ทันทีที่เ้าดิอาโบลเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่ตรงปลายบังเหียนเข้า มันก็เริ่มต่อสู้เพื่อความเป็อิสระทันทีแต่ถึงแม้มันจะมีพละกำลังสักเพียงใดแต่ก็เป็เพียงสัตว์สี่เท้าตัวหนึ่ง ไหนเลยจะสู้คนที่มีความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวได้มันพยายามพบหน้าพลหลังอย่างแสดงฤทธิ์ แต่คอร์ดก็สามารถคว้าเชือกส่วนที่ผูกรัดอยู่ตรงสองข้างแก้มมันไว้ได้และบังคับให้มันยืนสงบอยู่กับที่ แม้ว่าเ้าดิอาโบลจะไม่เต็มใจแต่มันก็ตกอยู่ในสภาพจำยอม ได้แต่ส่ายหัวและส่งเสียงคำรามออกมาเป็ระยะ ๆ
สเตซี่จับตามองดู่ไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามซึ่งซ่อนอยู่ใต้เสื้อแจ็คเก็ตสีเนื้อ มองดูยามที่เขาไล่ฝ่ามือไปตลอดแผงลำคอของเ้าม้าพยศตัวนั้น และอดคิดอยู่ในใจไม่ได้ว่าคงไม่มีใครอีกแล้วที่จะเอาชนะในการต่อสู้กับคนที่แข็งแรงอย่างเขาได้
ตอนนั้นเองที่เขาหันมาและเห็นสายตาเธอเข้าพอดี แม้ว่าสเตซี่อยากจะเบือนหลบสักเพียงไร แต่มันคล้ายกับมีแรงดึงดูดส่งกระแสออกมาจากดวงตาคู่นั้น และในที่สุดเขาก็เป็ฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน
“นี่ถ้าคุณขอคำแนะนำแล้วก็ผมเห็นจะต้องบอกว่าคุณควรจะหาม้าตัวใหม่มาใช้ได้แล้ว เ้านี่มันร้ายกาจมากผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างคุณสู้มันไม่ไหวหรอก”
“ขอบใจนะที่แนะนำ แต่จริง ๆ แล้วฉันยังไม่ได้ขอความเห็นหรือคำแนะนำจากคุณสักหน่อย แล้วก็ไม่ได้ขอร้องให้คุณช่วยด้วย” สเตซี่ตอบออกไปอย่างฉุนเฉียวที่ตัวเองจะต้องกลายเป็หนี้บุญคุณเขาทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็อย่างนั้นเลย
“การที่ผมช่วยก็เพราะเห็นว่าคุณคงทำคนเดียวไม่สำเร็จเท่านั้นละน่า” เขาตอบอย่างเ็า รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นตรงมุมปาก “แต่บางทีผมอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้นะ”
“ถ้าคุณไม่เร่งเครื่องรถคันนั้นเข้ามาป่านนี้ฉันก็จับมันเองได้สำเร็จแล้ว” เธอมองไปทางรถคอนติเนนตัลสีทองที่จอดอยู่ข้างหลัง “เพราะไอเสียงเครื่องยนต์นั่นแหละที่ทำให้มันตื่นกว่าที่ควรจะเป็”
“นี่...พูดจริง ๆ นะ...ผมไม่รู้หรอกว่าถ้าผมจะขับรถไปตามถนนหลวงแล้วจะต้องขออนุญาตคุณเสียก่อน” คอร์ด ฮาร์ริส พูดหน้าตาเฉย แต่แววในดวงตาเป็ประกายวาววับเมื่อตะวันขึ้นมองเธอ “ถ้าม้าของคุณเป็โรคกลัวเสียงรถเสียงรายังงี้ละก็ คุณก็ไม่น่าเอามันออกมาวิ่งอยู่กลางถนนเพราะยังไงก็ต้องเจอกับรถแน่”
“ขอโทษค่ะ อันที่จริงฉันไม่ควรพูดจากับคุณอย่างงั้น” สเตซี่รีบขอโทษ เจ็บใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่เขาอุตส่าห์ให้ความช่วยเหลือเธอแท้ ๆ แต่เธอกลับพูดจาราวกับไม่สำนึกบุญคุณเขาเลยสักนิด “เ้าดิอาโบลมันก็เป็ยังงี้ละ บางครั้งมันก็ดี แต่บางครั้งมันก็อารมณ์เสียไม่เข้าเื่ วันนี้มันเกิดอารมณ์เสียแต่เช้าเลยล่ะค่ะ”
“ก็ดีแล้วล่ะที่มันไม่เกิดขึ้นบ่อยครั้งน่ะ ไม่อย่างนั้นสักวันหนึ่ง ผมคงได้เห็นคุณนอนตายอยู่ที่ไหนสักแห่งในบริเวณนี้ เพราะถูกมันดีดตกลงมาแน่”
