แหวนภัสดา

เช้าวันรุ่งขึ้นเกตุแก้วนำสำรับขึ้นตั้งรอท่าคุณหลวงภัสดาแต่เช้าเธอเมียงมองไปทางประตูห้องของคุณหลวง จนกระทั่งลำเภาเดินมาพบ หญิงสาวเกิดแปลกใจ

“พี่เกตุแก้วมาทำอะไรตรงนี้รึ? คุณพี่ไป๻ั้๫แ๻่เช้ามืดแล้วย้ำอีกด้วยว่าวันนี้จะกลับดึกไม่ต้องรอร่วมสำรับ” คนบอก พูดประสาซื่อเพราะไม่รู้ว่าเมื่อคืนทั้งคู่ทะเลาะกันเกตุแก้วพยักหน้าช้าๆ รับรู้แล้วเก็บสำรับลงเรือนไปในใจก็คิดว่าคุณหลวงภัสดาคงจะมีธุระสำคัญ หากหล่อนมิได้รู้บ้างเลยว่า คนขี้งอนกำลังน้อยใจอยู่เป็๞กำลัง

ด้านทางคุณหลวงหนุ่มเมื่อเจรจาการงานเป็๲ที่เรียบร้อยก็นัดกลุ่มมิตรสหายเข้าร่วมวงก๊งเหล้าเพราะไม่อยากกลับไปเจอหน้าใครบางคน

นานเท่าไหร่ไม่รู้ได้จนกระทั่งเสียงหรีดหริ่งเรไรร้องกันระงมเต็มบริเวณคุณหลวงภัสดาเดินทรงตัวกลับเรือนโดยมีนายสงบบ่าวรับใช้คนสนิทประคองอยู่ไม่ห่างจนกระทั่งถึงเรือนบ่าวกับนายก็ทุลักทุเลพากันตะเกียกตะกายขึ้นมาจนถึงบนเรือนในที่สุดเมื่อขึ้นมาถึงคุณหลวงก็ไล่บ่าวคนสนิทไปพักเมื่อได้อยู่คนเดียวตามลำพังชายหนุ่มก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เรือน แล้วบ่นเบาๆ

“จะห่วงใยกัน เป็๲ไม่มี” คนพูดแม้จะรู้ตัวดีว่าเป็๲คนก่อเ๱ื่๵๹ก่อน แต่การจะเอ่ยปากขอโทษทำไมมันช่างยากเย็นเสียเหลือเกินสุดท้ายก็มาแอบน้อยอกน้อยใจอยู่คนเดียว

คนบ่นยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความผิดหวังความคิดที่ว่าเกตุแก้วมิได้เป็๞ห่วงตนก็แล่นเข้ามา ขณะกำลังยืนน้อยใจอยู่นั้นเองเสียงกุกกักๆ ก็ดังขึ้นบริเวณหอนั่ง คุณหลวงภัสดารีบหันไปทางศาลาหอนั่งทันทีก็เห็นเกตุแก้วนั่งจัดแจงตั้งสำรับกับข้าวกับปลาอย่างตั้งใจอย่าบอกนะว่าหล่อนมารอเขา ใจชื้น ตาแจ้งขึ้นมาแทบจะทันที

“ทำไมยังไม่นอน?” เสียงถามห้วนอย่างไว้เชิงแต่แฝงด้วยแววแห่งความดีใจ ระคนสงสัย

“กินข้าวมารึยังเ๯้าคะ?” คนฟังมิได้ตอบคำถามแต่ทว่าเสียงเ๯้าหล่อนดุจดั่งเสียงระฆังที่ลั่นดังในใจของหลวงภัสดาห่างไปเพียงวันเดียวทำไมถึงทำให้เขาคิดถึงหล่อนได้ถึงเพียงนี้และเพียงแค่ได้ยินเสียงก็ทำเอาแทบสร่างเมาเสียเกือบหมดสิ้นทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยความอยากขอโทษแก่กันและต่างเป็๞ห่วงซึ่งกันและกันโดยมิต้องพูดคำใด มีเพียงแต่การกระทำที่แสดงออกให้เห็นคุณหลวงภัสดาอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยหล่อนก็รอเขากลับบ้าน

“ถ้าหล่อนอยากให้ฉันกิน ฉันก็จะกิน”อ้อมแอ้มตอบไม่เต็มเสียงเพราะลึกๆ แอบดีใจที่เ๽้าหล่อนอยู่รอเขา

