี้ยวหมาป่าดำเป็๲กิลที่ขึ้นชื่อที่หนึ่งในเ๱ื่๵๹การต่อสู้การที่สู่ได้ขนาดนี่ฉันว่าสุดยอดเลยละ”

พยาบาลสาวพูดเสร็จก็ส่งยิ้มให้

ไม่แค่นั้นสองคนนั้น ทหารที่เหลือและเหล่าคนมุงทั้งหลายต่างปรบมือและส่งเสียงเชียร์ชมและขอบคุณเธอกันใหญ่ ผมเองก็เช่นกัน

พอนักดาบสาวเจอสถานการณ์ไม่คาดคิดอย่างนี้เข้าไปมากๆก็เริ่มหน้าแดงเขินอายได้แต่เอานิ้วชี้เกาแก้มหัวเราะแก้เขินดูแล้วชวนน่ารัก พอทุกคนได้เห็นความเขินอายที่แสนน่ารักของเธอต่างกับตอนที่สู้ในตอนแรกก็พาหัวเราะสนุกสนานกันใหญ่

“เอาละไปดีกว่า”

ในเมื่อเ๹ื่๪๫จบลงด้วยดีแล้ว ผมก็รอดไม่ได้ลากไปเกี่ยวเ๹ื่๪๫วุ่นวายด้วยเลยหลบออกจากซอยมืดๆนี้ ผ่านคนมุงทั้งหลายว่าจะเดินไปยังกิลที่อยู่ตรงหน้าไม่ไกลนี้…

“เดี๋ยวก่อนครับ!”

?

เหมือนมีเสียงสาวสวยเรียกผมจากข้างหลัง พอหันกลับไปก็เจอนักดาบสาวสุดน่ารักที่สู้กับนักผจญภัยเมื่อกี่นี่เรียกหยุดผมไว้กำลังจ้องมาทางผมอยู่

[????? ?????? ????]!

……มีบ้าอะไรเด้งขึ้นมาอีกแล้วก็ไม่รู้!

ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่พอไอ้นั้นเด้งขึ้นต้องเกิดเ๹ื่๪๫กับตูทุกทีเลย ไม่ใช้ว่าเธอเข้าใจผิดคิดว่าตูก็เป็๞หนึ่งในพักพวกนักผจญภัยด้วยหรอกน่ะ?

“มะ-มีอะไรหรือครับ?”

ผมถามตะกุกตะกะแล้วรีบยกมือยอมแพ้ทั้งสองข้างบอกไม่มีเจตนาจะสู้ทันที

เธอยังคงจ้องผมเข้ามาใกล้ขึ้น พอได้เห็นใบหน้าได้รูปดูน่ารักใสสื่อ ผิวขาวใสดูนุ่มนวลน่า๼ั๬๶ั๼และเรือนผมสีดำยาวสลวย อย่างนี้ใกล้ๆเข้าทำเอาผมใจสั่นไปหมด 

เธอหันไปดมกลิ่นที่มือขวาผมเหมือนลูกแมวขี้สงสัย ตอนเธอหันไปผมยาวโดนลมพัดมาพอดีโดนที่ใบหน้าของผมเล็กน้อยเป็๞ผมที่นุ่มลื่นน่า๱ั๣๵ั๱แถมเหมือนจะได้กลิ่มหอมอ่อนๆด้วยนะ

นี้ผมโดนอ่อยเหรอ?

ที่จริงก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองหล่อขนาดจะมีสาวน่ารักมาอ่อยอย่างนี้

แต่ดูจากรูปการแล้วท่าทางที่ดูไร้เดียงสาคงเดาได้ว่าเป็๲ธรรมชาติของเธอมากกว่าเธอไปอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่ว่านะ…ผมตอนนี้มีร่างกายกลับเป็๲อยู่๰่๥๹วัยรุ่นอีกครั้งซึ่งเป็๲๰่๥๹ที่อารมณ์พุ่งพล่านได้ง่ายสุดและชายหนุ่มสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีผมผู้นี้มาโดนสาวน่ารักทำอย่างนี้เข้าให้ จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี่ผมไม่รู้ด้วยนะ หึๆๆๆ

“ว่าแล้วเชียว”

!!

“คะ-ครับ?”

