สายลมอ่อนๆที่พัดผ่านร่างกายของทั้งสอง พร้อมกับแสงของดวงอาทิตย์อ่อนๆที่กำลังส่องลงมา ซึ่งนั่นมันทำให้บรรยากาศรอบข้างของพวกเขานั้นเงียบสงบ จนเกือบจะทำให้ผู้ที่เดินผ่านไปมานั้นล้มลงนอนตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด ลูซี่ ที่ได้ยินถึงคำถามของคนตรงหน้าเธอก็ทำได้เพียงแค่ก้มหน้าลง ด้วยสีหน้าที่ยิ้มอ่อนๆแต่สำหรับอาร์ตนั้น เขากลับเห็นถึงอารมณ์ที่เศร้าภายใต้ใบหน้าที่กำลังยิ้มของเธออยู่ ความเงียบระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นก็ได้เข้ามาปกคลุม จนในที่สุดผู้ที่เริ่มพูดขึ้นมาก่อนนั้นก็คือเธอที่กำลังมองออกไปข้างหน้า เพื่อชมวิวทิวทัศน์ในตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
"ก็คงจะเป็จริงอย่างที่คุณพูดค่ะ เพราะดูเหมือนว่าดิฉันนั้นจะไม่ได้แข็งแรงเท่าคนอื่นมาเท่าไหร่นะคะ มันก็เลยเป็ปัญหาทำให้ดิฉันเหนื่อยง่าย ฮ่าๆๆขอโทษนะคะที่จะต้องมาพูดเื่อะไรแบบนี้ให้ฟัง แต่วันนี้ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ"
เธอพูดจบเอาไว้เพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินหันหลังจากเข้าไป อาร์ตที่สังเกตท่าทีของฝ่ายตรงข้ามเขาก็ถึงกับยิ้มขึ้นมาด้วยความชอบใจ ก่อนที่จะหายตัวไปจากตรงนั้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า จนเหลือเพียงแค่แสงไฟของบ้านที่คอยสว่างไสวเป็ทางเดินให้แก่คนอื่นในยามราตรี
เอาจริงๆแล้วหลังจากที่เธอได้เดินเข้ามาในหมู่บ้านนี้ มันก็ถึงกับทำให้ความมุ่งมั่นของเธอนั้นที่ว่าตัวเองนั้นเก่งพังทลายหายไปจนไม่เหลือชิ้นดี และยิ่งตอกย้ำเข้าไปใหญ่หลังจากที่เธอได้ยินคำพูดของอาร์ต ที่พูดถามกับเธอขึ้นมาตรงๆแม้ว่าในตอนที่เธอนิ่งไปนั้นแทบอยากจะะโสวนกลับมาใจจะขาด ว่าตัวเองนั้นไม่ได้อ่อนแอเหมือนกับคนตรงหน้าพูดเลยสักนิด แต่หลังจากที่เธอได้เห็นถึงสภาพการทำงานของเขาและคนอื่นๆในหมู่บ้านแห่งนี้ เธอก็ทำได้เพียงแค่ยอมรับมันว่าตัวเองนั้นยังเป็ได้เพียงแค่กบในกะลา ที่คิดว่าตัวเองนั้นเก่งจนไม่มีใครสามารถสู้กับเธอได้
ถ้าพูดตามความจริงแล้วเธอจะคิดแบบนั้นก็ไม่ผิดแปลกเลยแต่อย่างใด เพราะทุกคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นไม่เคยมีใครเป็คนธรรมดาเลยสักครั้งหนึ่ง เพราะคนที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นถ้าไม่ใช่ทหารรับจ้างที่ผ่านศึกมาแล้ว ก็ต้องเป็พวกอัศวิน หรือพวกที่เคยทำงานเสี่ยงตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน มันจึงทำให้ที่นี่นั้นเต็มไปด้วยความอันตรายมากมาย จนถ้าเกิดมีใครได้เข้ามาหาเื่ที่นี่แล้วละก็ อย่าหวังเลยว่าจะได้ก้าวเดินออกไปจากที่นี่แบบครบ 32 ส่วนของร่างกาย
