ภายในห้องสมุด
ขณะที่เด็กสาวกำลังนั่งลงตรงข้ามกับเอกก็ได้มีกลิ่นหอมลอยมาเบาๆ เข้ามาเตะจมูกของเขา ซึ่งเอกอดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มชั่วขณะ
แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สังเกตเห็นอาการของเขาเลยแม้แต่น้อยเพราะเธอสนใจอยู่แต่กับหนังสือที่เธอกำลังอ่านอยู่ เธอค่อยๆ นั่งลงโดยที่ทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุดและไม่ได้หันมามองเอกเลยโดยสิ้นเชิง
พอเป็แบบนี้เอกก็อคตินิดหน่อยเหมือนกันถึงจะมีกลิ่นที่น่าหลงใหลก็เถอะ แต่ที่ตรงนี้เป็ที่ที่เขานั่งก่อน ไม่คิดจะขออนุญาตหรือพูดอะไรสักอย่างกับเขาเลย ถึงจะเป็ของส่วนรวมอย่างน้อยก็ควรพูดอะไรกับเขาบ้างสิ
เอกเงยหน้าหันไปมองเด็กผู้หญิงคนนั้น ด้วยหนังสือที่เธออ่านเล่มมันค่อนข้างใหญ่จึงทำให้บดบังวิสัยทัศน์ของเธอ เลยมองไม่เห็นเอกที่กำลังมองมา เอกรู้สึกไม่พอใจมากขึ้นไปอีก
เอกได้แต่ขมวดคิ้วกลั้นลมหายใจ เขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้วจะนั่งก็นั่งไปเขาตั้งใจอ่านหนังสือของเขาต่อ แต่ทันใดนั้นเอกก็อยากจะรู้ว่าเธอกำลังอ่านหนังสืออะไรทำไมถึงทำให้เธอไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย
ปรากฏว่าเป็นิทาน! นิทานพื้นบ้าน! เอกรู้สึกมีน้ำโหมากขึ้นไปอีก! ดูท่าทางแล้วเธอน่าจะมีอายุมากกว่าเขาทำไมถึงยังคงอ่านนิทานโดยไม่สนใจอะไรเลย!
..
คิดไปคิดมาสุดท้ายเอกก็ถอนหายใจและตำหนิตัวเอง คนที่นั่งตรงข้ามยังไม่ทำอะไรให้เขาเลยเขาก็โมโหแล้ว ทั้งยังดูดถูกรสนิยมของเธออีก ดูไร้มารยาทมาก เขาตั้งใจว่าในอนาคตจะพยายามไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก
แต่ในใจลึกๆ ของเอกก็อยากจะรู้จักคนที่ทำให้เขาอารมณ์แปรปรวนทันทีที่พบเจอแบบนี้อยู่เหมือนกันว่าเป็ใครมาจากไหน
“สวัสดีผมชื่อเอก เธอชื่ออะไรเหรอ?” เอกปิดหนังสือแล้วก็ถามเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม
พอเด็กสาวได้ยินสิ่งที่เอกถามเธอก็มองเอกแวบเดียวแล้วก็พูดขึ้น “ชื่อมิว” จากนั้นก็หันไปสนใจหนังสือของเธอต่อ
เอกพยายามนึกคนที่ชื่อมิวในหัวของเขา เขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ถ้าหากลองถามว่ามาจากไหนบางทีอาจจะรู้ก็ได้ “แล้วเธออยู่หมู่บ้านไหนเหรอ?”
เธอคนนั้นขมวดปมเพราะเอกรบกวนสมาธิของเธอถึงสองรอบแล้ว บางทีเธออาจไม่พอใจที่เอกถามั้แ่ครั้งแรกก็ได้เพราะเอกยังเด็กกว่าเธอ ไม่มีความเคารพเธอเลย “บ้านเสือใหญ่” เธอพูดดูเหมือนไม่พอใจเล็กน้อย
เอกสังเกตเห็นกิริยาของเธอก็ไม่ถามต่อกลัวทำให้เธอไม่พอใจไปมากกว่านี้ แต่เขาก็ยังคงคิดว่าเขารู้จักคนที่ชื่อมิวไหมในอดีต ทันใดนั้นเขาก็คิดออกเพราะในอนาคตคนที่ชื่อมิวนี้พอจะมีชื่อเสียงเหมือนกันในตอนที่เธอขึ้นชั้นมัธยมปลาย
เอกพยักหน้าเมื่อคิดออกแล้วว่าเธอเป็ใคร จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและถือหนังสือไปด้วยเพราะเขาตั้งใจจะยืมหนังสือเล่มนี้กลับไปอ่านที่บ้านเพราะเขาอ่านยังไม่จบ
แน่นอนว่าทางห้องสมุดไม่ให้เขายืมเพราะว่าการยืมหนังสือนั้นต้องใช้บัตรนักเรียนซึ่งนี่พึ่งเปิดเรียนวันแรกเองทางโรงเรียนยังไม่ให้บัตรนักเรียนแก่นักเรียนใหม่หรอก ต้องรอเป็สัปดาห์กว่าจะได้ เอกก็ได้แต่เอาหนังสือไปเก็บที่เดิม
จากนั้นก็เป็เวลาเข้าเรียนพอดี คาบต่อไปของเอกนั้นไม่ใช่ที่ห้องเรียนเหมือนในตอนเช้า แต่เป็ที่ห้องของหมวดการงานอาชีพซึ่งอยู่ท้ายโรงเรียน เดินไกลมากระยะทางจากห้องสมุดถึงที่นั่นประมาณ700เมตรได้
เอกไม่ได้บ่นแม้แต่คำเดียวเพราะระยะทางแค่นี้ถือว่าจิบๆ เพราะอีกหน่อยก็ต้องขึ้นตึกลงตึกเป็ว่าเล่นกันอยู่แล้ว.. (กรี๊ด! ส่วนนี้เอามาจากชีวิตจริง ตอนนั้นอยากรู้จริงๆ ว่าใครจัดตารางเรียน อยากใส่คอนเวิร์สเข้าไปเตะหน้ามึงจริงๆ)
การเรียนวันแรกก็ไม่มีอะไรมาก ส่วนมากจะเป็สอบปรับพื้นฐานและอธิบายเนื้อหาที่จะเรียน ซึ่งเอกหลับมันเกือบทุกคาบทำเอาเพื่อนในห้องต่างไม่มีใครอยากคุยกับเอก เพราะดูไม่น่าใช่เด็กที่จะตั้งใจเรียนเลยสักนิด
..
