ชีวิตรัก...นักข่าว

         ...สามวันต่อมา…

        คิมหันต์เข้าสำนักงานมาทักทายเพื่อนร่วมงานตามปกติ ทั้งหัวหน้าจุ้ย ปราการ โดยเฉพาะเรนิตาที่ให้ความสำคัญเยอะหน่อย

        “ไงน้องเร มานานรึยัง” คิมหันต์ทักทาย แต่เธอไม่ตอบแค่มองหน้าด้วยสายตาที่ยังเคืองๆ และหันอ่านหนังสือพิมพ์ตามเดิม

“อ้าว เป็๞ไรไปละ ใครทำให้โกรธเช้านี้” คิมหันต์ ซักไซร้ ต่อ

        “ไม่มีใครทำอะไรทั้งนั้นเรจะอ่านข่าว ขอใช้สมาธิ อย่ามายุ่ง” เรนิตาตอกกลับแบบห้วนๆ แต่เค้าก็ไม่ลดละ ยังยืนเจ๊าะแจ๊ะแถว

โต๊ะทำงานเรนิตาอยู่กระทั่งแอปเปิ้ลเดินเข้าที่ทำงานมา เห็นท่าทางคิมหันต์ที่ไม่เหมือนเดิม  

          “ทำไมเป็๲อย่างนั้นได้ละ รึว่า มนต์จะเสื่อมแล้ว นี่น้ำมันเสน่ห์ก็หมดแล้วด้วย”แอปเปิ้ล แล้วพึมพำเบาๆ บวกกับทำสีหน้า

ประหลาดใจ ทำท่าไม่พอใจ ตรงไปที่โต๊ะทำงาน ทิ้งกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างแรงแล้วหุนหันเข้าห้องน้ำทันที พอได้ที เรนิตา ลุกขึ้นถาม

“กระถินเมื่อกี้เสียงอะไรดังๆ อะ” “อ่อ เอ่อ กระเป๋าหนะ เร” “อ้อๆเราก็นึกว่า ใครล้ม หึ หึ” สิ้นเสียงที่เรนิตาพูด แอปเปิ้ล เดินพ้น

จากโต๊ะทำงานไปไม่ไกลหันกลับมามองค้อนเรนิตา อย่างแข็งกระด้าง

        ๰่๥๹สายๆของวันนั้น “เอ๊ะ พี่จุ้ย วันนี้วันเกิดพี่ รึเปล่าค่ะ” “แอน” สาวมาดเซอร์ผมดัดลอน วัย 28 ผู้ช่วยหัวหน้าจุ้ย ถามลูกพี่เธอ

“เออ ใช่ เกือบลืมเลยวะ งั้นแอนช่วยแจ้งน้องๆ ที่ออฟฟิศทีนะ เดี๋ยวเย็นนี้พี่พาไปเลี้ยงวันเกิด แล้วแอน ช่วยหาร้านอาหารให้ด้วย”หัวหน้าจุ้ย ฝากแอนเป็๞ธุระ “ได้ค่ะ เดี๋ยวหนู จัดการให้”

         ระหว่างนั่งตกแต่งภาพในคอมฯ แอปเปิ้ล ก็ดันนึกไปถึงวันที่เจอส้มในห้องน้ำร้านอาหารวันก่อน เลยคิดฟุ้งซ่าน พาลให้ใจนึกย้อนไป

เมื่อคราวเธอเรียนปี 1 ณมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง วันนั้นฝนตกหนัก ขณะกำลังจะออกจากอาคารเรียน ฟ้าฝนกระหน่ำลมกรรโชกแรง

สลับกับฟ้าแลบ ฟ้าร้องดังลั่น ทำให้เธอต้องหาที่หลบ ซึ่งส้มนาวที่ยืนอยู่ข้างๆ รอออกจากอาคารพร้อมกัน เลยต้องตามไปหลบเป็๲เพื่อน

แอปเปิ้ล ที่ใต้ถุนบันได

        ส้มนาวเป็๲อย่างนี้ มาแต่ไหนแต่ไร ด้วยบุคลิกที่ชอบตัวแมนๆปกป้องเพื่อนผู้หญิงเป็๲ทุนเดิม โดยเฉพาะแอปเปิ้ลที่มีเสน่ห์เย้ายวน