แล้วด้วยการที่อาร์ตนั้นเติบโตขึ้นมาด้วยสภาพแวดล้อมของที่นี่ ซึ่งมันเต็มไปด้วยความอันตรายถึงชีวิตทุกการก้าวเดิน มันจึงทำให้เขานั้นเริ่มปรับตัวพร้อมกับพัฒนาขีดจำกัดของร่างกายเพื่อให้ตัวของเขาเองสามารถอยู่กับที่นี่ได้ มันจึงไม่ใช่เื่แปลกเลยที่เขาจะมองว่าเธอนั้นอ่อนแอ เพราะมาตรฐานที่เขาตั้งเอาไว้นั้นมันสูงเหนือกว่าคนปกติไปมากถึง 10 เท่า ลูซี่ ที่กำลังเดินไปตามถนนซึ่งมีแสงไฟริบหรี่จากข้างทางเป็ที่คอยนำทางให้เธอมองเห็นพื้นถนนที่มืดมิด
เธอนั้นในตอนนี้กำลังเหม่อลอยเดินตามทางถนนไปเรื่อยๆ พร้อมกับคิดทบทวนถึงคำพูดของอาร์ตที่พูดเกี่ยวกับเธอตรงๆ แม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับคำพูดของเขามากเท่าไหร่ แต่ความเป็จริงที่ยังคงหลอกหลอนเธอในความคิดอยู่นั้นมันก็เหมือนกับว่าเธอนั้นโดนตบเข้าที่หน้าจังๆ ในขณะที่เธอยังอยู่ในความคิดอยู่นั้น ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบมันก็ทำให้เธอดีดตัวพุ่งออกไปตรงหน้า เพื่อหลบการโจมตีก่อนที่จะหันหลังกลับมาพร้อมกับอาวุธที่มาอยู่ในมือของเธอ ซึ่งสิ่งที่เธอเห็นนั้นก็คือผู้ชายคนนึงที่กำลังถือมีดอยู่ภายในมือ ท่ามกลางแสงไฟที่ริบหรี่ ซึ่งมันได้มอบความน่าขนลุกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายให้กับเธอ
"ยังหลบได้อีกหรอเนี่ย ทั้งที่ผมก็เก็บจิตสังหารเอาไว้มิดชิดแล้วนะครับ"
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเฉยชาได้ดังออกมาจากคนตรงหน้า พร้อมกับการที่เขาย่างกายเข้ามาหาเธอเรื่อยๆก่อนที่จะกระทบกับแสงไฟ ซึ่งมันก็ทำให้เธอเห็นถึงใบหน้าของผู้ชายคนนั้น และนั่นมันก็ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั่วร่างกาย พร้อมกับดาบในมือที่โดนกำชับแน่นเอาไว้พร้อมกับสีหน้าที่จริงจังของเธอ
"ดิฉันไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้พบกับคุฌที่นี่ บารอน ไม่สิคงต้องเรียกว่าท่านแม่ทัพสีนะคะ"
ลูซี่ ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์มันถึงกับทำให้คนตรงหน้า ยกยิ้มขึ้นมาก่อนที่จะโยนมีดที่อยู่ในมือของตัวเองเล่นไปมาในระหว่างที่คุยกับเธอ
