เช้าวันต่อมาบรรยากาศในมหาวิทยาลัยดูคึกคักเป็พิเศษโดยเฉพาะกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มซุบซิบกันตามทางเดิน
"เฮ้ย พวกนายรู้ป่าววะลู่ลี่กลับมาเรียนแล้วนะ!"
"ห๊ะ? จริงดิ?ไอ้ลู่ลี่คนที่ชอบตามตื๊อผู้หญิงจนโดนทิ้งตลอดน่ะนะ? นึกว่าอายจนดรอปเรียนไปแล้วซะอีก"
"ไอ้บ้า ข่าวแกมันเก่าไปแล้ว!เมื่อวานมีคนเห็นกับตาว่ามันโอนเงินตั้ง 50,000 หยวนให้จูจูดาวคณะศิลปศาสตร์แถมตอนเย็นยังพาไปเหมากระเป๋าแบรนด์เนมอีกเป็กองูเา! มันไปรวยมาจากไหนวะหรือบ้านมันแอบรวยแต่แกล้งจนมาตลอด?"
เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วแต่ลู่ลี่ที่เพิ่งเดินก้าวเข้ามาในตึกเรียนกลับไม่สนใจสายตาเ่าั้เลยแม้แต่น้อยเขาเดินตรงดิ่งไปที่ห้องเรียนของคณะศิลปะศาสตร์ ซึ่งอาจารย์กำลังจะเริ่มสอนพอดี
เขาผลักประตูเข้าไปโดยไม่สนใจสายตาคนทั้งห้องเดินตรงไปที่โต๊ะของจูจูที่กำลังนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน
"จูจู ออกมากับฉันหน่อยฉันมีธุระ" ลู่ลี่เอ่ยเสียงเรียบ
จูจูเงยหน้าขึ้นมองด้วยความใ"เอ๋? ลู่ลี่... แต่นี่มันเวลาเรียนนะธุระอะไรกัน จะไปไหนเหรอ?"
"ตามมาเถอะน่า" ลู่ลี่ไม่รอคำตอบเขาหมุนตัวเดินนำออกไป
จูจูลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่พอนึกถึงแบล็คการ์ดสีดำขลับและการเปย์อย่างบ้าคลั่งเมื่อวานเธอก็รีบเก็บของและวิ่งตามแผ่นหลังของลู่ลี่ออกไปทันทีท่ามกลางเสียงฮือฮาของเพื่อนทั้งห้อง
ณสำนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ระดับไฮเอนด์ 'ดราก้อนวิลล์'
ลู่ลี่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาๆเดินนำจูจูเข้ามาในโชว์รูมหรูหรา ทันทีที่ก้าวเข้ามาพนักงานขายชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ปรายตามองลู่ลี่ั้แ่หัวจรดเท้าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน
แต่งตัวซอมซ่อแบบนี้สงสัยคงเป็พวกวัยรุ่นอยากโชว์พาวพาหญิงมาดูบ้านหรูๆ ให้ดูเท่ล่ะสิสุดท้ายก็ไม่มีปัญญาซื้ออยู่ดี เสียเวลาชะมัด พนักงานชายคิดในใจก่อนจะหันไปหาพนักงานหญิงที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่
"เสี่ยวหลิน ฝากจัดการสองคนนั้นด้วยนะฉันมีคิวต้องโทรหาลูกค้าวีไอพี"พูดจบเขาก็เดินหนีไปนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟามุมห้องอย่างไม่ไยดี
เสี่ยวหลินพนักงานสาวหน้าใหม่รีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะคุณลูกค้าสนใจดูบ้านหรือคอนโดแบบไหนดีคะ? ทางเรายินดีดูแลค่ะ"
ลู่ลี่พยักหน้าอย่างพอใจในมารยาทของเธอ"ผมอยากดูคอนโดหรูพร้อมอยู่ เฟอร์นิเจอร์ครบเอาแบบที่ดีที่สุดที่คุณมีตอนนี้"
เสี่ยวหลินเบิกตากว้างเล็กน้อยแต่ก็รีบพาพวกเขาไปดูโมเดลห้องและพาขึ้นไปดูห้องตัวอย่างบนชั้นสเปเชียลวิวห้องกว้างขวาง ตกแต่งด้วยหินอ่อนและแชนเดอเลียร์สุดหรูมองเห็นวิวเมืองได้แบบพาโนรามา
"ห้องนี้ราคาอยู่ที่ 1,500,000หยวนค่ะ" เสี่ยวหลินอธิบายด้วยน้ำเสียงเกร็งๆเพราะราคานี้ถือว่าสูงมากสำหรับวัยรุ่นสองคน
"ตกลง ผมเอาห้องนี้ จ่ายสด"ลู่ลี่ตอบกลับในวินาทีที่สอง โดยไม่ต้องคิด
คำว่า 'จ่ายสด'ทำเอาเสี่ยวหลินถึงกับช็อกไปชั่วขณะส่วนพนักงานชายที่แอบเดินตามมาดูห่างๆ ถึงกับทำโทรศัพท์หลุดมือ!
