ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ชิงหลงใช้เวทย์เคลื่อนย้ายไปทางเสียงปะทะกัน แม้แต่ชิงหยูเยว่ยังไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย เวทย์เคลื่อนย้ายเป็นการเคลื่อนไหวที่ไวดุจแสงไร้การรับรู้เคลื่อนไหว ไปในระยะที่ต้องการไม่เกินครึ่งลี้ (ประมาณ250เมตร) เพียง 3 ลมหายใจ ก็มาถึงจุดปะทะกัน สิ่งแรกที่เห็นก็คือ คนชุดคลุมสีดำ 6 คน กำลัง ล้อมคนผู้หนึ่งเอาไว้ เมื่อมองดูดีๆชายคนนั้นเป็นบิดาของชิงหลง ที่กำลังได้รับบาดเจ็บหนักจากการโจมตีของเหล่าคนชุดคลุมดำที่แต่งตัวมิดชิด สายตาเย็นชาจ้องมองไปยังเหล่าคนชุดคลุมสีดำด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ ส่งผ่านอากาศไปยังคนเหล่านั้น ความรู้สึกแปลกๆเหมือนความตายกำลังเคลื่อนเข้ามาหาพร้อมจะสังหารพวกเขาทั้งหมด ทำให้สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เวทย์เคลื่อนย้ายถูกใช้งานอีกครั้ง ชิงหลงก็ไปอยู่ด้านหลังของคนชุดคลุมดำคนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ลูกไฟวิญญาณสีครามปรากฎขึ้นมาบนฝ่ามือของชิงหลงก่อนจะส่งไปยังร่างคนชุดคลุมดำ พรึบ!! ฟู่ๆ!เปลวไฟอันร้อนแรงลุกไหม้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างของชิงหลงที่หายไปไร้ร่องรอยอ๊ากกก!! เสียงคนที่ถูกลูกไฟวิญญาณสีครามพลันร้องลั่น ทำให้คนชุดคลุมดำที่เหลือต่างตกใจสุดขีด รนราน เมื่อถูกโจมตีจากใครไม่รู้ "ช่วยข้าด้วย!! อ๊ากก!!" เสียงกรีดร้องโหยหวน ดิ้นไปดินมาบนพื้น แต่ไฟสีครามนั่นกับไม่มอดดับลงขณะที่คนชุดคลุมดำอีกคนกำลังจะเข้าไปช่วยก็ถูกเรียกให้หยุดซะก่อน"เดี๋ยว!! อย่าเข้าไปช่วยถ้าไม่อยากตาย""มีอะไรอย่างนั้นรึ ถึงไม่ให้ข้าเข้าไปช่วยไม่เห็นรึไงว่าเขาต้องการความช่วยเหลือ""ก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน ถ้าอยากจะตายนักละก็""เจ้าคิดมากไปรึเปล่า กับอีแค่ไฟกระจอกๆแบบนี้""อย่ามาโทษข้าก็แล้วกันว่าไม่เตือน"เมื่อคนชุดคลุมดำต้องการช่วยเหลือก็เร่งพลังปราณขึ้นมาป้องกันมือของตัวเองพร้อมกับจับไปที่ตัวของคนชุดคลุมดำอีกคน ก็ไม่เห็นเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะหันไปทางคนที่เตือนก่อนหน้า ก่อนจะยิ้มเย้ยหยันออกมา "ข้าว่าเจ้าคิดมาไป ไม่เห็น...หืม..นี่มันอะไรกัน ทำไมไฟนี่ถึงมาติดที่มือข้าด้วยล่ะ ทั้งที่ข้าใช้พลังปราณป้องกันแล้ว นี่มันอะไรกัน?"