"เรียกผมว่าบารอนเฉยๆก็ได้ครับคุฌลูซี่ ไม่สิคงต้องเรียกว่าที่แม่ทัพคนต่อไปใช่ไหมละครับ ท่านรองแม่ทัพ"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเสวนากันอยู่นั้น บารอนก็ได้ทำการเปิดการโจมตี ด้วยการโยนมีดที่อยู่ในมือทั้งสองเล่มพุ่งเข้าใส่ลูซี่ ซึ่งดาบที่อยู่ในมือของเธอนั้นก็ได้ทำการปัดป้องการโจมตี ก่อนที่จะใช้ด้านดาบพุ่งสวน บารอนที่กำลังจะเข้ามาโจมตีระยะประชิดกับเธอก็ได้ทำการเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับใช้เท้าขวาเตะไปที่ใบหน้าของเธอ แต่ลูซี่ก็สามารถหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับทำการเบี่ยงตัวฟาดอาวุธที่อยู่ในมือเพื่อหวังจะปิดชีพชีวิตคนตรงหน้า
แต่บารอนก็ได้ใช้มีดที่อยู่ในมือ ป้องกันการโจมตีของเธอได้อย่างทันท่วงทีซึ่งอีกเพียงแค่ไม่กี่เิเดาบที่อยู่ในมือของเธอก็แทบจะฟันหัวเขาอยู่แล้ว
"ฝีมือดาบเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆเลยนะครับ"
"คุณเองก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ แต่ฝีมือของคุณคงไม่ได้มีแค่นี้หรอกใช่ไหมละคะ บารอน"
"ฮ่าๆๆ แน่นอนครับถ้าผมมีฝีมือแค่นี้ก็เสียชื่อแม่ทัพสิครับ"
พูดจบบารอนก็ได้ยกเท้าขึ้นมาถีบส่งร่างกายของตนเองเพื่อให้ถอยห่างออกไป ซึ่งลูซี่ที่โดนถีบเข้าไปจังๆเธอก็ถึงกับถอยหลังออกมาด้วยความจุ แต่ก็ไม่ได้แสดงทีท่าอะไรออกมาให้ฝ่ายตรงข้ามได้เห็น บารอนที่เห็นท่าทีของฝ่ายตรงข้ามไม่สะทกสะท้านอะไร เขาก็ทำสีหน้าเสียดายขึ้นมานิดหน่อยก่อนที่จะกลับไปเป็เหมือนเดิม พร้อมกับมีดที่อยู่ในมือของเขาทั้ง 4 เล่ม เริ่มปรากฏไฟฟ้าแล่นไปทั่วใบมีดพร้อมกับร่างกายของตนเอง
ลูซี่ ที่เห็นแบบนั้นก็ได้เพิ่มการระวังของตัวเองมากขึ้นไปอีกเป็เท่าตัว ก่อนที่สายลมที่พัดผ่านร่างกายของเธอนั้นจะหมุนวนรอบตัวดาบ จนปรากฏขึ้นมาให้เห็นได้อย่างชัดเจน เมื่อทั้งสองฝ่ายที่เห็นว่าศัตรูของตนเองเริ่มงัดไพ่เด็ดออกมาโชว์ พวกเขาก็พุ่งเข้าใส่กันอีกครั้ง ก่อนที่ใบมีดและดาบจะกระทบกันไปมา จนส่งเสียงร้องสนั่นไปทั่วแต่ก็ยังทำให้คนที่อยู่ข้างในบ้านนั้นไม่สนใจ ออกมาดูสถานการณ์ข้างนอกเลยแม้แต่น้อย
ลูซี่ ได้ทำการหมุนตัวเตะก่อนที่จะตามไปด้วยดาบซึ่งในตอนนี้เธอกำลังเหวี่ยงมันออกไปสุดแรง บารอนที่รับลูกเตะของเธอเอาไว้ได้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยกขึ้นมาป้องกัน เขาก็ถึงกับถอยห่างออกไปด้วยแรงของลูกเตะ ก่อนที่จะััได้ถึงความอันตรายจากดาบของเธอ มันจึงทำให้เขาะโถอยห่างออกไปเพื่อทิ้งระยะห่างการโจมตีของดาบ มันจึงทำให้การโจมตีของลูซี่นั้นพลาดเป้า ทั้งที่ควรจะเป็แบบนั้นบนใบหน้าของเธอกลับปรากฏรอยยิ้มที่เหมือนเป็ไปตามแผนของเธอ