“แหม...มันไม่กล้าทำกับฉันถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ และครั้งนี้มันก็ไม่ได้เหวี่ยงฉันตกลงมาอย่างที่คุณคิดด้วย ฉันเองก็เป็คนลงจากหลังมัน เพราะสายรัดใต้ท้องมันไม่แน่นแล้วอ่านก็เลื่อนหลุด ฉันอยากจะผูกมันให้แน่นเสียก่อนที่จะไปต่อเท่านั้นล่ะ”
“ยังงั้นหรอกหรือ” เขาขมวดคิ้วมุ่น “ถ้างั้นผมก็เห็นจะต้องขอโทษด้วยนะที่ไปประมาทความสามารถในการขี่ม้าของคุณเข้า นึกว่าจะเกิดอะไรพรรค์นั้นขึ้นเสียอีก”
“เปล่าหรอกค่ะ แต่ก็ต้องยอมรับอยู่เหมือนกันนะว่า มันเคยทำกับฉันอย่างนั้นสักครั้งหรือสองครั้ง แต่ก็ไม่หนักหนาอะไรหรอก” สเตซี่ตอบปนเสียงหัวเราะ
หลังจากนั้นเขาก็ช่วยผูกช่วยรัดใต้ท้องม้าให้แน่นขึ้น ขยับอานให้เข้าที่ เมื่อเรียบร้อยแล้วเขาก็ใช้สายตาพิจารณาหญิงสาวอยู่ สเตซี่รู้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อยเมื่อรู้สึกว่าเขากำลังใช้สายตาลอบมองเธออยู่ เมื่อเธอหันไปมองบ้างก็พบว่าเขารีบเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันอ่านความรู้สึกที่ฉาบฉายอยู่ในสีหน้านั้นได้ทัน และเมื่อเขาหันกลับมาอีกครั้งหนึ่งนั้น สีหน้าก็ไม่ได้บอกความรู้สึกอะไรอีกต่อไป และคราวนี้สเตซี่เองที่เป็ฝ่ายเบือนหน้าหนีและรู้สึกว่าตัวเองหน้าตาแดงก่ำขึ้น
“แล้วนี่คุณกำลังจะไปไหนล่ะ” เขาเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
“ฉันกำลังมองหาตู้ไปรษณีย์นะคะ” สเตซี่รีบตอบเพื่อจะใช้คำตอบนั้นเป็เครื่องอำพรางอาการลวกร้อนที่บังเกิดอยู่กับนวลแก้มของตัวเองในยามนี้
“ตู้ไปรษณีย์อย่างนั้นหรือครับ” คอร์ดหัวเราะเยาะออกมาทันที “คุณคิดว่าบ้านนอกขณะนี้ไปรษณีย์เขาจะเอาใจใส่มาตั้งตู้ไว้ให้เชียวหรือครับ แล้วคุณคิดว่าถ้ามีมันควรจะเป็ตรงไหนล่ะ”
“ฉันไม่ได้หมายถึงที่ทำการไปรษณีย์ประจำหมู่บ้านอะไรทำนองนั้นหรอก แต่หมายถึงตู้ที่เราจะส่งจดหมายได้ต่างหากล่ะ” สเตซี่ตอบอย่างกล่าวแก้ และความไม่ชอบหน้าผู้ชายคนนี้ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
“อา...ผมต้องขอโทษด้วยนะครับคุณอดัมส์ที่เข้าใจคำพูดของคุณผิดไป จริง ๆ แล้วจากนี่ไปจนกระทั่งถึงในเมืองไม่มีตู้อย่างที่คุณว่าหรอก คุณอาจจะลืมไปแล้วก็ได้นะครับว่าส่วนนี้ของประเทศมันไม่ได้มีความสะดวกสบายเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างที่พวกชาวพื้นเมืองทั้งหลายเขามองเห็นกันว่ามันเป็สิ่งจำเป็หรอก”
“ก็ฉันไม่รู้นี่คะ” เธอกระแทกเสียงตอบอย่างโมโห “แล้วฉันก็ไม่ได้เห็นว่ามันเป็เื่น่าขบขันตรงไหนเลยสักนิด คนที่ไม่รู้นะไม่ใช่คนโง่หรอกนะคะ”
“ผมไม่ได้ดูถูกดูิ่อะไรคุณสักหน่อย” คอร์ดตอบอย่างใจเย็น ไม่ได้รู้สึกกับความโมโหของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังยืนเผชิญหน้าอยู่กับเขาอย่างนี้แม้แต่น้อย “ผมเพียงแต่อยากจะชี้ให้เห็นว่าคุณน่ะน่าจะกลับไปสู่ที่ที่เหมาะกับคุณมากกว่าเท่านั้นล่ะ”
“คุณฮาร์ริสคะ...ฉันว่ามันไม่ใช่ธุระกงการของใครเลยนะที่จะมาตัดสินว่าที่ไหนเหมาะหรือไม่เหมาะสำหรับฉันและฉันคิดว่าจะขอบคุณอย่างมากทีเดียวค่ะถ้าคุณจะไปไหนก็ไปเสียให้พ้นๆ จะดีกว่านะคะ...สวัสดีแล้วก็ลาก่อนค่ะ”
ดวงตาคู่กลมกล้าจ้องมองได้เธออยู่เป็ครู่ ขณะเดียวกันคอร์ส ฮาร์ริส ก็ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ในที่สุดก็หุบปากสนิท ส่วนสเตซี่นั้นแม้จะรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ตัวเองเป็ฝ่ายกล่าววาจารุนแรงออกไป แต่ความทะนงในศักดิ์ศรีก็ทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นเพื่อยืนยันในจุดยืนของตนเอง