ลู่ลี่หันไปรับเอกสารสัญญาจากเสี่ยวหลินที่กำลังมือสั่นเขาหันไปหาจูจูที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ
"จูจู บัตรประชาชนเธออยู่ไหน? เอามาให้พนักงานสิแล้วก็เซ็นตรงนี้ด้วย" ลู่ลี่ยื่นปากกาให้
จูจูสะดุ้งสุดตัวเธอชี้หน้าตัวเองอย่างงุนงง "เอ๋? นี่นายจะซื้อบ้านนายนะทำไมต้องให้ฉันเซ็นด้วยล่ะ? แล้วนายพาฉันมาทำไม?"
ลู่ลี่ยิ้มบางๆแววตาแฝงความเ้าเล่ห์ "ก็ฉันซื้อให้เธอไงจะให้ฉันเซ็นได้ยังไงล่ะ?"
"ห๊าาา!!!" จูจูร้องลั่นโลกทั้งใบของเธอแทบจะหมุนคว้าง "ซ-ซื้อให้ฉัน!? นี่มันราคาตั้ง1 ล้าน 5 แสนหยวนเลยนะ!จะดีเหรอ!? ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก!"
"พอดีสิ รีบเซ็นเถอะฉันไม่อยากเสียเวลา" ลู่ลี่ยัดปากกาใส่มือเธอ
จูจูทำตัวไม่ถูกมือของเธอสั่นระริกขณะมองดูสัญญาตรงหน้า สมองของเธอขาวโพลนไปหมดผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว! นี่มันบ้านราคาล้านห้า ไม่ใช่กระเป๋าใบละห้าพันนะ!แต่ความโลภและความตื่นเต้นที่ตีตื้นขึ้นมาทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษและเซ็นชื่อตัวเองลงไปในที่สุด
[ติ๊ง! ระบบทำการแจ้งเตือน] เป้าหมาย: จูจู (ZhuZhu) สถานะการใช้จ่าย: สำเร็จ (1,500,000หยวน) คะแนนความชอบอัปเดต: จาก -5 แต้มพุ่งทะยานสู่ +45 แต้ม!> (ความคิดปัจจุบัน: ตกตะลึงหลงใหลในความรวยของโฮสต์อย่างหนัก เริ่มมองโฮสต์เป็เทพบุตรในดวงใจ)
[คำเตือนจากระบบ] คะแนนความชอบยังไม่ถึง 95 แต้มโฮสต์ยังไม่ได้รับเงินคืน 10% และยังไม่ได้รับแต้มพลังใดๆกรุณาพยายามต่อไป!
ลู่ลี่มองตัวเลข +45 ในหน้าจอโฮโลแกรมด้วยรอยยิ้มพอใจ หึ... ผู้หญิงหน้าเงินยังไงก็ซื้อได้ด้วยเงินสินะ แต่จะดันให้ถึง 95 แต้มคงต้องใช้ไม้ตายอื่นนอกจากเงินด้วยแล้วล่ะ
ในขณะเดียวกันพนักงานชายที่เคยดูถูกลู่ลี่ก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาที่โต๊ะใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษเหงื่อแตกพลั่กเมื่อรู้ว่าตัวเองเพิ่งจะพลาดค่าคอมมิชชันก้อนโตที่สุดในชีวิตไปให้เด็กใหม่!
"ค-คุณลูกค้าครับ!ให้ผมเป็คนดูแลเื่สัญญาให้ดีไหมครับผมมีประสบการณ์มากกว่าเสี่ยวหลินเยอะเลยนะ!"พนักงานชายพยายามประจบประแจงด้วยรอยยิ้มฝืนๆ
ลู่ลี่ปรายตามองเขาด้วยสายตาเ็า...

