ตอนที่12: การประลองจัดอันดับและการเตรียมตัวรับใช้เทพ
I. การกลับสู่สำนักของจักรพรรดิเซียนหลิงเยว่
หลังจากได้รับพรจากการดื่มชาและกินสตูว์เนื้อเซียนจนพลังจักรพรรดิเซียนมั่นคงแล้วหลิงเยว่ ก็รู้ว่าเธอไม่สามารถอยู่ในหมู่บ้านซ่อนัต่อไปได้โดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนประกอบกับมีภารกิจสำคัญของสำนักรออยู่
สำนักเทพวารีของหลิงเยว่ได้เรียกตัวศิษย์เอกทั้งหมดกลับสำนักเพื่อเตรียมตัวสำหรับการ ประลองจัดอันดับสำนักเซียนทั้งทวีปซึ่งเป็งานใหญ่ที่จัดขึ้นทุกสิบปีการประลองครั้งนี้จะเป็ตัวตัดสินสถานะและความรุ่งเรืองของสำนักเซียนในทวีปตลอดทศวรรษหน้า
หลิงเยว่เดินไปลาชิงซวนด้วยความเคารพอย่างสูง
“ท่านชิงซวน...ข้าต้องขอลาท่านไปทำภารกิจสำคัญที่สำนักของข้าเ้าค่ะ ข้าต้องเข้าร่วม 'การประลองแห่งโชคชะตา'”
ชิงซวนยิ้ม “โอ๊ะ! ไปเที่ยวหรือ? ดีเลย! ไปให้สนุกนะ! ระวังตัวด้วยล่ะ!ถ้าเหงาเมื่อไหร่ก็กลับมาหากันนะ! น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถไปร่วมดูการประลองได้แต่ก็จะส่งกำลังใจไปให้และรอคอยข่าวดีละกัน”
หลิงเยว่ตีความคำพูดของชิงซวน: “ท่านกำลังบอกว่าการประลองจัดอันดับเป็แค่ 'การเดินทางเพื่อหาประสบการณ์' ไม่ใช่การยึดติดกับชื่อเสียงและการบอกให้กลับมาคือ 'การต้อนรับเสมอ' เมื่อข้า้าการชี้แนะที่แท้จริง!”
หลิงเยว่โค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเ้าค่ะ ข้าจะใช้ 'วิถีแห่งความเรียบง่าย' ที่ท่านสอนมาใช้ในการประลอง เพื่อพิสูจน์สัจธรรม!”
II. การประชุมลับแห่งสำนักไป๋อวิ๋น
ในขณะเดียวกัน สำนักไป๋อวิ๋นที่เพิ่งได้ผู้นำระดับปรมาจารย์เซียนสี่คนก็กำลังมีการประชุมอย่างเคร่งเครียด การยกระดับพลังอย่างก้าวะโทำให้พวกเขามั่นใจในอนาคต แต่ก็ตระหนักว่าอำนาจทั้งหมดมาจาก ปรมาจารย์ชิงซวนเพียงผู้เดียว
“สำนักเรากลับมารุ่งเรืองอีกครั้งก็เพราะเมตตาของท่านปรมาจารย์!”เ้าสำนักหวงเต๋อกล่าวเสียงดัง “แต่เราไม่สามารถพึ่งพาแค่ 'ของประทาน' จากท่านได้ตลอดไป!”
ผู้าุโโจว หย่ง เสนอแนะทันที“ใช่แล้ว! เราต้องส่งคนไป 'รับใช้' ท่านปรมาจารย์อย่างใกล้ชิด!ใครที่ได้อยู่ข้างกายท่านผู้นั้นก็เท่ากับได้อยู่ใกล้ 'แก่นแท้แห่งวิถีเซียน'!คนผู้นั้นจะได้รับโอกาสในการรู้แจ้งอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!”