คนชุดคลุมดำเริ่มใช้พลังปราณป้องกันแต่ก็ไม่อาจที่จะดับไฟได้ อาการร้อนรนแสดงออกมาทางสีหน้า ส่งสายตาอ้อนวอนให้คนอื่นช่วยเหลือ จนกระทั่งมีเสียงดังออกมาจากป่า"พวกเจ้าเป็นใครถึงได้มาทำร้ายท่านพ่อข้า" เสียงที่ตะโกนออกมั้นเปี่ยมล้นไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเย็นเยียบ กลิ่นอายความตายเข้าปกคลุม แม้ไม่ได้ส่งผลต่อพลังปราณพวกเขา แต่จิตวิญญาณกับสั่นสะท้านจนไม่อาจควบคุมได้ ชิงฮุยหลงได้ยินเสียงก็หันมาดู ภาพที่เขาเห็นนั้นกับเป็นลูกชายของเขา "หลงเอ๋อ"นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขากลัวเด็กน้อยคนหนึ่งที่ไม่สามารถสัมผัสพลังปราณไม่ได้ ความสงสัยเกิดขึ้นมาในจิตใจไม่หยุดหย่อน ยิ่งคิดยิ่งเครียด น่าตาแต่ละคนบิดเบี้ยวไปมา"ข้าถามว่า พวกเจ้าเป็นใครทำไมต้องมาทำร้ายท่านพ่อของข้า"ไม่มีเสียงตอบกลับมาแม้แต่คนเดียว เหล่าคนชุดดำได้แต่จ้องมองไปยังเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง เพราะพวกเขาเสียเพื่อนร่วมทีมไปแล้วหนึ่งคน อีกคนก็กำลังกัดฟันอดทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่สัมผัสไฟสีคราม ซึ่งกำลังลุกไหม้ที่แขนและเริ่มลุกลามกลืนกินแขนของเขาไปเลยๆ"ไม่มีใครตอบเลยอย่างนั้นรึ?" ชิงหลงขยับปากเล็กน้อยใช้เวทย์คุกน้ำแข็งใส่คนชุดดำที่ไกลที่สุดก่อน เป็นเพราะมัวแต่จ้องมองเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าจึงถูกจับขังด้วยกรงน้ำแข็ง เพียงเสี้ยววิ "เหวออ!! กรงน้ำแข็งนี่มันมาได้ยังไง?" เมื่อหันไปมองก็พบว่ามีคนถูกกักขังไปแล้ว จากนั้นก็ได้ยินเสียงคนที่อยู่ห่างออกไปถูกจับขังด้วยกรงน้ำแข็งด้วยเหมือนกัน "ไม่ดีแน่ ข้าต้องหนีเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นคงได้ถูกจับอีกคนแน่นอน" เขาได้แอบปาอาวุธลับออกไปก่อนจะทำการหลบหนีฟิ้วว!! ชิงหลงสัมผัสได้ถึงอันตรายพุ่งตรงมาจึงร่ายเวทย์โล่ดินขึ้นมาป้องกัน พื้นดินด้านด้านขยับเคลื่อนตัวสูงขึ้นทำให้อาวุธลับปักเข้าที่โล่ดินทันที ฉึบ! ทำให้คนชุดดำสองคนสองคนมีเวลาหลบหนีไปได้"หืม..หลบหนีไปได้สองคนรึ แต่ก็ช่างมัน ยังไงก็มีคนให้ตอบคำถามอยู่"ชิงหลงรีบวิ่งเข้าไปหาท่านพ่อของเขา ก่อนจะทำการร่ายเวทย์ฟื้นฟูให้ "เป็นยังไงบ้างท่านพ่อ แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงได้ทำร้ายท่านล่ะไ"พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน ขณะที่พ่อกำลังล่าสัตว์อสูรอยู่ ก็มีคนชุดดำเหล่านี้มาโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว จึงได้พยายามหลบหนีมาแต่ก็หนีไม่พ้น จนเป็นอย่างที่ลูกเห็นนั่นล่ะ"ชิงหลงฟังที่พ่อเขาเล่าให้ฟังเสร็จก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมคนชุดดำเหล่านี้ถึงได้มาทำร้าบพ่อของเขา จึงได้เดินไปหาคนที่ถูกกักขังอยู่"พวกเจ้าเป็นใคร และใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา" "เหอะ!