กำปั้นผ่ามิติ

ยามรุ่งเช้า…

ภายในโรงตีเหล็กชั่วคราวที่ตั้งอยู่ริมค่ายคาราวาน

เสียงค้อนเหล็กกระทบโลหะดัง “เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!” สะท้อนก้องไปทั่วลาน

ไฟเตาหลอมลุกโชนสีแดงฉาน

เหล็กแท่งใหญ่ถูกเผาจนแดงราวเลือดเดือด

ภูผา ทองขาว และหมื่นพัน กำลังช่วยกันตีขึ้นรูปอาวุธชิ้นหนึ่งอย่างขะมักเขม้น

อาวุธนั้น…คือดาบ แต่ไม่ใช่ดาบธรรมดา เป็นดาบที่ภูผาออกแบบเป็นพิเศษ หลังการปะมือกับเนเมียวสีหบดี 
การจะเปลี่ยนจากรับเป็นรุกได้นั้น อาศัยเพียงดาบนี้ ก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย เขาตั้งชื่อดาบนี้ว่า

“ดาบเป็นตาย”

—

ภูผายืนถือแบบร่างในมือ สายตานิ่งลึก

“ดาบเล่มนี้…จะไม่ใช่แค่ดาบ”

ทองขาวเงยหน้าขึ้นทันที

“แล้วมันคืออะไร?”

ภูผาไม่ตอบในทันที

เพียงวางแบบร่างลงบนโต๊ะเหล็ก

“มันคือดาบที่จะตัดสินว่าใครจะรอด…หรือใครจะตาย”

“ที่ดีที่สุดคือ หากเราเพลี้ยงพล้ำ เราใช้กลไกในดาบนี้ คู่ต่อสู้ จะตกตายโดยไม่รู้ว่า เกิดสิ่งใดขึ้น”

“ข้อจำกัดของดาบนี้คือ กลไกนี้หากใช้ออกแล้ว ความลับในดาบจะถูกเปิดเผย ดังนั้นสมควรใช้ในการต่อสู้ตัวต่อตัว และคู่ต่อสู้ ต้องตายเท่านั้น”

หมื่นพันกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“ฟังดูไม่ค่อยเป็นมงคลเลยนะ…”

—

โครงสร้างดาบค่อยๆ ถูกเผยออกมา

กลางใบดาบมี “เดือยเหล็ก” ซ่อนอยู่

ภายในด้ามดาบมีกลไกละเอียดซับซ้อน

ภูผาอธิบายเสียงเรียบ

“หากฟันลงด้วยแรงเต็มที่…และกดกลไกพร้อมกัน”

เขาลากนิ้วไปตามใบดาบ

“ครึ่งบนของปลายดาบ จะพุ่งหักออกไปด้านหน้า”

ทองขาวเริ่มขมวดคิ้ว

“แล้วตอนดึงกลับ?”

ภูผายิ้มบาง

“มันจะดีดกลับและคืนรูปเดิมทันที”

ความเงียบเกิดขึ้นในโรงตีเหล็ก

แม้แต่เสียงไฟยังเหมือนเบาลง

หมื่นพันพึมพำ

“นั่นมัน…โกงชัดๆ”

ภูผามองเขานิ่งๆ

“ในสนามรบ…ไม่มีคำว่าโกง มีแต่แพ้กับชนะ หากเราไม่ฆ่า เราเองที่จะเป็นฝ่ายถูกฆ่า”

“เฉกเช่น การใช้ปืนไฟ หรือธนู นั้นถือว่าเป็นการโกง หรือเอาเปรียบคู่ต่อสู้หรือ”

—

สองวันสองคืนผ่านไป

เหล็กถูกหลอมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ค้อนกระทบไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน

จนในที่สุด…

เคร้งงง!