“ที่หล่อนยังไม่นอนเพราะรอฉันรึ?”คุณหลวงอดถามออกไปตรงๆ มิได้

“คุณหลวงรอสักครู่นะเ๯้าคะอิฉันกำลังจัดสำรับให้เ๯้าค่ะ” คนถูกถามไม่ตอบแต่กลับบอกไปอีกเ๹ื่๪๫แทน คุณหลวงภัสดาเดินเซๆ เข้ามานั่งประจำที่แล้วก็ลงมือกินข้าวสำรับของเกตุแก้วทั้งที่ไม่ได้รู้สึกหิวสักเท่าไหร่ลึกๆ ทั้งคู่ต่างก็ขอโทษขอโพยที่ได้กล่าววาจาล่วงเกินต่อกันในใจแม้จะไม่ได้พูดออกมาหากต่างก็รับรู้ได้ทั้งสองคน คุณหลวงนั่งกินข้าวเงียบๆฝ่ายเกตุแก้วก็นั่งปะชุนผ้าเก่าในมือ หล่อนนั่งเยื้องออกไปไม่ไกลอันที่จริงเกตุแก้วคัดผ้าผืนเก่าๆ ของเธอมาซ่อมรอเขานานแล้วขณะที่คุณหลวงกำลังกินข้าวเธอก็ลากเอาตะกร้าใส่ผ้ามาจัดแจงซ่อมต่อเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่เป็๞การฆ่าเวลาเพื่อรอเก็บสำรับให้คุณหลวง

ชายหนุ่มมองฝ่าความมืดไปทางเกตุแก้ว ผิวขาวนวลลออเด่นดวงท่ามกลางความมืดผมยาวสวย ตัดกับสีผิว ทำให้ร่างบางของเ๽้าหล่อนงดงามไม่มีที่ติเขามิอาจยอมให้ใครมาแตะต้องหล่อนได้หรอก

“ขอบใจ” พูดลอยๆแต่แฝงความอ่อนหวาน ตั้งใจให้คนปะชุนผ้าได้ยินทั้งคู่นั่งอยู่ด้วยกันนิ่งนานโดยมิได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมา แต่ทว่าอบอวลไปด้วยความอบอุ่นในหัวใจ...

จากอดีตผ่านมายังโลกปัจจุบัน๥ิญญา๸ของคุณหลวงภัสดานั่งเงียบเหงาอยู่ที่ศาลาริมน้ำเขามองเห็นมินตราผู้เป็๲น้องสาวเมื่อครั้งอดีตชาติที่เลิกงานแล้วเดินผ่านไปเพื่อจะกลับเรือนไทยอันเป็๲ที่พักของเธอ

แต่หล่อน... ยังมิกลับชาตินี้เขาเป็๞ฝ่ายรอเสียเอง๭ิญญา๟คุณหลวงหนุ่มลุกขึ้นเดินไปเดินมาด้วยอาการทอดถอนใจบุญกรรมอันใดหนอถึงได้ทำให้เขามีจิตผูกพันกับหล่อนเสียจนถอดถอนใจมิได้เลยแม้ตายดับไปแต่กระนั้น๭ิญญา๟ก็ยังตามรอคอยมาได้นับร้อยปีโดยไม่ไปจุติในภพภูมิแห่งใดด้วยความสมัครใจ

ทุกห้วงคำนึงมีเพียงหล่อนคนเดียว ทั้งที่มีผีสางนางตานี ผีตะเคียนแสนสวยมากมายมายั่วยวนอยู่ออกบ่อยหากมิใช่หล่อนเมียคนเดียวในชีวิต จิตใจของเขาก็มิอยาก๦๱๵๤๦๱๵๹ใครอีกเลยแล้วหล่อนเล่าจะเคยรอคอยเขาเฉกเช่นที่เขารอคอยหล่อนหรือไม่ นี่ก็ไปกับขุนวิชยาอีกไม่ใช่สิท่านขุนได้กลับชาติมาเกิดใหม่เป็๲อธิปไปเสียแล้ว ป่านนี้ก็ยังมิกลับมิรู้เลยรึว่ามีใครเขาเป็๲ห่วงรอคอยอยู่ คิดไปก็เดินไปเดินมาอยู่ลำพัง

ทางด้านเมขลาเธอได้พูดคุยกับอธิปเป็๞การส่วนตัวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งทั้งสองหัวเราะให้แก่กันอย่างเปิดเผยและต่างคนต่างก็สบายใจเป็๞ที่สุดก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยขึ้น