ใครจะไปตอบเจ้ากัน จะทรมานอะไรข้าก็ไม่บอกเจ้า"ชิงหลง ร่ายเวทย์ลูกไฟวิญญาณสีครามขึ้นมาที่ฝ่ามือก่อนจะส่งไปยังร่างของชายชุดดำทันที เมื่อลูกไฟปะทะเข้ากับร่างของคนชุดดำก็ลุกไหม้ขึ้น อึก! อ๊ากกก!! เสียงร้องโหยหวนดิ้นไปมาอยู่ในกรงน้ำแข็ง ความร้อนที่เกิดขึ้นทำให้กรงน้ำแข็งเริ่มละลายลงทีละเล็กทีละน้อย ตอนนี้ร่างของคนชุดดำเริ่มไหม้เกรียม ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อออกมา ก่อนจะสิ้นใจตายอย่างทรมานคนชุดดำที่เหลือต่างจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้า ด้วยความหวาดกลัวจนฝังลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ภาพของตนเองกำลังถูกเผาก็ผุดขึ้นมา ทำให้แทบเสียสติในทันที"เด็กน้อยนี่ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย พวกเขาคิดในใจก่อนจะกล่าวร้องขอชีวิต และจะยอมพูดทุกอย่างที่ถาม"ไว้ชีวิต ข้าเถอะ ข้าทำตามคำสั่งเท่านั้น ข้ายินดีตอบทุกอย่างขอเพียงไม่สังหารข้าก็พอ""แล้วพวกเจ้าเป็นใคร ใครจ้างพวกเจ้ามา""ข้าเป็นกลุ่มนักฆ่าที่ถูกจ้างวานมานายน้อยตระกูลจ้าวให้มาตาหาพวกท่านทั้ง3คน จนกระทั่งมาพบกับบิดาของท่านที่กำลังล่าสัตว์อสูรที่ป่าแห่งนี้ ซึ่งเป็นเรื่องบังเอิญได้พบระหว่างทางจะกลับเข้าเมืองหมอกนภา เลยได้เข้ามาโจมตี""นายน้อยตระกูลจ้าวรึ? คงเป็นจ้าวหลินหลงสินะที่จ้างพวกเจ้ามา ข้าพูดถูกรึเปล่า""ท่านรู้จักเขาอย่างนั้นรึ" "แน่นอน ข้าย่อมรู้จักมันเป็นอย่างดี ข้าอุตส่าห์ปล่อยให้มีชีวิตดีๆไม่ชอบ ได้งั้นข้าจะช่วยสงเคราะห์เจ้าเอง"ข้าก็ได้ตอบท่านไปหมดแล้ว ท่านคงไม่สังหารพวกข้าหรอกใช่ไหมอืม..เอาอย่างนี้เป็นไง ถ้าพวกเจ้า 2 คน มาคอยติดตามข้า ข้าจะไว้ชีวิต แล้วยังจะช่วยพวกเจ้าเหลือพวกเจ้าเรื่องการบ่มเพาะพลังปราณให้ รวมทั้งค่ากินข้าอยู่ของครอบครัวเจ้าด้วย เมื่อได้ยินสิ่งที่ชิงหลงกล่าว ความยินดีก็ปรากฎขึ้นมาที่ใบหน้าของพวกเขาทั้งสองคน และได้ตอบรับข้อเสนอทันที"ขอบคุณนายน้อยที่เมตตาพวกข้าทั้งสองคนและไม่ถือสาเรื่องที่พวกข้าทำไปก่อนหน้านี้ ต่อจากนี้ไปพวกข้าจะคอยติดตามนายน้อยตลอดไป แม้ต้องบุกน้ำลุยไฟพวกข้าก็จะทำ""เฮ้อ..