สวินจื่อหรานรู้ว่าลูกสาวคิดอะไร แต่นางก็มีความคิดของตัวเองเช่นกัน...
"ซุ่ยหลิงแม่รู้มาตลอดหลายปีว่าเ้าพยายามอย่างมาก เ้าโกรธบิดาของตัวเอง และโกรธคนเ่าั้ที่ทำลายอาจารย์ของเ้า โกรธที่คน 149 ชีวิตของโรงฝึกยุทธ์เมฆดำต้องตายทั้งหมดเพื่อให้เ้ามีชีวิตรอด, เพียงแต่... แม่อย่าให้เ้าปล่อยวาง เื่ของคนที่อยู่เื้ัและพ่อที่ไม่ยัยดีในชีวิตลูกสาว พวกเราแม่ลูกทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้แล้ว และแม้ว่าเ้าจะพยายาม..."
"ท่านแม่! ข้าจะพยายาม พยายามอย่างยิ่งยวด ข้าจะกลายเป็นักยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ หากไม่พอข้าก็พร้อมจะเดินบนเส้นทางแห่งจอมคาถา ท่านแม่ไม่เข้าใจ อาจารย์ของข้า พี่น้องในสำนักเ่าั้ดีกับข้ายิ่งกว่าครอบครัวตัวเอง เมื่อข้าหลับตาและเห็นพวกเขาปกป้องข้าด้วยชีวิต แต่ข้าทำอะไรเพื่อพวกเขาไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร ท่านแม่ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะเข้าวิทยาลัยนักยุทธ์ของอาณาจักรแห่งนี้ ข้าแค่อยากรู้ท่านแม่จะไปกับข้าและน้องหรือไม่"
สวินจื่อหรานมองลูกสาวสายตาเป็ห่วง นางเด็กนี่หัวแข็งช่างเหมือนตาของตัวเองจริงๆ เชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง เมื่อนางมั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองคิดถูกต้อง แม้ตายนางก็จะไม่เปลี่ยนความตั้งใจ
และเมื่อคิดถึงตาของกงซุ่ยหลิง หรือบิดาแท้ๆ ของตัวเอง
สวินจื่อหรานคล้ายอยากร่ำไห้ คนตรงไปตรงมาซื่อสัตย์ สุดท้ายสิ่งที่ได้คือการถูกหลอกใช้ ตายทั้งตระกูล...
หากนางไม่แต่งเข้าตระกูลกง... นางคงตายไปแล้ว
เพียงแต่... ตระกูลขุนนางโบราณแห่งนี้ก็โหดร้ายกับนางเช่นกัน
เมื่อบิดานางไม่อาจจะมีคุณค่าอีกต่อไป และฐานะของนางที่เกี่ยวพันกับฏของแผ่นดิน พวกเขาก็พร้อมเขี่ยนางและลูกสาวทิ้งอย่างเ็า เพียงเพราะแค่กลัวว่าจะเกี่ยวพันกับฏ ทั้งๆ ที่พวกเขารู้ความจริงเื้ัทุกอย่าง! ทั้งยังเป็ผู้ได้ผลประโยชน์!!!
สวินจื่อหรานไม่อยากย้อนความหลังสมัยนางอยู่ดินแดนของจักรพรรดิสิบทิศต่อ... นางบอกลูกสาวว่ายาต้มอุ่นได้ที่แล้ว ข้าวต้มก็พร้อมกิน จากนั้นนางก็เดินออกจากห้องไป
...
"3 วัน!!!" ิเค่อส่งเสียงประหลาด เมื่อกลับมาบ้านเขาพึงรู้ตัวว่าเขาจริงๆ แล้วไม่ได้หมดสติไปหนึ่งวัน แต่หมดสติไปถึงสามวัน!!!
