เมื่อเราเดินขึ้นมาบนท่าเรือ ก็มีรถมารอรับอยู่แล้วเป็รถเก๋งสีขาว โลโก้เป็คล้ายๆ รูป 3 เหลี่ยม นั่งสบายมาก ผมและพี่วายุนั่งอยู่ด้านหลัง ผมสงสัยมากทำไมทุกคนถึงต้องใส่สูทกันตลอดเวลา ทั้งพี่วายุ ไปจนถึงคนขับรถ ผมเห็นแล้วรู้สึกร้อนแทน
รถแล่นเข้าประตูใหญ่มา มันยิ่งทำให้ผมตื่นตาตื่นใจ กำแพงสีขาวสูงตระหง่าน ล้อมรอบพื้นที่ของมหาลัยทั้งหมด เมื่อเข้าประตูมา จะเจอลานสนามกว้างๆ มีโกลฟุตบอลตั้งอยู่ทั้งสองฝั่ง ถัดไปเป็ตึกสีขาวสี่เหลี่ยม ผมนับได้10ชั้น บนยอดสุดมีรูปปั้นของพญาครุฑอยู่
รถของเราขับเลยตึกนี้มา เมื่อพ้นตึกสีขาวเราก็เจออีกตึกหนึ่งแต่เล็กกว่า มีป้ายเขียนว่า หอพักนักศึกษา
หอพักนี้เป็ตึก4ชั้น แต่ละชั้นมี10ห้อง โดยประตูเข้าเป็แบบสแกนใบหน้า ผมเห็นครั้งแรกถึงกับร้อง “ว้าววว” ก็คนป่าอย่างผมมาเจอของไฮเทคแบบนี้ ก็ต้องตื่นเต้นเป็ธรรมดา
พี่วายุพาผมเดินเข้ามาในหอนักศึกษา เมื่อเดินเข้ามาจะเจอลิฟต์ แล้วก็ทางแยก ซ้ายขวา พี่วายุพาผมเดินนำไปทางซ้าย ห้องสุดท้าย ป้ายข้างหน้าเขียน ‘ห้อง101’
พี่วายุเปิดประตูเดินเข้าไป โดยผมเดินตามไปติดๆ แต่แทนที่จะเจอห้องโล่งๆ ผมเจอผู้ชายคนหนึ่งอายุน่าจะเท่าผม กำลังถอดเสื้อวิดพื้นอยู่
“เมฆา นี่รูมเมทนาย ชื่อพนา ฝากดูแลด้วยนะ” พี่วายุบอกชายคนนั้น คนที่ชื่อเมฆาลุกขึ้นมาหยิบเสื้อที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาเช็ดเหงื่อ
“ไหนบอกผมจะได้ห้องเดี่ยวไงพี่ พี่ก็รู้ว่าผมชอบแก้ผ้านอน” เมฆาทำหน้าเซ็งพลางบ่น ผมค่อนข้างอึดอัดนะ ผมไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น และครั้งแรกที่จะมีเพื่อนก็ดันกลายเป็คนชอบแก้ผ้าไปได้
“พนาไม่ถือหรอก อยากแก้ก็แก้ไปเลย ถ้าไม่อาย” พี่วายุบอก
“ถือครับ อย่าแก้เลยครับ” ผมรีบสวนทันที
“เอาละ เดี๋ยวนายพาพนาไปเก็บของแล้วก็แนะนำเื่ปฐมนิเทศพรุ่งนี้ด้วย พี่ไปหาปู่อธิการก่อน” พูดจบพี่วายุก็เดินออกไปเลย
“นายชื่อพนาใช่ไหม เราชื่อเมฆา เป็น้องของพี่วายุ”
“พี่น้องแบบพ่อแม่เดียวกันเลยเหรอ”
“ใช่ แต่พี่วายุมาอยู่ที่นี่ั้แ่ 5 ขวบแล้ว พอดีมีเื่นิดหน่อยไว้จะเล่าให้ฟัง” พอเมฆาบอกว่าเป็น้องของพี่วายุ ผมก็พึ่งสังเกตว่า พวกเขาหน้าตาคล้ายกันมาก พี่วายุสูงๆ ผิวไม่ขาวไม่ดำ หน้าตาคมเข้มแบบไทยๆ ตาสองชั้นจมูกโด่งๆ ส่วนเมฆาก็เหมือนพี่วายุในร่างเด็ก ต่างกันแค่ตัวเตี้ยกว่ากับตาของเมฆาจะตี่กว่านิดหน่อย
“ปะ เดี๋ยวเราพาไปดูห้องนอน” พูดจบเมฆาเดินนำไป เมื่อหันหลังผมก็เห็นรอยสักที่หลังของเมฆา เป็รูปลิงแต่คนละแบบกับของพี่วายุ สองพี่น้องนี่คงชอบลิงกันมาก ผมเองก็ชอบลิงนะ สมัยก่อนฝูงลิงชอบมาพาผมไปปีนเก็บผลไม้กิน บางทีผมปีนไม่ได้ แม่ลิงก็ไปเก็บมาให้ ผมคิดถึง่ชีวิตตอนนั้นจัง
ภายในห้องนอนค่อนข้างกว้าง มีเตียง 2 เตียงตั้งอยู่ ผมโล่งใจเล็กน้อย เพราะถ้านอนเตียงเดียวกับเมฆา แล้วเกิดหมอนั้นละเมอแก้ผ้าตอนนอน ผมคงแย่
ถัดจากเตียงไปเป็ตู้เสื้อผ้า พอเปิดออกมาก็จะแบ่ง 2 ฝั่งไว้ชัดเจน ในตู้เสื้อผ้ามีชุดวอร์ม และชุดนักศึกษาคือเสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวสีดำ
อีกฝั่งเป็ประตูห้องน้ำ ในห้องน้ำมีอ่างอาบน้ำด้วย ผมตื่นเต้นมาก เคยเห็นของจริงเป็ครั้งแรก เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในทีวีบ้านลุงแสง นอกจากนั้นก็เป็อ่างล้างหน้า ฝักบัว
“นี่ก็ดึกแล้ว นายนอนพักเถอะพรุ่งนี้เช้ามีปฐมนิเทศ ถ้าสายโดนพี่วายุเตะแน่ๆ” ผมพยักหน้า เพราะผมเองก็ง่วงมากเหมือนกันเดินทางมาทั้งวัน อีกอย่างผมเคยเห็นลูกเตะของพี่วายุแล้ว ผมไม่อยากโดน
488