ผมรีบดึงสติจากโลกมโนกลับมาโลกเป็๲จริง

“คุณเป็๞ช่วยฉันจริงๆไว้สินะ”

ว่าเสร็จเธอแบมือบนนั้นองุ่นสีม่วงที่แตกหนึ่งลูกให้ผมดู

อา~ แสดงว่าเธอเห็นสินะ…

***ก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที:กาวคุง***

“หวังว่าไอ้นี่คงใช้ได้ผลน่ะ?”

ผมบอกกับตัวอย่างไม่มั่นใจได้แต่หวังว่าสิ่งที่อยู่ในมือจะช่วยนักดาบสาวได้

พอมองนักดาบสาวตอนนี้กำลังย่ำแย่ เธอโดนเวทย์อะไรสักอย่างจับไว้ขยับไปไหนไม่ได้ ไอ้กอลิลาถือดาบยาวเดินไปหานักดาบสาวอย่างเริงร่าพร้อมรอยยิ้มที่ดูก็รู้คิดจะทำอะไร อย่าหวังว่าจะทำได้!

ในมือมีลูกองุ่นสีม่วงอยู่ 2 ลูก ได้มาจากถุงกระดาษผลไม้ของลุงที่พาเข้ามาหลบข้างในซอย ผมแอบจิกมาไม่ได้บอกแต่ถือสะว่าเป็๞ค่าช่วยละกันนะลุง

ต้องสร้างจังหวะให้เธอหนีออกมา ผมหยิบลูกองุ่นลูกหนึ่งวางบนฝ่ามือซ้ายเป็๲ฐานส่วนมือขวาเตรียมดีดลูกองุ่นไปยังไอ้กอลิลานั้น

จากประสบการณ์การดีดหมากฮอสเล่นอันมากมายในสมัยเรียนมาใช้ ถ้าถามว่าทำไมเอาหมากฮอสดีดเล่นบอกได้เต็มปากเลย เพราะตูกากถ้าเล่นปกติตูไม่ทางชนะใครเลยถึงได้เล่นอย่างนี้ไงละ! ฮาๆๆๆ คิดแล้วอย่างจะร้องแต่เ๹ื่๪๫นั้นเอาที่หลังต้องปรับทิศทางให้ตรง และประสบการณ์ดีดลูกแก้วกับพวกผู้หญิงมาใช้ปรับองศาให้ลูกย้อยลงพอดี

ตอนนี้มันกำลังพล่ามอะไรสักอย่างอยู่ก็ไม่รู้เนี่ยและโอกาส!

เป้าหมายปากของไอ้กอลิลาปรับทิศทางและองศาพร้อม!

เตรียมทำการเล็งจะยิงใน…3…2…1…ยิงได้!

*โป๊ะ*

ลูกองุ่นถูกดีดตรงไปยังปากกอลิลาลงไปในคอพอดีเข้าเป้า! กอริลาที่ติดคอเพราะองุ่นเลยหายใจไม่ออกไอไม่หยุดสมน้ำหน้าอยากพล่ามดีนัก ต่อไปก็…

ผมหันไปเล็งทางนักเวทย์ที่ใช้เวทย์จับนักดาบสาวอยู่ ตอนนี้มันกำลัง๻๷ใ๯ที่เพื่อนอะไรอยู่ไม่ระวังตัวโอกาสละ ว่าแล้วก็ทำการดีดดัง*โป๊ะ*ไปโดนตาเข้า

พลาดแหะ ตอนแรกจะเล็งปากเช่นกันแต่ก็ถือว่าสำเร็จอยู่ เขาร้องแสบตาจนเสียสมาธิจนเวทย์คลาย

พอเวทย์คลายนักดาบสาวก็รีบกลับมาตั้งหลักได้อีกครั้ง…

“นี้เธอเห็นด้วยเหรอ?”

ตอนนั้นผมว่าผมหลบอยู่ในเงามืดซอยคงไม่มีใครเห็นผมสะอีก

“ก็ไม่ชัวร์นักนะ เลยมายืนยันด้วยตัวเองแต่พอได้ดมดูที่นิ้วมีกลิ่นองุ่นติดที่นิ้วและท่าทางเมื่อกี่เลยมั่นใจ ขอบคุณนะที่ช่วยผมไว้”

ว่าแล้วเธอยิ้มกว้างให้ ผมนี้แถบหัวใจจะหยุดเต้นที่ได้รอยยิ้มน่ารักจากสาวสวยน่ารักเช่นนี้ อา—ถึงตายก็ไม่เสียใจแล้ว …ถึงจะตายไปแล้วจริงๆครั้งหนึ่งก็เถอะ

“ไม่เป็๞ไรครับ เ๹ื่๪๫แค่นี้เอง”

ผมตอบกลับพร้อมหันหน้าแดงหนีไม่ให้เธอเห็น

“ยังไงให้ผมตอบแทนคุณสักหน่อยละกัน ที่ช่วยผมไว้น่ะ”

“ไม่ต้องก็ได้ครับเ๱ื่๵๹แค่นี้…”

โครก~ ~ ~!!

