กลิ่นธูปสมุนไพรอ่อน ๆ ที่เกริกจุดไว้ช่วยให้บรรยากาศในห้องโถงบ้านสวนสงบระงับลง ป้าเนียนนอนเหยียดยาวอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ขาทั้งสองข้างที่บวมเป่งจนผิวเนื้อตึงเปรี๊ยะราวกับจะปริแตก ทอดขนานไปกับที่นอน พลและกานต์ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยสีหน้าลุ้นระทึก
"ลุงเกริกจะทำอย่างไรต่อไปครับ? ยาขับปัสสาวะของหมอก็ยังไม่ช่วยเลย" กานต์กระซิบถามพลางส่งสัญญาณมือ
เกริกไม่ได้ตอบในทันที เขายืนตั้งมั่นแยกเท้าเท่าความกว้างไหล่ สูดลมหายใจเข้าลึกตามสูตร 4-2-5-2 ลำตัวส่วนบนนิ่งสนิท ท้องพองและยุบอย่างเป็จังหวะ ขับเคลื่อนกะบังลมให้เป็เหมือนลูกสูบไฮดรอลิกส์ขนาดใหญ่ เขายกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นขนานกันระดับอก ค่อย ๆ ถูฝ่ามือเข้าหากันช้า ๆ จนเกิดเสียงสากสาด ทันใดนั้น ปลายประสาทที่ฝ่ามือของเขาก็เริ่มหนาแน่นและร้อนผ่าวด้วยพลังงานแม่เหล็กชีวภาพที่ถูกเหนี่ยวนำขึ้นจากสภาวะ Coherence ขั้นสูงสุด
"กานต์... ในทางวิศวกรรม ขาของป้าเนียนตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากเสาเข็มอาคารที่จมอยู่ในน้ำครำ" เกริกเอ่ยเสียงนุ่มแต่หนักแน่น "ท่อน้ำเหลืองฝอยที่ขามีวาล์วกันไหลย้อนกลับทอดยาวขึ้นมาถึงต้นขา แต่ตอนนี้มันอุดตันด้วยตะกรันโปรตีนและไขมันเหนียวข้นเพราะโรค NCDs แรงดันขากลับจึงเป็ศูนย์ น้ำเหลืองเสียเลยค้างอยู่ที่เนื้อเยื่อจนบวมฉุ"
เกริกก้าวเข้าไปใกล้แคร่ไม้ไผ่ คว่ำฝ่ามือขวาลงลอยเหนือข้อเท้าของป้าเนียนประมาณสองเิเ ทันทีที่มือของเขาขยับผ่าน ป้าเนียนถึงกับสะดุ้งเบา ๆ แววตาที่เคยโรยแรงกลับเบิกกว้าง
"เนียน... สึกซู่ซ่าที่ขาไหม?" เกริกถาม
"มัน... มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งซึมเข้าไปใต้ผิวเนื้อเลยเกริก! มันอุ่นวาบเข้าไปถึงกระดูกเลย" ป้าเนียนอุทานออกมาด้วยความทึ่ง
พลและกานต์มองตาคันกริบ สิ่งที่พวกเขาเห็นคือฝ่ามือของเกริกที่ขยับลากขึ้นช้า ๆ จากข้อเท้า ผ่านน่อง ไปสู่ข้อพับเข่า และไล่ขึ้นไปจนถึงขาหนีบอย่างเป็ระบบ ไม่มีเวทมนตร์ใด ๆ แต่คือการใช้ **แรงลอเรนตซ์ (Lorentz Force)** จากสนามแม่เหล็กชีวภาพเฉพาะที่ฝ่ามือ เข้าไปเหนี่ยวนำประจุไอออนของน้ำเหลืองที่เหนียวข้นให้กระจายตัวและหมุนวนเป็เกลียว ลดค่าความหนืดของของเหลวลงในทันที พร้อมกับ "กวาด" ดันมวลน้ำเสียให้ทะลวงผ่านวาล์วกันย้อนขึ้นไป้า
"จังหวะนี้แหละ พิมพ์ใจ! ช่วยประคองป้าเนียนทำท่า ‘โอบเข่าก้มกราบฐานราก’ ช้า ๆ" เกริกสั่งการ
พิมพ์ใจรีบเข้าไปช่วยประคองป้าเนียนให้ลุกขึ้นนั่งและค่อย ๆ โน้มตัวก้มลงไปมือกุมข้อเท้า พร้อมกับการผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ ท้องยุบลงจนสุด แรงดันสถิตจากการก้มตัวบวกกับการหายใจออกยาวสร้าง **แรงสูบสุญญากาศ (Vacuum Suction)** ที่ท่อน้ำเหลืองอกหลัก ดึงเอามวลน้ำเสียที่เกริกใช้ฝ่ามือกวาดขึ้นมาให้หลากไหลเข้าสู่ระบบคัดแยกขยะส่วนกลางอย่างรวดเร็ว
"โฮ่..." พลอุทานลั่นเมื่อจ้องมองไปที่ขาของป้าเนียน ผิวเนื้อที่เคยบวมเป่งตึงเปรี๊ยะจนก้าวขาไม่ออก บัดนี้ยุบฮวบลงต่อหน้าต่อตา รอยบุ๋มที่เคยคลำพบเริ่มคืนตัวกลับมาสปริงตัวได้เหมือนผิวเนื้อคนปกติ สีขากลายเป็สีชมพูระเรื่อเพราะเืดีไหลบ่าเข้ามาแทนที่
"เหลือเชื่อ... ขาเนียนเบาหวิวเหมือนลอยได้เลยเกริกเอ๋ย! ปวดหัวที่ตื้อ ๆ ก็โล่งไปหมด" ป้าเนียนขยับขาไปมา แววตามีประกายชีวิตใหม่
เกริกลดมือลง ผ่อนลมหายใจสุดท้ายอย่างสมบูรณ์แบบ "นี่เป็แค่การล้างคราบตะกรันรอบแรกครับป้าเนียน หลังจากนี้กานต์ต้องคุมป้าเนียนเื่น้ำดื่มประจุไอออนและงดของทอดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นท่อน้ำเสียจะกลับมาตันอีก... เอาล่ะ พล กานต์ ถึงตาพวกเธอสองคนแล้ว มาเรียนวิธีตั้งโปรแกรมเครื่องยนต์ร่างกายด้วยตัวเองกัน!"
141K