มันจึงทำให้บารอนรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ก่อนที่ไม่นานเขาจะขยับตัวหลบออกไปด้านข้างอย่างสุดชีวิต ตามสัญชาตญาณพร้อมกับคลื่นลมพระจันทร์เสี้ยวที่พึ่งวิ่งผ่านจุดที่เขาเคยอยู่ พร้อมกับทิ้งรอยตัดเอาไว้ที่พื้นเป็ทางลาดยาวั้แ่จุดปลายดาบที่กระทบกับพื้น ลูซี่ ที่เห็นแบบนั้นก็ได้ทำสีหน้าเสียดายออกมาเมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้ของเธอยังสามารถหลบการโจมตีที่เธอวางแผนเอาไว้ได้อีก
บารอน ที่พึ่งรอดตายมาได้เขาก็ถึงกับหันหน้าไปมองลูซี่ที่ในตอนนี้กำลังทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ไม่ใช่ฝีมือของเธอ บารอน ที่เห็นการแสดงออกของเธอ เขาก็ได้ลุกขึ้นมาก่อนที่สีหน้าจะแปรเปลี่ยนกลายเป็จริงจัง
"ดูเหมือนว่าผมคงจะทำเป็เล่นไม่ได้แล้วสินะครับ"
พูดจบเพียงแค่นั้นรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเขาก็ได้หายไป พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังก่อนที่เขาจะเริ่มทำการพุ่งเข้าไปโจมตีเธออีกครั้งหนึ่ง ด้วยการขว้างมีดที่อยู่ในมือทั้งสองเล่มเข้าไป ลูซี่ก็ได้ใช้ดาบปัดป้องการโจมตีของเขาอีกฝ่าย ก่อนที่ไม่นานเธอจะรับรู้ว่าคนที่เพิ่งควงมีดเข้ามาโจมตีเธอนั้นในตอนนี้กำลังอยู่ข้างล่างของเธอ พร้อมกับเท้าที่ถีบส่งเข้าไปที่ใบหน้า จนถึงกับทำให้เธอนั้นลอยค้างขึ้นไปบนอากาศ บารอนที่ได้จังหวะก็ใช้มือของตัวเองจับไปที่ขาของเธอแล้วจับทุ่มลงกับพื้น
จนทำให้เธอนั้นเกือบหมดสติ แต่ก็ยังคงสามารถหลุดออกมาได้ ก่อนที่จะทำการถอยห่างออกไปเพื่อเว้นระยะพร้อมกับพุ่งเข้าไป ใช้ดาบที่เธอกำลังลากกับพื้นจนปรากฏเปลวเพลิงขึ้น พุ่งเข้าไปโจมตีจากด้านล่าง ซึ่งบารอนก็ยังคงสามารถหลบออกมาได้อย่างฉิวเฉียด แต่ในขณะที่เขากำลังจะใช้มีดแทงสวนกลับไป เขาก็ต้องเปลี่ยนทิศทางไปใช้รับดาบ
ซึ่งในตอนนี้มันกำลังพุ่งเข้ามาจากข้างบนเพื่อหวังจะปิดชีพเขา เมื่อดาบได้กระทบเข้ากับมีดทั้งสองเล่มที่เอามาใช้รับการโจมตี มันก็ตัดผ่านมีดทั้ง 2 เล่มทิ้งก่อนที่จะเข้าไปฟันร่างกายของบารอน ั้แ่หัวไหล่มาสิ้นสุดอยู่ที่ท้อง พร้อมกับร่างกายของเขาที่กระเด็นถอยห่างออกไป ซึ่งาแที่เกิดจากดาบของเธอนั้นก็โดนไฟเผาจนเหมือนกับเป็การห้ามเื
แต่ความหนักหน่วงในการโจมตีครั้งนี้ของเธอนั้น ก็ยังคงส่งผลต่อบารอนอยู่มากไม่ใช่น้อยจนถึงขนาดทำให้เขาหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ก่อนที่ไม่นานปากของเขาจะทำการขยับไปมาด้วยความรวดเร็วพร้อมกับแสงสว่างสีเขียว ที่เข้ามารักษาาแที่เกิดขึ้นจากดาบของเธอจนหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ล่องลอยที่เหมือนกับโดนฟันเอาไว้เท่านั้น ก่อนที่ไม่นานเขาจะลุกขึ้นมาด้วยสภาพร่างกายที่พร้อมต่อสู้ ซึ่งลงเหลือเอาไว้เพียงแค่เสื้อผ้าที่ขาดของเขา พร้อมกับรอยาแเท่านั้น