ทุกคนเห็นด้วยนี่คือวิธีที่ดีที่สุดในการแสดงความภักดีและยังเป็การสร้าง "สายสัมพันธ์" อันศักดิ์สิทธิ์กับปรมาจารย์ผู้เร้นกาย
III.ภารกิจอันศักดิ์สิทธิ์: รับใช้องค์เทพ
คำถามคือ ใครคือผู้เหมาะสมที่สุดในการรับใช้เทพเซียน?
หวงเต๋อตัดสินใจเลือก หลี่ิ (ศิษย์ที่โชคดีที่สุดและเป็คนแรกที่ค้นพบชิงซวน)
“หลี่ิ!”หวงเต๋อเรียกชื่อเขา “เ้าคือผู้มีวาสนาที่ได้เห็นความยิ่งใหญ่ของท่านอาจารย์เป็คนแรก!ตอนนี้เ้าได้ทะลวงถึงแก่นทองคำแล้ว เ้ามีสมาธิและความมุ่งมั่นพอสมควร”
“ข้า...ข้าขอรับใช้ท่านปรมาจารย์อย่างสุดชีวิตขอรับ!” หลี่ิคุกเข่าอย่างตื่นเต้น
หวงเต๋อสั่งกำชับหลี่ิอย่างเคร่งเครียด“จำไว้ให้ดี! ภารกิจของเ้าไม่ใช่แค่การบำเพ็ญเพียร แต่คือ 'การเฝ้าสังเกตและเรียนรู้ชีวิตธรรมดาของท่านอาจารย์'!”
1. หวงเต๋อ: “ท่านอาจารย์ชอบความเรียบง่ายเ้าต้องทำตัวเป็คนธรรมดา และทำทุกอย่างที่ท่านอาจารย์สั่งไม่ว่าจะดูไร้สาระแค่ไหนก็ตาม!”
2. โจวหย่ง: “หากท่านอาจารย์สั่งให้เ้าไป'ตกปลา' เ้าต้องไปให้ถึง 'บ่อทิพย์'! หากท่านสั่งให้ไป 'ซื้อไข่' เ้าต้องไปหา 'ไข่สัตว์อสูรระดับสูง' มาถวาย!”
3. หลิวเฟิง: “ที่สำคัญที่สุด!เ้าต้อง 'จดบันทึกทุกคำพูด' ของท่านอาจารย์!ทุกคำพูดของท่านคือ 'อักขระสัจธรรม' ที่รอการตีความ!”
IV. หลี่ิสู่ร้านของชิงซวน: ผู้ติดตามคนใหม่
หลี่ิเดินทางมาถึงหมู่บ้านซ่อนัด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ทำให้สำนักต้องผิดหวังเขาปรากฏตัวที่หน้าร้านของชิงซวนด้วยสีหน้าเรียบร้อยที่สุด โดยพยายามเลียนแบบความสงบของหลิงเยว่
“ท่านชิงซวน!”หลี่ิโค้งคำนับเก้าสิบองศา “ข้า... ข้าได้รับคำสั่งจากสำนักให้มา... มาเป็ 'คนงานรับจ้าง' ที่นี่ขอรับ!ข้าสามารถช่วยท่านปัดกวาดร้าน, ล้างจาน, หรือ... หรือทำอะไรก็ได้ที่ท่าน้า!”