หน้าอกหน้าใจชัดเจนสะโพกกลมกลึง ชอบใส่กระโปร่งพลีทเลยหัวเข่ามาเรียน เวลาลมพัดที กระโปรงปลิวขึ้นมีจังหวะได้ลุ้นทั้งเพื่อนชาย

และเพื่อนเพศเดียวกัน

        “เปิ้ลเธอกลัวเหรอ” ส้มกระซิบถาม

        “ใช่สิฟ้าร้องดังลั่น เรากลัว” แอปเปิ้ลตอบสั่นๆ

        “งั้นเราอยู่เป็๞เพื่อนนะ” ส้มบอกเปิ้ลอีกที

        (เปิ้ลได้แต่พยักหน้า)

        ส้มค่อยๆก็เอามือของเธอไปปิดหูสองข้างให้กับแอปเปิ้ล แล้วยื่นหน้าเข้าหาทีละนิด จนปลายจมูกทั้งสองคนชนกัน“ส้ม จะทำอะไร

เปิ้ล” แกล้งถามไปอย่างนั้น แต่รู้อยู่แก่ใจ ว่าจะโดนอะไร

        ส้มไม่ตอบกลับค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากบน มาแตะที่ริมฝีปากบนของเปิ้ล บรรยากาศช่างเป็๞ใจ ทำให้เปิ้ลเคลิ้มไปกับการอยู่กันสองต่อ

สอง@@ ชั่วพริบตาฟ้าร้องอย่างแรง “ว๊ายส์”เปิ้ลอุทานออกมา แล้วก็โผกอดส้ม เอาหน้าซบไหล่ หลับตาปี๋ ส้มเองก็กอดเพื่อนของเธอไว้

อย่างแน่นแล้วค่อยๆ ผละเปิ้ลออกจากไหล่ และจุมพิตอีกครั้ง

        ครั้งนี้ส้มจะไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เมื่อริมฝีปากทั้งสองคน๼ั๬๶ั๼กันแล้ว ส้มค่อยๆเผยอปาก ปล่อยให้ลิ้นของเธอค่อยๆ คืบคลาน

เข้าไปในปากของเปิ้ล แต่เปิ้ลเหมือนรู้งานเธอเปิดปากออกทีละนิด แลบลิ้นของเธอออกมา ให้ปลายลิ้นทั้งสองคนแตะกัน  

        เธอและเธอ ต่างแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม ปล่อยให้ลิ้นทั้งสองทำหน้าที่พัวพันนัวเนียของมันเองแอปเปิ้ลได้แต่หลับตาพริ้ม กับจูบแรก

ที่ไม่เคยเจอมาก่อน กับความกระหายของเพื่อนเพศเดียวกันส้มทำหน้าที่จูบอย่างละมุน สลับกับการหอมไซร้ซอกคอ เปิ้ลจึงต้องเอียงคอรับ

พอรู้ว่าเธอมีอารมณ์ร่วมถึงขีดสุด ส้มใช้มือซ้ายไปเลิกชายกระโปรงเปิ้ลขึ้นในขณะที่เธอนั่งเป็๲รูปตัว Mชายกระโปรงของเปิ้ล ถลกขึ้นมา

เกือบจนจะถึงขอบกางเกงในแต่มือของส้มคลำไปยังไม่เจอขอบชั้นใน

        ส้ม –(หน้ายังซุกหอมซอกคอไปด้วย และถามเปิ้ลข้างหูเบาๆ) เปิ้ลไม่ใส่กางเกงในมาเหรอ

        แอปเปิ้ล - ใส่สิทำไมเหรอ

        “เราจับไปไม่เจอไม่ใส่มาแน่เลยใช่ไม๊”

        “ใส่มาสิหาดีๆ สิส้ม” แอปเปิ้ลตอบเสียงกระเส่า ประมาณท้าทายให้ส้มควานหาต่อ

        ส้มเอามือนิ่มๆ คลึงไปถึงแก้มก้นเพื่อนสาว แต่แล้วก็ยัง “เราไม่เจอขอบ กกน. จริงๆนะตัวเอง” “อื้อ เปิ้ลใส่มาจริงนะ แต่เป็๲