"น่ากลัวนะครับเนี่ยผมเกือบจะได้ไปเที่ยวเล่นนรกกับ์เร็วกว่าที่คิดนะครับ แต่วันนี้ผมขอตัวก่อนล่ะครับ เพราะครั้งนี้ที่เข้ามาก็เพียงแค่้าทักทายเท่านั้นและครับ คุณลูซี่ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
พูดจบบารอนก็หายตัวไปในความมืดด้วยความเร็วที่แม้แต่ลูซี่ยังมองเห็นได้เพียงแค่สายฟ้าที่ทิ้งเอาไว้เท่านั้น ก่อนที่ไม่นานหลังจากที่เธอแน่ใจได้แล้วว่าคู่ต่อสู้นั้นได้ออกไปจากที่นี่เป็ที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็ถึงกับทรุดตัวล้มลงกับพื้นก่อนที่จะกระอักเืคำโตออกมาพร้อมกับสีหน้าที่ซีดเซียว
"ไม่คิดเลยว่าผลกระทบจากการใช้พลังเกินขีดจำกัดของร่างกายจะส่งผลมากขนาดนี้ ครั้งหน้าคงต้องพยายามไม่ใช้มันแล้วสิ"
ลูซี่ ก็ได้ยกมือขึ้นมาเช็ดเืที่มุมปากก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากตรงนี้แล้วล้มลงกับพื้น พร้อมกับสติที่ดับหายไป จนทำให้คนที่กำลังสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดบนหลังคาบ้าน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา
"ดีจริงๆเลยนะครับที่ผมตามมาเนี่ย แต่จะว่าไปแล้วพวกเขาทําได้อย่างไงกันนะ"
อาร์ตพูดขึ้นมาด้วยความสงสัยหลังจากที่เห็นถึงการปะทะของทั้งสองคนที่ปรากฏสายฟ้าและเปลวเพลิง ก่อนที่ไม่นานเขาจะะโลงจากหลังคาไปยืนอยู่ด้านข้างร่างกายของเธอ พร้อมกับอุ้มขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดแล้วหายตัวไปอีกครั้ง
ซึ่งเขาก็ได้มาปรากฏอยู่ที่ในห้องของตนเองก่อนที่จะวางร่างกายของเธอนอนลงที่เตียง พร้อมกับใช้มือตรวจเช็คไปที่ท้อง ก่อนที่เขาจะทำการถ่ายพลังชีวิตไปให้เธอส่วนนึงแต่ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น พร้อมกับสภาพร่างกายที่เริ่มทำการรักษาตัวเอง แม้ว่าภายนอกของเธอนั้นจะไร้ซึ่งาแแต่ทว่าอวัยวะภายใน ของเธอนั้นกลับบอกช้ำแถมยังดูเหมือนว่าจะเป็มาหลายปีแล้วด้วย
"อาร์ต นี่นายคิดดีแล้วหรอที่มอบพลังชีวิตให้เธอส่วนหนึ่ง ฉันก็เข้าใจหรอกนะว่านายน่ะสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้แต่การมอบให้เธอ... ฉันรู้สึกว่าไม่สมควรทำนะ"