ห้องโถงที่แม้ใหญ่โต แต่ก็แฝงการตบแต่งที่เรียบง่ายสะท้อนนิสัยของผู้อยู่
พี่หญิงใหญ่ิฉินหยาง รีบสั่งคนต้มยาบำรุง มือถือผ้าเช็ดใบหน้าเบื้อนโคลนพร้อมถามิเค่อว่าหายไปไหนมาหลายวัน นางเป็ห่วงมาก มันมากจนนางเกือบสั่งสามีและลูกๆ ส่งคนของที่บ้านออกตามหาิเค่อแล้ว
ตระกูลิภายใต้การดูแลของิเค่อนั้น แม้ไม่อาจจะเรียกว่ายิ่งใหญ่เป็กองทัพ แต่เขามีลูกน้องมากความสามารถไม่น้อย
อย่างน้อยก็มีสองร้อยกว่าคนที่ติดตามเขามาจากศึกด่านคลั่ง ด้วยทรัพยากรของิเค่อ คนเ่าั้ปัจจุบันต่างเป็นักยุทธ์ระดับสอง มีสามคนที่ิเค่อเลี้ยงดูจนเป็นักยุทธ์ระดับสาม
ซึ่งที่ิเค่อดูแลคนมากมายดีขนาดนี้ ทั้งหมดก็เพื่อปกป้องพี่หญิงทั้งสามคนของตัวเอง หลังเขาตายจากไป อย่างน้อยๆ กองกำลังนี้ก็จะปกป้องพวกนางแทนเขา
คุยเล่นอยู่สักพัก ิเค่อก็คล้ายพูดอะไรแปลกๆ ออกมา
จนพี่หญิงใหญ่ิฉินหยางต้องดวงตาโตสว่างจ้า
"เ้าลูกหมาน้อย เมื่อกี้เ้าพูดอะไรนะ"
"พี่หญิงใหญ่ท่านเป็อะไร"
"อย่าเล่นคำ รีบพูดประโยคเมื่อกี้"
"ข้าก็แค่... ข้าก็แค่พูดว่า ข้ามีวาสนาลี้ลับกับสตรีผู้หนึ่ง ข้าทำผิดต่อนางมีสัมพันธ์หญิงชายต่อกัน แต่ทั้งหมดเกิดขึ้นก็เพราะเหตุการสุดวิสัย ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้เพราะถูกคำสาปปลุกกำหนัด..." ิเค่อไม่ได้พูดอะไรลงรายละเอียดไปมากกว่านี้ หากเขาพูดว่าถูกความประหลาดที่ไม่รู้ว่าระดับอะไรเล่นงาน พี่ใหญ่ของเขาอาจจะเป็บ้าเพราะความเป็ห่วงแน่ๆ
สำหรับิเค่อพี่หญิงใหญ่ไม่ต่างจากมารดา นางรักเขามาก ดูแลยิ่งกว่าลูกตัวเอง
เปรี้ยง สองมือของิฉินหยางตบโต๊ะ จากนั้นพนมมือ ดวงตามีความสุขเกินบรรยาย นางถูมือไปมาพร้อมปากพูด "ท่านพ่อท่านแม่ ลูกทำสำเร็จแล้ว เมื่อวานไปไหว้เทพแห่งความรักที่ศาลาลอยลม ไม่น่าเชื่อ แค่ไปไหว้แค่ครั้งเดียวลูกก็สมหวังทันที เ้าลูกหมาน้อยของท่านแม่ในที่สุดก็มีเมียตัวเป็ๆ แล้ว"
กล่าวประโยคนี้จบิฉินหยางหยุดไหว้ขอพร มือหนึ่งของนางเอื้อมมาจับมือของิเค่อที่มือตักโจ๊กเข้าปาก
"เ้าลูกหมาน้อยบอกพี่หญิงเร็วสตรีนางนั้นคือใคร พี่หญิงใหญ่จะให้พี่เขยเ้าเตรียมของขวัญและรับนางแต่งเข้าบ้านทันที"
"..." ิเค่อยิ้มเจื้อนไร้คำพูด
ไม่นานถูกพี่หญิงใหญ่ตีแรงหาว่าโง่ไม่ได้ความ
...
ในห้องนอนของิเค่อ เขานั่งบนเตียง ดวงตามองหน้าต่างระบบ
สายตาจ้องไปที่คำว่า 'กงซุ่ยหลิง'
ตลอดมาไม่เคยถามตัวตนของนาง... ชื่อจริงของนางคืออะไรก็ไม่รู้ เพียงแต่เพราะระบบ เขาก็รู้จนได้
ตอนนี้... หากเขา้า เขาสามารถตามหานางหนูหน้ากากกงซุ่ยหลิงได้ง่ายๆ แต่สุดท้ายิเค่อก็เหลือ...
