หลังจากเจียงเฉินตกอยู่ภายในกองตำราทักษะนักหมื่นนับแสนเป็เวลานานเขาก็พบทักษะที่น่าสนใจไม่กี่อย่างคือ ย้อนรอยอสรพิษ ลื่นไหลดุจแพรไหม ฏีกา์ และพื้นฐานกระบี่
หลังจากที่ได้เทคนิคจู่โจมตีไปพอสมควรแล้วเจียงเฉินก็ย้ายร่างอันเหนื่อยอ่อนของเขาไปที่ชั้นของทักษะเคลื่อนไหวเขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ พร้อมกับฝังตัวลงไปภายในกองตำรานับหมื่น
แต่โชคดีหน่อยที่เจียงเฉินค้นพบทักษะที่เขา้าอย่างรวดเร็ว นั่นคือ ย่างก้าวดาวตก มันเป็ทักษะระดับทรราชซึ่งทำให้เจียงเฉินสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทักษะระดับทรราชมันคืออะไรกันแน่
เจียงเฉินเลิกที่จะสนใจมันเพราะเขามั่นใจว่าเขาสามารถหาคำตอบได้ตราบใดที่เขามีเวลามากพอที่จะอ่านหนังสือหรือตำราทั้งหมดภายในหอตำราแห่งนี้
หลังจากเลือกทักษะยุทธิ์ทั้งหมดแล้วเจียงเฉินก็ออกมาที่ลานกว้างเพื่อฝึกฝน ทักษะย้อนรอยอสรพิษนั้นเป็ทักษะจำพวกตั้งรับและสวนกลับโดยใช้พลังของคู่ต่อสู้ซึ่งเหมาะกับคนที่มีการบ่มเพาะต่ำอย่างเจียงเฉินเป็อย่างมาก และยังสามารถนำมาปรับใช้ในสถานะการณ์อื่น ๆ ได้อีกด้วย ส่วนลื่นไหลดุจแพรไหม เป็ทักษะการเคลื่อนไหวร่างกาย สามารถช่วยเสริมทั้งการโจมตีการตั้งรับ และการหลบหลีก
ส่วนทักษะฏีกา์นั้นเป็ทักษะจำพวกดัชนีแต่ก็สามารถปรับใช้กับส่วนต่าง ๆ ของร่างได้เช่นลูกเตะ หรือหมัด เจียงเฉินสนใจทักษะฏีกา์เป็พิเศษเพราะพลังทำลายที่มากล้นของมัน
ส่วนทางด้านพื้นฐานกระบี่นั้นก็ตรงตัวของมันอยู่แล้วที่เจียงเฉินเลือกมันมานั้นเพราะเขาสนใจการใช้กระบี่ั้แ่ยังเด็กและเขาคิดว่าถ้าหากอยากจะเชี่ยวชาญกระบี่พื้นฐานนั้นย่อมเป็สิ่งที่ขาดไม่ได้
เจียงเฉินฝึกฝนจนลืมเวลาพอมารู้ตัวอีกทีดวงตะวันก็เริ่มที่จะลับขอบฟ้าแล้ว ท้องของเจียงเฉินเริ่มส่งเสียงคำราม
''หิวชะมัด ! ลองไปดูที่ทะเลสาบหน่อยแล้วกันเพื่อจะตกปลาได้''
ไม่นานนักเจียงเฉินก็เดินมาถึงทะเลสาบพร้อมคันเบ็ด จากนั้นเจียงเฉินก็ลองหย่อนเบ็ดที่เกี่ยวกับเนื้อของผลไม้จิติญญาที่เด็ดได้จากต้นไม้ลงไปภายในน้ำ ถ้ามีใครมาเห็นเจียงเฉินใช้ผลจิติญญาอันแสนล้ำค้ำมาตกปลาเพื่อประทังชีวิตหล่ะก็เขาคงได้วิ่งมาบีบคอเจียงเฉินเป็แน่
ในระหว่างรอปลากินเหยื่อเจียงเฉินก็หลับตาลงพร้อมกับคิดถึงเื่ที่จะออกจากดินแดนพฤกษาะแห่งนี้ เพราะแน่นอนว่าเขาไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ได้ตลอดชั่วชีวิตของเขา เขาฝันว่าอยากจะท่องไปทั่วทั้งทวีปทั้ง 9 และพบเจอประสบการณ์มากมาย การที่เขามาอุดอู้อยู่ที่แห่งนี้ดูเหมือนกับฝันร้ายในแดน์
''ข้าหวังว่าจะออกจากที่แห่งนี้ได้สักวันหนึ่ง''
ทันทีที่เขาคิดรอบข้างของเจียงเฉินก็เปลี่ยนไปกลายเป็ว่าเขาอยู่ลิมลำธารแทนที่จะอยู่ลิมทะเลสาบเื่นี้ทำเอาเจียงเฉินถึงกับโง่งมไปหลายนาที
''อะไรกัน ? ข้าออกมาได้แล้วงั้นเหรอ ?''
เจียงเฉินหันไปรอบ ๆ และในที่สุดเขาก็ยืนยันได้แล้วว่าลำธารแห่งนี้คือ ลำธารที่เขาตกลงมาก่อนหน้านี้ เมื่อเจอเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดแบบนี้ทำให้เจียงเฉินถึงกับคิดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
''ข้าออกมาได้แล้ว แล้วข้าจะกลับไปยังไงหล่ะ ?''
ทันทีที่พูดจบพื้นที่รอบข้างเขาก็เปลี่ยนไปกลายเป็ลิมทะเลภายในดินแดนพฤกษาะเช่นเดิม ทำให้เจียงเฉินมั่นใจอะไรได้บางอย่างนั่นคือเขาสามารถเข้าออกระหว่างดินแดนพฤกษาะ กับโลกปกติได้โดยผ่านความคิด หรือจิตสำนึก
เมื่อคิดได้แบบนั้นเจียงเฉินก็พอจะรู้แล้วว่าดินแดนพฤกษาะเป็แบบไหน เมื่อยังเด็กเจียงเฉินเคยอ่านเจอในหนังสือว่าผู้บ่มเพาะระดับปราณจักรพรรดิ หรือสูงกว่า สามารถที่จะสร้างดินแดนเล็ก ๆ ที่เป็เอกเทศได้ถ้าหากมีพลังงานมากพอหรืออุปกรณ์ที่แข็งแกร่ง
ทันทีที่เจียงเฉินคิดถึงเื่อุปกรณ์ระดับสูงเขาก็นึกถึงศิลาที่เขาเคยเก็บได้ และมันก็ได้หายไปเจียงเฉินคาดว่าศิลานั่นคงเป็กุญแจสำหรับเปิดประตูไปสู่ดินแดนพฤกษาะ และมันอาจจะทำพันธะ หรือสร้างสัญญากับเขาโดยที่ไม่รู้ตัวทำให้เขาสามารถเข้าไปภายในดินแดนนั้นได้
786