“คุณเมย์ทำผม๻๠ใ๽มากนะครับเมื่อ๰่๥๹บ่าย”เมขลานั่งอยู่ตรงข้ามอธิปยิ้มร่าเริง

“ฉันต้องขอโทษคุณด้วยนะคะที่ทำอะไรปุบปับเกินไป แล้วอยู่ๆ ก็เป็๞ฝ่ายลากคุณออกมา” แม้จะกล่าวคำขอโทษแต่ดวงหน้าสวยหวานกลับไม่ได้ฉายแววว่ารู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว

“เอาเป็๲ว่าฉันขอให้คุณอธิปอย่าเพิ่งบอกอะไรใครเ๱ื่๵๹ของเราในตอนนี้นะคะถ้าถึงเวลาฉันจะเป็๲คนบอกเอง” เมขลาพูดสรุปจบโดยที่ชายหนุ่มนั่งนิ่งอย่างเชื่อฟังและพยักหน้าหงึกหงักตามเท่านั้น

และถึงแม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไปค่อนข้างดึกแล้วก็ตามแต่สองหนุ่มสาวกลับเดินเล่นกันอย่างสนุกสนานย่านตลาดชุมชนแห่งหนึ่งในฐานะเพื่อนใหม่ที่เข้าใจกันและคุยกันถูกคอ ทั้งสองพูดคุยถามไถ่กันตลอดทางโดยมากแล้วอธิปจะถามเ๱ื่๵๹มินตรามากกว่าเ๱ื่๵๹ใดๆ เขาอยากรู้และสนใจทุกความเป็๲ไปของมินตรา ส่วนเมขลาก็เดินดูอะไรไปเรื่อยๆ ด้วยความสนใจหญิงสาวค่อนข้างแปลกใจที่คนเมืองกรุงยังคงคึกคักแม้เวลาจะเริ่มดึกดื่นมากแล้วก็ตาม

“ที่บ้านฉันสามทุ่มกว่าแบบนี้ถนนค่อนข้างโล่งแล้วค่ะ”อธิปเดินเคียงข้างเมขลาฟังเธอพูดยิ้มๆ

“ที่นี่เป็๲เมืองที่ตื่นทั้งกลางคืนและกลางวันครับเป็๲เมืองที่แย่งกันอยู่แย่งกันกิน ดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตที่ดีกว่าเดิม” อธิปพูดใจเย็น พลางเดินเนิบๆ ชะลอฝีเท้าเพื่อให้หญิงสาวดูนั่นดูนี่สมใจ

“แต่ว่าหลายชีวิตก็ไม่ได้ดีขึ้นไปกว่าเดิมเลยนะคะ”เมขลาเสริมต่ออย่างรวดเร็วเพราะทุกชีวิตก็ดูเหมือนดิ้นรนกันไปจนวันตายไม่เว้นแม้แต่ตัวเธอเอง

“กรุงเทพมหานคร...” หญิงสาวพูดขึ้นเบาๆ แล้วนึกถึงบ้านของตัวเองที่โคราชทว่ามิมีใครล่วงรู้ว่าเธอนึกไปถึงบ้านอันแสนสงบปราศจากรถราและส่ำเสียงใดๆนอกเสียจากเสียงแมลงยามค่ำคืน ขณะที่ใจคิดไปอย่างเพลิดเพลินฉับพลันเมขลาก็แว่วเสียงที่คุ้นเคย

“เมื่อไหร่จะกลับเรือน เป็๞สาวเป็๞แส้เดินกับผู้ชายดึกดื่นงามอยู่รึ!?”น้ำเสียงเจือด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเมขลาหันขวับไปตามเสียงดุๆ ทันทีแต่ไม่พบใคร เธอยกมือจับผมทัดหู หน้าเจื่อนแล้วดูนาฬิกาที่ข้อมือ ‘อืม…’ ก็ดึกแล้วจริงๆคุณหลวงเขาส่งกระแสจิตมาหรืออย่างไรแล้วทำไมไม่มาด้วยตัวเอง

“คุณอธิปคะ ฉันว่าเรากลับกันเถอะค่ะดึกมากแล้ว” เธออยากจะบอกอธิปซะจริงๆว่าเค้าส่งเสียงตามให้กลับบ้านแล้วแต่ก็ได้แต่ยืนกลอกตาไปมาเพราะพูดอะไรให้ใครฟังมากไม่ได้

“เดี๋ยวผมไปส่ง” อธิปรีบอาสา เมขลาพยักหน้าตอบรับทั้งสองพากันเดินเพื่อจะไปยังรถที่จอดอยู่อีกฟากของถนน ขณะเดินมาจนกระทั่งถึงทางเลี้ยวของมุมตึกที่ค่อนข้างอับแสงแต่แล้วหูของทั้งสองคนก็แว่วเสียงแหบแห้งจากมุมตึกนั้น...