“……”

“……”

เธอมองลงยังท้องที่ร้องหิวเสียงดังของผม ไอ้ท้องบ้า!จะมาร้องหิวอะไรต่อหน้าสาวตอนนี้—!

“งั้นผมขอเลี้ยงข้าวเป็๞การตอนแทนละกัน”

“ถ้างั้น รบกวนด้วยครับ”

ผมได้แต่ตอบตกลงพร้อมกลั่นความอายไว้

“คุณป้าของสองชิ้นนะครับ”

“ได้จ้า”

เธอจ่ายตังเสร็จก็เดินกลับมาพร้อมแซนด์วิชทั้งสองมือ 

ตอนนี้พวกเราอยู่ในตลาดนัดไม่ไกลจากที่จุดเดินนัก ผมที่นั่งรออยู่บนม้านั่งยาวมองเธอมาหาพร้อมมื้อกลางวันแสนอร่อย

“ขอบคุณครับ”

ผมก้มหัวขอบคุณก่อนจะรับแซนด์วิชที่ห่อด้วยกระดาษมา เธอยิ้มรับก่อนมานั่งข้างผม

พอมองส่วนประกอบแซนด์วิชแล้วมีขนมปังหนาสองแผ่น ผักกาดหอมสองแผ่น มะเขือเทศหัน แฮมและชีส เป็๞แซนด์วิชแบบง่ายๆแต่ดูหน้าทานมาก

ด้วยความหิวโซผมเลยรีบทานทันที คำแรกที่กัดไปมันอร่อยมากขนมปังนุ่มฟู ผักก็ดูสดใหม่ไร้สาร แฮมกับชีสก็เข้ากันได้เป็๲อย่างดี Perfect!

“อร่อย!”

ผมอุทานออกมาก่อนกลับไปทานต่ออย่างรวดเร็ว

“งั้นเหรอ ดีใจที่ชอบ”

เธอว่างั้นก่อนจะลงมือทานของตัวเองเช่นกัน

“อ้า— อิ่มแล้ว”

“กินเร็วจัง”

ผมกินแซนด์วิชจนหมดแล้วส่วนนักดาบสาวยังกินได้ไม่ถึงครึ่ง

“พอดีผมหิวนะครับ”

“ไม่ต้องบอกก็รู้”

เธอขำเล็กน้อยขณะที่มองผม นี้ผมคงกินได้มูมมามมากแน่ อะ จริงสิ

“อุสาเลี้ยงข้าวผมทั้งทีแต่ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย ผมชื่อกาวีชัย กาวะสีหรือสั้นๆกาวก็ได้ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ถ้างั้นผมขอเรียกว่าคุณกาวละกัน ผมชื่อโคลอี้  โคลอี้ อิมโบรลิโย ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับคุณกาว”

“ทางนี้ก็เช่นกัน”

พวกเราจับมือกัน

“ว่าแต่คุณโคลอี้…”

“โคลอี้เชยๆก็ได้ครับ”

เอ๊ะ ไม่ให้ผมเติมคุณแต่ทางนั้น…?

“โคลอี้อายุเท่าไร”

“15 ปีครับ?”

“งั้นก็เท่ากันไม่ต้องเติมคุณก็ได้”

“เอ๊ะ งั้นเหรอ ผมนึกว่ากาวอายุมากว่าผมเสียอีก”

โคลอี้ท่าทางจะปลาดใจมากที่ดูผิด ก็ไม่ผิดสะทีเดียวทางจิตใจนะใช้ แต่ร่างกายตอนนี้อายุเท่ากับ 15 เท่าเป็๞เท่านี้ไปก่อนดีกว่าจะได้สะดวก

“ก็ตามนั้นและ ว่าแต่การต่อสู้เมื่อกี่สุดยอดเลย”

“อะฮะๆ ถึงจะแพ้ก็เถอะ”

“ไม่หรอก ก็เธอเล่นสู้กับอีกฝ่ายเป็๲นักผจญภัยตั้ง 4 คน ได้อย่างกล้าหาญจนผมอดชื่นชมไม่ได้เลย”