เสียงสุดท้ายดังขึ้น

ดาบเล่มใหม่ถูกยกขึ้นกลางแสงไฟ

ดาบนี้ มีความยาว สามศอก ด้ามหนึ่งศอก ด้ามถึงเดือยกลางดาบหนึ่งศอก เดือยถึงปลายดาบหนึ่งศอก ใบดาบทั้งหมดรวมกัน มีน้ำหนักเท่ากับด้ามดาบ ด้ามดาบยังสามารถเพิ่มความยาวยืดออกได้อีก หนึ่งศอก

มันดูใหญ่ ดูหนัก แต่น้ำหนักจริงกลับเพียงครึ่งหนึ่ง ของน้ำหนักที่ควรจะเป็น

ดาบคล้ายแผ่ความเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด

ดาบซ่อนเป็นตาย…เสร็จสมบูรณ์

คนอื่นๆ จะรู้จักดาบนี้ในชื่อ “ดาบสะกดทัพ”

—

ภูผายืนมองมันเงียบๆ

“จากนี้ไป…”

เสียงของเขาเบาลง แต่หนักแน่น

“ชัยชนะจะไม่ขึ้นอยู่กับจำนวนคนอีกแล้ว”

ทองขาวหันมามอง

ภูผาหันกลับไปมองกองค่ายด้านหลัง

“ข้าต้องการกองกำลังเพียงห้าร้อยคน”

หมื่นพันตาโต

“ห้าร้อย?! แล้วจะสู้กองทัพใหญ่ได้ยังไง?”

ภูผายิ้มมุมปาก

“ห้าร้อยคน…ที่เป็นหนึ่งเดียวกัน”

ลมพัดผ่านลานค่ายเบาๆ

“สามารถล้มทัพห้าหมื่นได้”

—

หลังจากนั้น การฝึกก็เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง

ทหารทั้งยี่สิบคนถูกคัดเลือกเป็น “แกนหลัก”

พวกเขาจะกลายเป็นหัวหน้ากอง

แต่ละคนต้องคุมลูกน้องยี่สิบถึงยี่สิบห้าคน

รวมเป็นกองกำลังขนาดเล็กที่แหลมคมดั่งคมดาบ

—

ภูผาเริ่มวางระบบใหม่ทั้งหมด

ฝึกใช้ดาบซ่อนเป็นตาย โดยไม่ใช้กลไก ร่วมกับยุทธวิธี

ฝึกปืนไฟให้ยิงเป็นชุด

หน้าไม้สั้นสำหรับการซุ่มโจมตี

ธนูระยะไกลสำหรับเปิดศึก

ขลุ่ยเก้าเข็มสำหรับสัญญาณและจิตวิทยาสงคราม

“ทุกคนต้องใช้เป็น ไม่ใช่แค่ถือเป็น”

เสียงของภูผาดังทั่วค่าย

—

ทองขาวเองก็ไม่หยุด

เขาคัดเลือกคนที่มี “ความแข็งแรง กล้าหาญ และมีไหวพริบเป็นพิเศษ”

เพื่อนำไปฝึกศาสตร์ลับ

ไม่ใช่แค่การต่อสู้

แต่เป็น “มนต์คาถาอาคม” ที่สามารถเปลี่ยนสนามรบได้

หมื่นพันเห็นแล้วถึงกับพึมพำ

“นี่มันกองทัพ…หรือโรงเรียนฝึกปีศาจกันแน่”

ทองขาวตอบเรียบๆ

“แล้วแต่เจ้าจะเรียก”

—

วันต่อมา

ทหารชุดแรกของ “กององครักษ์เหล็ก” เริ่มเปลี่ยนไป พวกเขามีความคุ้นเคย สามารถฝึกได้อย่างรวดเร็ว สำคัญที่สุดคือระบบความคิดของพวกเขา

จากคนธรรมดา

กลายเป็นนักรบที่เคลื่อนไหวเป็นระบบเดียวกัน

แม่นยำ

เงียบ

และอันตราย

ภูผามองทุกอย่างจากระยะไกล

ก่อนพึมพำกับตัวเอง

“ห้าร้อยคน…”

“พอแล้วสำหรับการเริ่มต้นที่จะ ปกป้องตัวเอง”

—

และในเงามืดของเมืองพิมาย…

ยังมีบางสิ่งกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่

ไม่ใช่แค่สมิงนรธา…

แต่เป็นเงาใหม่ที่เริ่มขยับตัวแล้วเช่นกัน…