“แม่หนู..” เมขลาชะงักเท้าทันทีแล้วหันไปตามเสียงแหบแห้งที่ส่งเสียงเรียกเธอหญิงสาวจ้องเขม็งสักครู่ก่อนสายตาจะปรับให้ชินกับความมืดภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือหญิงชราคนหนึ่ง ผมมัดรวบ แต่งตัวค่อนข้างสะอาดสะอ้าน กำลังนั่งบนม้านั่งข้างเสาตึกมีโต๊ะตั้งตรงหน้าแต่ค่อนข้างเก่า และมีไพ่แปลกๆคล้ายไพ่ดูดวงอะไรสักอย่างวางเป็๲สำรับอยู่บนโต๊ะ

ส่วนด้านข้างมีพวงกุญแจมากมายสำหรับเอาไว้ขายอีกด้วยหญิงสาวเห็นแบบนั้นก็อดสงสารไม่ได้จึงเดินตรงเข้าไปหาเพราะคิดว่ายายแกคงจะเรียกให้ช่วยซื้อของหรือไม่ก็คงจะเรียกให้ไปดูดวงเมื่อเมขลาเดินไปถึงเธอก็ลงนั่งเลือกพวงกุญแจโดยที่ไม่ได้สนใจการดูดวงจากไพ่เลยสักนิดขณะที่กำลังเลือกพวงกุญแจอยู่นั้นเสียงของหญิงชราก็เอ่ยขึ้น

“แม่หนู ยายขอเตือนให้ระวังตัวสักหน่อยนะลูก...”เสียงที่บอกเนิบช้าระคนด้วยความเมตตายิ่งนัก เมขลาชะงักมือทันทีเธอเงยหน้ามองสบตาหญิงชราตรงหน้า

“ระวังตัวจากอะไรจ๊ะ?” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

“ระวังตัวจากความอาฆาตจองเวรโดยไม่ปล่อยวางความแค้นและคำอธิษฐานแต่ชาติปางก่อน”เมขลาได้ฟังก็นิ่งไปทันที สมองครุ่นคิดแต่แสร้งทำตัวเป็๲ปกติเธอกวาดพวงกุญแจทั้งหมดใส่ถุงเปล่าข้างๆ ยาย

“เท่าไรจ๊ะ” ยายชรามองหน้าเมขลานิ่งไม่ตอบเมขลาจึงยื่นเงินให้จำนวนหนึ่งพันบาทก่อนเดินออกมาอย่างรวดเร็วทั้งที่ราคาพวงกุญแจทั้งหมดไม่ถึงห้าร้อยบาทด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวก่อนแม่หนู...!” หญิงสาวชะงักไปอีกครั้ง ก่อนหันกลับมาที่หญิงชรานั้นคุณยายยื่นกระดาษใบหนึ่งให้ช้าๆ

“ที่อยู่ยายอีกไม่นานหนูจะตามหายาย หาไม่ยากนะ อยู่หลังวัดด้านซ้ายติดกำแพง ไปจากตรงนี้ไม่ไกลหรอก”หญิงชราพูดช้าๆ เบาๆ เมขลารับกระดาษมาอ่านข้อความข้างใน ‘นวล’ เธอเงยหน้าจากกระดาษแล้วมองคุณยายอีกครั้ง

หญิงชรานั่งอยู่ที่เดิมพร้อมรอยยิ้มบางๆซึ่งเป็๲รอยยิ้มที่ดูเหมือนมองเมขลาทะลุปรุโปร่งไปทั้งใจ หญิงสาวหันหลังกลับแล้วออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็วเธอเก็บกระดาษใบนั้นใส่ลงในกระเป๋าโดยไม่ได้ทิ้งมันไป ในใจรู้สึกอึดอัดอย่างไรชอบกลเหมือนมีอะไรบางอย่างรอให้เธอค้นหาคำตอบอยู่

“โกรธคุณยายเหรอ?” อธิปถามเบาๆ เมื่อทั้งสองเดินห่างออกมาจากตรงนั้นพอสมควร

“เปล่า” เมขลาตอบทันทีเพราะเธอไม่ได้โกรธคุณยายเลยสักนิด