ข้าไม่สั่งให้พวกเจ้าไปทำเรื่องแบบนั้นหรอกน่า แล้วพวกเจ้ามีชื่อว่าอย่างไร""ข้าชื่อ ตงเสี่ยว" "ส่วนข้าชื่อ ฟงหมิง""พวกเจ้าทั้งสองคงรู้จักข้าและบิดามารดาข้าแล้ว คงไม่ต้องแนะนำ พวกเจ้าทั้งสองตามข้ากับท่านพ่อข้าไปที่กระท่อมก่อนก็แล้วกัน ข้ามีเรื่องจะให้พวกเจ้าสืบนิดหน่อย"ขอรับ นายน้อยชิงหลง ชิงฮุยหลงที่ยืนดูลูกชายตนเงียบๆก็ตกตะลึงในความสามารถที่แม้แต่ตนยังคาดไม่ถึง มันเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ ทักษะแปลกๆที่ใช้มันเป็น พลังธาตุที่อยู่ตามธรรมชาติ ที่ไม่มีใครนำมาใช้ได้ ยกเว้นกรณีที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด คนพวกนี้จะถือว่าเป็นบุคคลพิเศษ ย่อมแข็งแกร่งกว่าบุคคลธรรมดาทั่วไปแต่บุตรชายเขาไม่มีพลังปราณแล้วใช้พลังธาตุได้ยังไงก็ยังเป็นปริศนาอยู่ และไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยซักครั้ง ชิงหลงเห็นสายตาพ่อของเขาก็พอจะเดาออกว่าคิดอะไร จึงได้ตอบไปว่า"กลับไปถึงกระท่อมเมื่อไหร่ ลูกจะอธิบายให้ท่านพ่อท่านแม่ฟัง คงถึงเวลาที่ข้าจะต้องตอบโต้คืนแล้ว ทั้งๆที่ข้าไม่อยากจะยุ่งเลยแม้แต่น้อย"ชิงฮุยหลงพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ชิงหลงพยายามจะสื่อออกมา ชิงหลงเดินกลับไปที่กระท่อมพร้อมกับพ่อของเขาและผู้ติดตามใหม่สองคน เมื่อมาถึงก็พบกับแม่ของเขาที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะอาหาร น้ำตาไหลออกมาเป็นสายไหลลงตามแก้มทั้งสองข้างชิงหลงร้องตะโกนเรียกท่านแม่ของเขาที่นั่งอยู่จนได้สติกลับมา"ท่านแม่ลูกกับท่านพ่อกลับมาแล้ว"ชิงหยูเยว่สะดุ้งก่อนจะหันไปทางต้นเสียงทันที พร้อมกับวิ่งไปหาลูกชายตนด้วยความดีใจที่เห็นลูกชายตนปลอดภัยดี"หลงเอ๋อ!! ลูกไม่เป็นอะไรสินะ บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า" ชิงหยูเยว่จับตัวชิงหลงหันไปมา ก็ไม่พบอะไร จึงถอนหายใจโล่งออกออกมา"เฮ้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย ดีแล้วล่ะที่ลูกไม่เป็นอะไร" จากนั้นก็หันไปทางสามีตนก่อนจะเห็นคนชุดดำสองคนยืนอยู่ข้างๆก่อนจะถามไปว่า"ท่านพี่คนทั้งสองนั่นเป็นใครอย่างนั้นรึ?""อ๋อ พวกเขาทั้งสองมาช่วยข้ากำจัดสัตว์อสูรระหว่างทางน่ะ"

ชิงหยูเยว่จ้องมองทั้งสองก่อนจะพยักหน้าตอบรับ ทั้งที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่เอ่ยถามออกไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ลอบทำร้าย

นิยายแนะนำ

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ลอบทำร้าย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้