ลู่ลี่ปรายตามองเขาด้วยสายตาเ็า...ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางราวกับว่าผู้ชายคนนี้เป็เพียงธาตุอากาศฝุ่นผงที่ไม่มีตัวตนอยู่ในห้อง
เขาไม่แม้แต่จะชายตามองพนักงานชายที่กำลังยืนเหงื่อตกและยิ้มค้างลู่ลี่หันกลับไปหาเสี่ยวหลินที่ยืนถือเอกสารมือไม้สั่นพร้อมกับยื่นแบล็คการ์ดใบสีดำขลับให้เธอด้วยท่าทีสบายๆ
"เสี่ยวหลิน คุณบริการดีมากนะไม่ตัดสินคนจากภายนอก สัญญาฉบับนี้และค่าคอมมิชชันทั้งหมดเป็ของคุณ...ไปจัดการรูดบัตรให้เรียบร้อยล่ะ" น้ำเสียงของลู่ลี่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกเกรงใจ
พนักงานชายหน้าเสียขั้นสุดเขารีบก้าวเข้ามาขวางหน้าเพื่อพยายามกู้สถานการณ์ "ต-แต่ว่าคุณลูกค้าครับ!ผมสามารถขออนุมัติส่วนลดพิเศษระดับวีไอพีให้คุณได้นะครับ แถมยังมีของแถม--"
"ฉันคุยกับนายอยู่หรือไง?"
ลู่ลี่พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบสายตาที่ตวัดกลับมามองนั้นดุดันและเย่อหยิ่งจนพนักงานชายถึงกับชะงักก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณความรู้สึกกดดันแผ่ซ่านออกมาจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากพูดอะไรต่อได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนคนโง่
เมื่อเห็นอีกฝ่ายหุบปากลู่ลี่ก็หันกลับไปทำเมินเฉยใส่เขาอย่างสมบูรณ์แบบ แล้วหันมาพูดกับจูจูด้วยรอยยิ้ม"เดี๋ยวจัดการเื่เอกสารเสร็จ เราไปหาอะไรกินกันต่อดีไหม? หรือเธออยากจะแวะไปดูรถสปอร์ตสักคันล่ะ?มีบ้านแล้วก็ต้องมีรถสิ"
พนักงานชายที่ถูกลืมได้แต่ยืนกำหมัดแน่นตัวสั่นเทาด้วยความเสียดายและอับอายค่าคอมมิชชันหลักแสนหยวนที่สามารถเปลี่ยนชีวิตเขาได้หลุดลอยไปอยู่ในมือพนักงานทดลองงานต่อหน้าต่อตาเพียงเพราะความอวดดีและสายตาดูถูกคนของเขาเอง!เขาแทบอยากจะทรุดลงไปตบหน้าตัวเองแรงๆ สักร้อยครั้ง
ทางด้านจูจูตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกการตอกหน้าพนักงานจอมหยิ่งด้วยความเมินเฉยเมื่อครู่ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของลู่ลี่ในสายตาเธอดู 'ทรงพลัง'และ 'เหนือชั้น' ขึ้นไปอีกผู้ชายที่ทั้งรวย เด็ดขาด และกล้าเปย์บ้านราคาล้านห้าให้เธอแบบไม่กะพริบตานี่มันเทพบุตรชัดๆ!
[ติ๊ง! ระบบทำการแจ้งเตือน] คะแนนความชอบอัปเดต: เพิ่มขึ้น +5 แต้ม(รวมเป็ 50 แต้ม) (ความคิดปัจจุบัน:เป้าหมายรู้สึกประทับใจในความเด็ดขาดและบารมีของโฮสต์เริ่มรู้สึกว่าโฮสต์มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างรุนแรง)
ลู่ลี่ได้ยินเสียงระบบก็แอบถอนหายใจในใจ จ่ายไปตั้งล้านห้า... ขึ้นมาแค่ 50แต้มเองสินะดูเหมือนว่าถ้าอยากได้คะแนนจากผู้หญิงที่รักเงินให้ถึง 95 เพื่อรับรางวัลระบบมันต้องใช้แผนอื่นมาบีบหัวใจเธอด้วย แค่เอาเงินฟาดอย่างเดียวคงไม่พอซะแล้ว
ลู่ลี่ยิ้มมุมปากเขาเริ่มคิดแผนการขั้นต่อไปในหัวอย่างเงียบๆ...