ทั้งสองต่างยืนจ้องหน้ากันและการอยู่อย่างนั้นอีกเป็ครู่ และทันใด โดยไม่มีสัญญาณใด ๆ ที่จะบอกกล่าวให้เธอรู้ตัวล่วงหน้า เ้าของไร่หนุ่มก็ตวัดร่างเธอเข้าไว้ในวงแขน
“ถ้าอย่างนั้นก็ขออนุญาตให้ผมได้ส่งคุณไปตามทางที่คุณ้าก็แล้วกัน” เขาพูดเสียงห้วนห่าวจับร่างเธอไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวปลอกเหล็ก
อาจเป็เพราะความตกตะลึงทำให้สเตซี่ถึงกับตัวแข็งไป ไม่ได้คิดจะดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนของเขาเสียด้วยซ้ำ แต่หัวใจนั้นเต้นกระหน่ำราวตีกลอง เธอรู้การยั่วยุอารมณ์ของผู้ชายคนนี้ก็เหมือนเล่นกับไฟซึ่งมีแต่จะลามไหม้ถ้าไม่รู้จักระวังตัวให้ดี
เขาวางร่างเธอลงบนอาน โดยแทบไม่ได้ใช้ความพยายามอะไรเลย จากนั้นก็เหวี่ยงสายบังเหียนมาให้ เมื่อรับได้แล้วสเตซี่ก็ก้มลงมองดวงตาที่คมปลาบเป็ประกาย
“นั่นเป็สิ่งที่คุณ้าใช่ไหมล่ะ” เขาเยาะหยันด้วยสีหน้ากร้าวกระด้าง
เมื่อตั้งสติได้คงที่แล้วสเตซี่จึงได้ตอบออกไป
“ก็อย่างที่ฉันพูดมาแล้วนั่นแหละค่ะคุณฮาร์ริส ว่าฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วยเลยแม้แต่น้อย”
“ถ้าคุณอยู่ที่นี่ไปอีกสักพักหนึ่งคุณจะรู้ว่าผู้คนที่อยู่ที่นี้นะไม่ต้องไปขอความช่วยเหลือเขาในเื่อะไรหรอก ถ้าเขาเห็นว่าอะไรที่ควรช่วยควรทำแล้วเขาก็จะช่วยจะทำเองนั่นแหละ”
ดูเหมือนเ้าดิอาโบลจะััความตึงเครียดที่เกิดขึ้นอยู่ในบรรยากาศได้ เพราะมันเริ่มเต้นอยู่ไปมา
สเตซี่เองก็ไม่รู้จะคิดหาคำพูดอะไรมาตอบโต้กับคอร์ด ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกอยู่ว่า ยิ่งตัวเองพูดอะไรมากไปก็ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่านี้ และเธอก็ไม่อยากยุ่งโมโหเขาอีก เพราะถ้าถึงจุดหนึ่งเธอก็ไม่อาจทำนายได้เช่นกันว่าอารมณ์ของเขาจะรุนแรงขนาดไหน
เธอรู้ว่าเขาจับตามองตาม ขณะที่เธอกระตุ้นสายบังเหียนบังคับให้เ้าดิอาโบลเดินออกจากตรงนั้น ในความรู้สึกที่อับอายขายหน้ากับการหยาบหยันของเขานั้นเธออยากจะให้เ้าม้าหนุ่มตัวนี้ควบไปให้สุดฝีตีนของมัน แต่ศักดิ์ศรีบังคับให้เธอต้องทำทุกอย่างด้วยความใจเย็น
สเตซี่ต้องบังคับใจยิ่งกว่านั้นที่จะไม่หันหลังกลับไปมองทางข้างหลัง หลังจากเวลาผ่านไปไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูรถถูกกระแทกปิดปังใหญ่ตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่กระหึ่มขึ้น และตอนนั้นเองที่เธอใช้ส้นเท้ากระแทกเข้าตรงสีข้างมันเต็มแรง เป็ผลให้เ้าม้าสีแดงโผลตัวไปข้างหน้าราวลูกธนูที่หลุดออกจากแล่ง เธอไม่ได้ล้างสายบังเหียนบังคับให้มันลดความเร็วลงเลย จนกระทั่งถึงโค้งสุดท้ายเป็อันเข้าสู่กระท่อม
แต่ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ความรู้สึกแค้นเคืองที่ถูกเขาหยามหยันมาให้ก็พลันคุกรุ่นขึ้นมาอีก เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำกับเธออย่างนี้ ดูเหมือนเขาจะแสดงความเ้าอำนาจมากเกินไปเสียแล้ว ทำราวกับว่าเขามีสิทธิ์ที่จะสั่งให้เธอทำหรือไม่ทำอะไรก็ได้
2K