มิลาด้า ได้ปรากฏขึ้นมาข้างกายของเขาพร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยชอบใจกับการกระทำของเขาสักเท่าไหร่ เพราะว่าพลังชีวิตนั้นมันคือหนึ่งในพลังของร่างกายถ้าเกิดมันหายไปละก็ นั่นหมายถึงอายุขัยที่จะลดลงตามไปด้วย แต่ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างหนึ่งหลังจากที่พลังชีวิตของอาร์ตหายไปมันจะเริ่มทำการฟื้นฟู ซึ่งแม้แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็เช่นนั้น
"ไม่เห็นเป็ไรเลยนี่ ยังไงพลังชีวิตของฉันมันก็เพิ่มขึ้นมาเองได้อยู่แล้ว แถมฉันยังไม่อยากให้เธอมาตายที่นี่หรอกนะ"
อาร์ตพูดขึ้นมาด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับการที่เขาเสียพลังชีวิตนิดหน่อย เพราะแม้แต่ในตอนนั้นที่เขาสูญเสียพลังชีวิตไปจนเกือบหมดตัว ก็ยังสามารถฟื้นฟูขึ้นมาได้อย่างทันท่วงที แม้ว่าแทบจะปางตายเลยก็เถอะ ซึ่งในตอนนั้นก็ไม่ใช่ที่ไหนแต่เป็ต่อที่เขาได้รับเธอมา
"ฉันจะไม่คัดค้านการตัดสินใจของนายหรอกนะที่รัก แต่นายก็ควรจะเก็บความลับพวกนี้เอาไว้จะดีกว่านะ"
"ฉันก็ไม่เคยบอกใครอยู่แล้วนี่นอกจากเธอ แถมอีกอย่างนึงฉันก็ไม่คิดว่าจะไปบอกใครด้วย"
เขานั้นเข้าใจดีว่าพลังชีวิตมันสำคัญมากขนาดไหน สำคัญจนแทบจะเรียกได้ว่าถ้าขาดมันไปก็เท่ากับตาย เพราะฉะนั้นแล้วการที่มีใครมารู้เื่ที่เขาสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้เองอัตโนมัติแถมยังสามารถถ่ายทอดพลังชีวิตให้คนอื่นได้ มันจะเป็การนำภัยมาหาตัวเอง เพราะฉะนั้นแล้วการที่เขาจะใช้แต่ละครั้งจำเป็จะต้องคิดให้มาก แต่ครั้งนี้ไม่นับเพราะเธอนั้นร่อนแร่ที่จะตายอยู่แล้ว แม้ว่าจะไม่ใช่ตอนนี้แต่อาจจะเป็ 2-3 วันที่เธอออกไปจากที่นี่ พร้อมกับาแข้างในร่างกายที่เริ่มฉีกขาดจากการฟื้นใช้พลังของเธอ
"ว่าแต่มิลาด้าพลังที่พวกนั้นใช้กันมันคือพลังอะไรหรอ ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกคุ้นเคยเลยล่ะ"
"พลังที่พวกนั้นใช้น่ะหรอพวกนั้นก็ใช้พลังเวทย์- เอ๊ะ!"
มิลาด้าที่กำลังจะสรรทะยายถึงพลังที่พวกเขาใช้กัน ก็ถึงกับแสดงสีหน้าท่าทางใออกมาอย่างปิดไม่มิด เพราะเธอไม่คิดว่าเ้านายของตนเองจะไม่สามารถััได้ถึงพลังเวทย์ได้เลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเขาอาจจะพูดว่าไม่รู้สึกคุ้นเคย แต่ในความหมายที่แท้จริงแล้วนั่นหมายถึงว่าเขาไม่สามารถใช้พลังเวทย์ได้เลย ทั้งที่มันเป็หนึ่งในพลังที่อยู่คู่กับชีวิตของมนุษย์ั้แ่บรรพบุรุษ
"ััถึงพลังเวทย์ที่ลอยอยู่บนอากาศไม่ได้เลยอย่างนั้นหรอ"
"พลังเวทย์อย่างนั้นหรอฉันไม่เห็นััได้นะ สิ่งที่ฉันััได้จากอากาศก็มีเพียงแค่พลังชีวิตที่อัดแน่นเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ มันก็มีเพียงแค่นั้นนี่นาไม่ใช่หรอ?"