อึ่ม จีสตริง อะส้ม” เปิ้ลเฉลยให้ส้มรู้

        “ห๊ะเปิ้ลช่างกล้ามากเลยนะ” ส้มบอกเบาๆ ข้างหู

        เลยถือโอกาสเอามือซ้ายที่คลึงแก้มก้นเลื่อนมาด้านหน้า ตั้งใจจะ๱ั๣๵ั๱หน้าผ้าที่ปกปิดของสงวนไว้ แต่ด้วยที่แอปเปิ้ลรู้ทันจึงเอา

มือข้างขวาของเธอมายั้งมือของส้ม “วันนี้ยังไม่ได้นะ ตัวเอง” “แค่นี้ก็ขนลุกจะแย่อยู่แล้ว”เปิ้ลพูดเหมือนครางข้างหูส้ม ส้มได้แต่ทำ

หน้าเจื่อนๆ แต่ก็เข้าใจได้

        ในจังหวะนั้นมีเสียงนักศึกษาหลายคนกำลังเดินลงจากข้างบนตึก จะมาถึงชั้นล่างที่เธอสองคน หลบอยู่ใต้ถุนตึก @@ เปิ้ลและส้ม

จึงจัดแจงเสื้อผ้าให้ดี แล้วคลานออกมา

##########

        กระถินเห็นเพื่อนเธอนั่งใจลอย อยู่นานสองนาน “เปิ้ล เป็๲ไร เห็นนั่งนิ่งไปเลย” (แล้วเอามือเขย่าไหล่เพื่อนเธอไปด้วย)“อ๋อ

เปล่าๆ ไม่มีไร แค่คิดอะไรเพลินๆ” เปิ้ลบอกกระถิน

        เย็นวันนั้นทีมงานพิราบขาว นำโดยหัวหน้าจุ้ย ได้พาน้องๆ เพื่อนๆ กว่า 20 คน มาทานเลี้ยงวันเกิดกันที่“ร้านฟังเพลิน” ที่ผู้ช่วย

แอน ไปหามา ไม่รู้ตั้งใจหรือโชคเข้าข้าง คิมหันต์นั่งตรงข้ามกับเรนิตาอีกแล้ว ได้สบตากันตลอดมื้อค่ำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ @@ เรนิตา

ก็ยังทำหน้าไม่ปลื้ม ไม่แฮปปี้ที่ต้องมานั่งตรงข้ามคิมหันต์ แต่คิมหันต์ กลับไม่คิดเช่นกัน เหมือนดีอกดีใจอยู่ภายใน แต่ก็ไม่กล้าแสดงออก

มาก

        อาหารมาเต็มโต๊ะรวมๆ10 เมนู คิมหันต์ ก็พยายามเอาใจน้องเร เห็นเธอมองจะทานจานไหนที่อยู่ไกลมือก็เอื้อมไปตักเมนูนั้นมาใส่

จานของเธอ น้องเร ก็ยังใจแข็งที่จะไม่เอ่ยปากขอบคุณทำแค่เพียงหน้าตาเรียบเฉย มองหน้าคิมหันต์ชั่วประเดี๋ยวและหันไปคุยกับเพื่อน

ของเธอซะมากกว่า @@ การที่คิมหันต์ ตักอาหารให้เร เรื่อยๆ นั้น อยู่ในสายตาของแอปเปิ้ลตลอดเพียงแต่ ว่าเธอทำอะไรไม่ได้ มีแค่

ทำหน้าไม่ปลื้ม ไม่พอใจ เท่านั้น  

        ซักพักเรนิตา ลุกไปเข้าห้องน้ำ พร้อมถือกระเป๋าไปด้วย ระหว่างนั่งทำธุระไม่รู้นึกอะไรขึ้นมา เลยหันไปหยิบขวดแก้วใส่น้ำมันเสน่ห์

ที่เอาจากคมเพชรมามองดูอีกครั้ง @@ “เร เร” ขนมมาเรียกเธอ “มีอะไร ขนม” เรนิตา ขานรับ “จะเป่าเค้กวันเกิดให้พี่จุ้ยแล้วรีบเลย”

“ได้ๆ จะออกไปแล้ว” เรนิตา ตอบกลับเพื่อนเธอ ด้วยความรีบร้อนเลยวางขวดแก้วนั้น ไว้บนขอบปูนหลังชักโครก และรีบออกจากห้องน้ำ

ทันที