“งะ–งั้นเหรอ ขอบใจนะ”

ผมชื่นชมจากใจ พอเห็นงั้นโคลอี้ใบหน้าที่ขาวค่อยๆเปลี่ยนเป็๲สีแดงขึ้นเรื่อยๆจนถึงหู ดูเหมือนจะจนทนไม่ไหวเลยเอามือมาปิดหน้าอย่างเขินอาย น่า~ร้าก~

ถึงจะอายมากจนเอามือปิดหน้าแต่ดูจากมุมปากที่ยิ้มคงดีใจที่ได้รับคำชม

เธอสมควรได้รับคำชมอยู่แล้วโคลอี้ เธอที่พุ่งเข้าไปช่วยลุงแก่ๆและเผชิญหน้าพวกนักผจญภัยอย่างไม่เกรงกลัว พอเทียบกับผมเอาแต่หลบอยู่ในซอยไม่กล้าเข้าช่วยได้แต่บอกไม่ใช่เ๱ื่๵๹ตนเองได้แต่หวังให้ใครสักคนมาช่วย…น่าสมเพช

ใช้แล้ว น่าสมเพชตัวเองไม่ใช่แค่ครั้งนี้ ก่อนหน้าในตรอกกับพวก 3 อันธพาลนั้นอีกก่อนหน้านี้ในโลกเก่าก็เหมือนกันตัวผมไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้จะได้รับโอกาสที่สองก็ตาม

พอเทียบโคลอี้แล้วเธอยังกะ…

“ยังกะอัศวินเลย”

“อัศวิน…เหรอ”

ตายละเผลอหลุดปากพูดไป… ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่โคลอี้สีหน้าเปลี่ยนไปดูเศร้าๆ

“โคลอี้ เป็๲อะไรหรือเปล่า? นี้ฉันพูดอะไรไม่ดีหรือเปล่า!? ถ้าฉันพูดอะไรไม่ดีก็ขอโทษด้วย…”

“ไม่หรอก! นายไม่ได้พูดอะไรไม่ดีเลย!!”

โคลอี้จับมือห้ามผมไว้ที่กำลังจะยกมือขอโทษ พอได้จับมือเต็มมืออันเรียบเนียนดูเปราะบางนี้หรือคือที่จับดาบเรเปียร์ในตอนนั้นอย่างมั่นใจสู้ไร้ความลังเล แต่ตอนนี้กลับสั่นเทากลัวไม่

“โคลอี้…”

“ผะ–ผมขอโทษ”

เธอปล่อยมือผมแล้วก้มหน้าเหมือนรู้สึกผิดก่อนพูดต่อ

“ที่จริงผมดีใจมากนะ ที่บอกว่า‘เหมือนอัศวิน’นะ”

เธอกล่าวก่อนยิ้มขมๆ

“โคลอี้มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือเปล่า ฉันรู้ว่าเป็๲คนนอกที่พึ่งเจอกันเมื่อกี่นี่…แต่มีเ๱ื่๵๹อะไรไม่สบายใจไม่ลองเล่าออกมาดูละเพื่อจะรู้สึกดีขึ้นก็ได้นะ”

ผมพูดอย่างนั้นออก

ก็ไม่รู้ตัวเองคิดอะไรยังถึงได้ไปจุ้นเ๱ื่๵๹ของคนอื่นเขา แต่ว่าพอเห็นสีหน้าเศร้าๆอย่างนั้นเข้าก็อดใจไม่ได้

“………”

เธอเงียบไม่ได้ตอบอะไร นั้นสินะกับคนที่พึ่งเจอกันให้มาพูดอะไรอย่างนี้ใครมันจะไปกล้าพูดได้กันละ… แย่เลยทำให้บรรยากาศอึดอันอีกคงต้องลุกไปจากที่นี้จะดีกว่า น่าเสียดายถึงว่าจะได้เพื่อนคนแรกในต่างโลกสะแล้ว

“เดี๋ยวกาว”

พอผมจะลุกขึ้นก่อนโดนห้ามอีกครั้ง เธอมองตาผมอย่างจริงจังผมเลยนั่งลงเหมือนเดิม

“นายจะฟังเ๹ื่๪๫ของผมหน่อยได้ไหม…เ๹ื่๪๫ของเด็กน้อยผู้ฝันอยากจะเป็๞อัศวิน”