เลิกเรียนเอกก็ต้องมารอรถรับส่งที่จุดนัดพบซึ่งเขารอนานมากกว่าคนจะมาครบทุกคน ซึ่งเอกตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าเขามีเงินมากพอที่จะซื้อรถ เขาก็จะไปคุยกับแม่เื่ซื้อมอเตอร์ไซค์ขับมาโรงเรียนทันที เพราะเดือนๆ หนึ่งเขากับพี่น้ำต้องจ่ายเงินค่ารถรับส่งตั้ง800บาท ขี่มอเตอร์ไซค์มาโรงเรียนอาจเสียค่าน้ำมันน้อยกว่านั้นก็ได้ อีกอย่างพวกเขาไม่ต้องมารอเสียเวลาด้วย เอกเสียดายเวลาตรงนี้มาก..
พอคนครบก็ไม่ได้กลับบ้านในทันทีเพราะวันนี้มีตลาดนัดคลองถมซึ่งจัดขึ้นทุกวันจันทร์ ผู้คนส่วนมาก้าจะแวะที่ตลาดแห่งนี้
เอกและพี่น้ำก็เป็หนึ่งในนั้นเช่นกัน เขา้าจะซื้อนาฬิกาเพราะตอนที่อยู่โรงเรียนเขาไม่รู้เวลาเลย อีกเหตุผลหนึ่งเขา้าที่จะซื้ออะไรอร่อยๆ กินด้วย ถึงยังไงั้แ่ที่เขาหาเงินมาได้เขาให้รางวัลตัวเองแค่รองเท้าสตั๊ดคู่เดียวเอง
เมื่อไปถึงตลาดนัดคลองถม เอก พี่น้ำและผองเพื่อนพากันไปเดินด้วยกัน ถามว่าพี่น้ำไม่สนิทกับคนในหมู่บ้านเลยเหรอถึงได้มาเดินกับพวกเขา? จริงๆ แล้วในรุ่นพี่น้ำที่มาเรียนในเมืองนั้นมีคนเดียว เลยทำให้แกไม่ค่อยมีเพื่อน ถึงจะมีรุ่นพี่แต่เธอก็ไม่สนิทเท่าไหร่ พอเอกเข้ามามันจึงทดแทนส่วนนี้พอดี
เอก้าเดินวนตลาดคลองถมสักรอบก่อนเพื่อเป็การดูว่ามีอะไรที่เขาสนใจไหมและร้านไหนราคาถูกกว่ากัน และจากที่พวกเขาเดินดูมาก็มีแค่สิ่งเดียวเท่านั้นที่ถูกใจเอกนั่นก็คือ สลัดผัก มันดูน่ากินมาก
เอก พี่น้ำ และผองเพื่อนตัดสินใจที่จะซื้อสลัดผักกลับบ้านทันที ถึงจะรอแถวนานพวกเขาก็จะรอ เห็นแบบนี้เจมส์และบาสก็มีเงินเยอะเหมือนกันหลังจากที่พวกมันขายหวานเย็น
ไม่ต้องถามถึงเอกกับพี่น้ำทั้งคู่พกเงินมากกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก แต่เื่นี้เอกตั้งใจจะให้มันไม่เหมือนในครั้งอดีตที่เขากับพี่น้ำไม่มีเงินพอที่จะซื้อของอร่อยๆ กิน ได้แต่มองดูคนอื่นซื้อของกันมากินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความอิจฉา..
อย่างไรก็ตามครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเอกกับพี่น้ำหาเงินได้แล้ว ซึ่งเขาไม่ขัดขวางสิ่งที่พี่น้ำซื้อเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอคงอัดอั้นใจในปีที่แล้วเพราะเมื่อตอนนั้นครอบครัวของเรา ไม่สิพี่น้ำไม่เคยมีเงินมากขนาดนี้เลย.
1K