อาร์ตได้ทำสีหน้าสงสัยขึ้นมาหลังจากที่เห็นท่าทีของเธอ ที่เหมือนกับว่ากำลังใอะไรสักอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เขาพูด ในขณะที่อาร์ตยังคงสงสัยอยู่นั้น มิลาด้าก็กำลังคิดอะไรเกี่ยวกับคำพูดของนายตนเอง อาร์ตที่เห็นแบบนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรก่อนที่จะเดินลงไปข้างล่าง ปล่อยทิ้งไว้เพียงแค่อัศวินหญิงกับภรรยาของเขา
มิลาด้า ที่กำลังสงสัยอยู่นั้นก็ได้ทำการค้นหาความทรงจำเกี่ยวกับความเป็ไปได้ต่างๆนานาที่ว่าทำไม มนุษย์ถึงไม่สามารถมีพลังเวทย์มนต์อยู่ในร่างกายได้ จนในที่สุดเธอก็ได้ไปสะดุดกับความทรงจำที่เคยเห็นผ่านตามา เนื้อหาข้างในนั้นเล่าถึงมนุษย์ที่เกิดมาไร้ซึ่งพลังเวทมนตร์ มันเป็สิ่งที่ผิดแปลกประหลาดพวกเขานั้นไม่สามารถที่จะััได้ถึงแม้แต่พลังเวทมนตร์ที่อยู่ล้อมรอบร่างกาย
หรือแม้แต่จะใช้มันนั้นก็ยังแทบเป็ไปไม่ได้ แต่กลับแทนที่ด้วยร่างกายของพวกเขาที่สามารถพัฒนาไปได้เรื่อยๆจนเหนือขีดจำกัด ไม่สิคงต้องเรียกว่าเพดานขีดจำกัดของการเนื้อพวกเขานั้นสูงยิ่งกว่าเทพซะอีก จนมันแทบจะไม่สามารถวัดได้เลยว่าพวกเขาจะพัฒนาแข็งแกร่งไปได้มากแค่ไหน ซึ่งมันก็ดูสอดคล้องเกี่ยวกับอาร์ตที่ไม่สามารถใช้พลังเวทมนตร์ได้ แต่เธอก็ยังคงแน่ใจได้ไม่เต็มที่เพราะภายในเนื้อหาที่เธอเคยเห็นมานั้น
มันไม่มีครั้งไหนเลยที่พูดเกี่ยวกับคนประเภทนี้ที่ว่าพวกเขาสามารถใช้พลังชีวิตได้ แถมยังสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตที่แทบจะเป็หนึ่งในพลังต้องห้ามของมนุษย์หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตเช่นเทพหรือปีศาจ มันจึงทำให้เธอยังคงไม่สรุปในตอนนี้ว่า อาร์ตนั้นเป็คนที่ใช้พลังเวทมนตร์ไม่ได้ ซึ่งมันก็ทำให้เธอหุบปากเก็บเื่นี้เงียบหายไป เพื่อรอวันเวลาที่เธอจะได้แน่ใจอีกครั้งว่านายท่านของตนเองนั้นไม่สามารถใช้พลังได้
แต่ถ้านายท่านของเธอไม่สามารถใช้พลังได้แล้วทำไมถึงยังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงระดับที่ตาไม่สามารถมองเห็นได้ล่ะ ถ้าจะพูดว่าเป็เพียงแค่พลังร่างกายเพียวๆมันก็คงจะเกินไป เพราะจากที่เธอสังเกตมาตลอดแม้ว่านายท่านของเธอ จะสามารถพัฒนาไปได้เร็วในด้านประสิทธิภาพของร่างกาย แต่มันก็ยังคงไม่ถึงขั้นที่สามารถทนรับความเร็วระดับข้ามมิติได้
เพราะมันเคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอสอนเื่อะไรพวกนี้ให้เขา และมันก็เป็เพียงแค่บทเดียวเท่านั้นที่เธอสอนเขาแล้วสามารถใช้ได้เลย นั่นก็คือ การย่นระยะทาง ฟังดูจากชื่อแล้วมันอาจจะไม่ได้ทรงพลังมากเท่าไหร่ แต่ถ้าเกิดมีใครสักคนนึงสามารถใช้ไปจนถึงจุดสูงสุดได้แล้วละก็ ต่อให้นักเวทย์ที่บินอยู่บนฟ้าก็ยังสามารถโดนสอยร่วงได้ หรือต่อให้ศัตรูจะอยู่ข้ามดินแดน แต่ถ้าเกิดผู้ที่ใช้นั้นยังคงสามารถเห็นเป้าหมายได้แล้วล่ะก็
เขาก็พร้อมที่จะไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ามันแล้วทำการส่งตัวไปทัวร์นรกกับ์เล่นให้เป็การส่วนตัว ซึ่งเธอก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีว่าเขาจะไปถึงระดับจุดสูงสุดของมันแล้ว เพราะแม้แต่เธอเองที่ฝึกฝนมานานนับร้อยปีก็ยังไม่สามารถไปถึงขั้นสูงสุดของมันได้ เธอตอนนี้ก็อยู่ได้เพียงแค่ขั้นที่ 7 เท่านั้น ซึ่งทั้งหมดมีอยู่ 12 ขั้น และขั้นที่ 12 นั้นก็คือขั้นที่สามารถข้ามมิติได้ แถมยังเป็ขั้นที่ฝึกยากที่สุด
"ฉันรู้ว่าเธอตื่นแล้วยายอัศวิน"
"ฮ่าๆๆ ดูเหมือนว่าฉันจะไม่สามารถหลอกตาคุฌได้สินะคะ"
ลูซี่ ที่นอนอยู่ที่เตียงนั้นก็ได้ลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะลุกขึ้นมานั่งสบตากับมิลาด้าที่ในตอนนี้เธอนั้นกำลังอยู่ในร่างกายเนื้อ ซึ่งเธอก็ได้ใช้สายตามองลูซี่ด้วยความเ็า ก่อนที่เธอจะนั่งลงบนอากาศพร้อมกับร่างกายที่ลอยขึ้นอยู่ในระดับสายตาของเธอ
"ฉันก็ไม่อยากจะพูดอะไรให้มากนักหรอกนะ แต่เธอควรจะปิดเื่ที่เขารักษาเธอเอาไว้นะ เพราะไม่อย่างนั้นแล้วชะตาชีวิตของเธอจะขาดลงด้วยน้ำมือของฉัน หรือบางทีอาจจะเป็เขาเองก็ได้"
"ค่ะดิฉันรู้ดี และดิฉันก็จะไม่เอาไปพูดให้ใครได้รับรู้แน่นอนค่ะ ขอเอาชีวิตของตนเองเป็ประกันแต่ฉันก็ยังคงมีเื่อย่างหนึ่งที่ต้องทำให้สำเร็จนั่นก็คือการพาตัวนายน้อยกลับไปที่ประสาท"
แม้ว่าเธอจะเผชิญหน้ากับแรงกดดันที่ไม่ทราบสาเหตุจากคนตรงหน้า แต่เธอก็ยังคงพยายามฝืนพูดออกมาทั้งที่ก็รู้ว่าเธออาจจะตายได้ ด้วยน้ำมือของคนตรงหน้าเพียงแค่การขยับนิ้วของเธอก็สามารถรับดวงิญญาของลูซี่ไปได้แล้ว มิลาด้าที่ยังคงเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ยอมถอดใจจากเื่นี้เธอก็ยิ้มขึ้นมา ก่อนที่จะเลิกปลดปล่อยแรงกดดันพร้อมกับเดินหันหลังไปให้เธอ ก่อนที่จะกลับไปเป็ิญญาแต่ก็ยังคงทิ้งคำพูดเอาไว้
"เขาได้ไปจากที่นี่แน่ แต่จะไม่ได้ไปหาด้วยเหตุผลอะไรพวกนั้นหรอกนะ แต่จะเป็เพราะความตั้งใจของเขาเองต่างหากล่ะ ที่จะนำพาเขาไปหา"
20K