ชิงซวนมองหลี่ิอย่างแปลกใจ ‘สงสัยจะติดใจในรสชาติอาหารที่ข้าทำก็เลยทำทีมาช่วยทำงานที่แท้ก็หวังจะได้ลาภปาก’ แค่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไปด้วเกรงว่าจะเป็ฉีกหน้าผู้ฝึกตนอาจสร้างความไม่พอใจให้เกิดขึ้นและตนเองจะไม่ปลอดภัย จึงได้แต่ยิ้มอย่างยินดี
“โอ๊ะ!คนงานรับจ้างหรือ? ดีเลย! ข้ากำลังเบื่อกับการกวาดร้านอยู่พอดีเลย!เอาล่ะ! เ้าชื่ออะไรนะ? หลี่ิ ใช่ไหม? ยินดีต้อนรับ! ข้าจ้างเ้าแล้วนะ!แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าข้าไม่ได้มีทรัพย์สินเงินทองมากมายพอที่จะจ้างคนมาทำงานหรอกนะมีเพียงอาหารให้วันละสามมื้อเท่านั้น”
หลี่ิได้ยินดังนั้นก็พลันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและปล่อยพรูออกมาอย่างโล่งอก“นับเป็วาสนาของข้าที่จะได้มารับใช้ใกล้ชิดกับท่านปรมาจารย์ ข้ายินดีที่จะทำงานให้โดยไม่รับเงินค่าจ้างท่านอาจารย์้าให้ข้าทำสิ่งใดโปรดชี้แนะ ข้าจะทำให้อย่างสุดความสามารถ”
ชิงซวนไม่รู้เลยว่าเขากำลังจ้าง ศิษย์เซียนแก่นทองคำให้มาทำงานใช้แรงงาน!
“ถ้าอย่างนั้น...”ชิงซวนคิดได้ทันที “หลี่ิ! วันนี้ข้าอยากจะ 'วาดภาพใหม่'เพื่อตกแต่งร้าน! เ้าช่วยข้า 'ย้ายหินหนักๆ' ที่อยู่มุมร้านออกไปให้หน่อยนะ!ข้าจะใช้พื้นที่ตรงนั้นวาดภาพ”
V. การตีความคำสั่งแรก
หลี่ิ (ศิษย์เซียนแก่นทองคำ) รับคำสั่งแรกอย่างตื่นเต้น
“ย้ายหินหนัก ๆ!ท่านกำลังสั่งให้ข้า 'ย้ายปราการป้องกันแห่งสัจธรรม'เพื่อเปิดเผย 'พื้นที่แห่งการสร้างสรรค์'!”
สิ่งที่ชิงซวน้าให้ย้ายคือ ก้อนหินแม่น้ำธรรมดาที่เขากองไว้มุมร้านแต่หินเ่าั้ถูกไอปราณเซียนของชิงซวนหล่อหลอมจนมีน้ำหนักและคุณสมบัติเทียบเท่า "หินศักดิ์สิทธิ์" ที่ใช้สร้างปราการป้องกันของสำนักเซียน!
หลี่ิต้องใช้ พลังปราณแก่นทองคำทั้งหมดเพื่อยกหินก้อนหนึ่งขึ้นมา เขายกมันด้วยความระมัดระวังและสำรวมอย่างยิ่งราวกับกำลังย้าย สมบัติแห่ง์
“ท่านชิงซวน!”หลี่ิกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเมื่อเขาย้ายหินก้อนแรกเสร็จ “ข้า... ข้าได้ย้าย'หินแห่งแรงโน้มถ่วง' ออกจากพื้นที่แล้วขอรับ!พื้นที่นี้พร้อมแล้วสำหรับการ 'วาดภาพแห่งการตรัสรู้'ครั้งใหม่ของท่าน!”
ชิงซวนมองหลี่ิที่เหงื่อท่วมตัวด้วยความสับสนเล็กน้อยแล้วคิดในใจ‘ตรัสรู้บ้าบออะไรกันคนพวกนี้สติเลอะเลือนเหมือนกันหมดเลยหรือไง ข้าแค่จะวาดภาพเล่น ๆเพื่อผ่อนคลายเท่านั้น’ แต่ก็พยายามปรับสีหน้าให้เรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไร
“แค่นั้นเอง? ทำไมเ้าต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นด้วยล่ะ? เอาล่ะๆ! ขอบใจมากนะ! วันนี้เ้าทำงานหนักแล้ว! เดี๋ยวข้าจะทำ 'ข้าวผัด'ให้เ้ากินเป็การตอบแทน!”
หลี่ิคุกเข่าลงทันทีด้วยความตื้นตัน:“ข้าวผัด! 'โอสถปลุกปราณ' ของท่านอาจารย์!นี่คือพรแห่งการรับใช้ที่บริสุทธิ์!” ภารกิจรับใช้องค์เทพได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
830