ิเค่อเงยหน้าขึ้นหลังศีรษะเคาะไปที่กำแพงเบาๆ หลายที
จากนั้นหันมองไปที่กระจก... ภาพเงาสะท้อนร่างของตัวเอง แม้จะดูหนุ่มขึ้นมาบ้างเล็กน้อย แต่มองอย่างไรก็เป็ตาแก่วัย 40 45
การไปหาเด็กสาวและบอกว่าเขา้ารับผิดชอบนาง อยากดูแลนาง นี่มันต่างอะไรกับเศรษฐีเฒ่าใช้เงินบีบบังคับหญิงสาวเยาว์วัยให้แต่งงานด้วย แม้นางยอม แต่นางจะมีความสุขจริงๆ หรือ
ิเค่อไม่กล้าทำ นอกจากนั้นเพราะรู้จักกันมาหลายปี
ิเค่อรู้ว่านางหนูนั้นรักศักดิ์ศรีตัวเองขนาดไหน
"ช่างเถอะ ข้าไม่ควรไปทำร้ายนางอีก ข้าหวังว่านางจะมีชีวิตที่ดี หากนางได้มีชีวิตที่ดีข้าก็พอใจมากพอแล้ว"
...
วันต่อมา
หัวเมืองแดนทะเลเพลิง... เมืองหลวงที่ดูแลอำเภอไข่มุกโลหิตที่ิเค่อมาตั้งรกรากอยู่
"บ้าเอ๊ยนั่นมันพี่เขยสาม!" เสียงิเค่อดังเบาในปาก ก่อนร่างจะรีบหักมุมหมุนกลับเกือบ 360 องศา เลี้ยวเดินกลับเข้าตรอกเล็ก
สายตาิเค่อจับจ้องไปที่โรงแรมเก้าวิจิตรซึ่งมีชื่อเสียงอย่างสูงในหัวเมืองแดนทะเลเพลิงแห่งนี้ หากถามว่ามันเด่นเื่อะไร นั่นย่อม... เป็เื่อย่างว่า
ในโลกใบนี้ย่านโคมแดงนั้นซ่อนตัวอยู่ในตึกราที่หรูหรา นอกจากนั้นยังเปิดกิจการอย่างถูกต้อง
ถนนสายนี้ 4 ใน 10 อาคารล้วนแล้วแต่ประกอบอาชีพเดียวกันอย่างโอ่อ่า ส่วนิเค่อมาที่ทำไม แน่นอนว่าก็เพราะเื่ภารกิจจากระบบ
คืนก่อนิเค่อนอนคิดทั้งคืน เขาไม่ใช่คนไร้หัวใจ เพียงแต่พอคิดว่าตัวระบบนั้นค่อนข้างลามก และเขาต้องใช้ชีวิตอยู่กับมัน การทำภารกิจจากระบบอย่างไรตัวเขาจึงรู้สึกผิดน้อยที่สุด
คำตอบของิเค่อจึงคิดได้เพียง... สถานเริงรมย์!
ชายหญิงพร้อมใจ เขาแค่จ่ายเงิน นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาของระบบที่ดีที่สุดงั้นเหรอ แม้ใจจะไม่ชอบแบบนี้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับติดขัด
แต่แม้ใจพร้อมแล้ว ตัวิเค่อก็ไม่กล้ามาเที่ยวสถานที่แบบนี้ที่อำเภอไข่มุกโลหิตที่ตัวเองอาศัยอยู่ ลึกๆ ก็ยังอายคนรู้จัก ตลอดชีวิตเขารักษาภาพลักษณ์ดีๆ มาตลอด ต่อหน้าทหารนับพันก็บอกว่าอย่าได้หมกมุ่นกามราคะ
หากลูกน้องในอดีตมาเห็น และยิ่งเป็พี่หญิงใหญ่รู้เข้า บ้านแตก! บ้านแตกแน่นอน นางตั้งใจหาภรรยาดีงามให้เขามาหลายปี เขาปฏิเสธ แต่มาเที่ยวสถานที่แบบนี้ไม่หยุด แค่คิดก็แอบหวาดกลัวพี่หญิงใหญ่ของตัวเองแล้ว
เพียงแต่แค่มาครั้งแรกก็ไม่คิดเลยว่าจะได้พบพี่เขยสามของตัวเอง 'จ้าวฟางจือ'
แต่ิเค่อก็ไม่ได้โกรธพี่เขยสามที่มาเที่ยวที่แบบนี้ นั่นเพราะพี่เขยสามจ้าวฟางจือนับเป็กำลังหลักด้านการค้าขายเปิดตลาดให้ธุรกิจที่ิเค่อสร้างขึ้นตลอดหลายปี
หากจะพูดว่าความสำเร็จส่วนหนึ่งของตระกูลิเป็ความพยายามส่วนหนึ่งของจ้าวฟางจือก็ไม่ผิด เพียงแต่... ทำไมตัวเขาต้องมาพบพี่เขยสามในที่แบบนี้ด้วย
มือข้างหนึ่งิเค่อทาบอกแน่น อดีตชายชาติทหารไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ทำอะไรเขินอายและต้องหลบซ่อนแบบนี้
3K
