ตอนนี้เวลส์แทบคลั่ง ในใจมีแต่คำสบถยาวเป็หางว่าว
พวกนั้นคิดอะไรอยู่! เขาเองก็รู้ว่าพวกเครื่องช่วยแปลเป็ของที่เด็กปฐมวัยใช้กัน แต่เป็ถึงสอบสวนกลาง กลับไม่มีใครมีปัญญาส่งของที่ดูเป็มืออาชีพมาหน่อยหรือไง! อีกอย่าง ทำไมต้องเป็สีชมพูด้วย! อย่างน้อยก็ส่งสีน้ำเงินมาสิ! นี่เสียหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!
เขารู้สึกเสียใจที่ตอนนั้นประมาทไป รั้นจะอยู่ตรวจสอบเื่คดีของโรเบิร์ต เลยต้องพบกับเื่ชวนขายหน้าขนาดนี้
เวลส์ะโลงจากเก้าอี้ วิ่งวนรอบตัวตำรวจน้อยที่กำลังเหม่อลอยอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นดึงกางเกงเขาให้ออกไป
ถ้าจะขายหน้าก็ไม่ควรขายหน้าต่อหน้าคนหมู่มาก! เวลส์มีน้ำโหจนรู้สึกเหมือนจะกระอักเืเสียแล้ว
ตำรวจน้อยดูจะคุ้นเคยกับพฤติกรรมแปลกๆ ของเขาไปแล้ว ไม่นานก็สามารถเก็บซ่อนความอึ้งงันเอาไว้ได้ จึงทักทายเพื่อนร่วมงานแล้วเดินลงจากตึกมาจนถึงหน้ารถตำรวจ
“จะขึ้นรถเหรอครับ” ตำรวจน้อยถามพลางไขกุญแจรถ
เวลส์ขึ้นมานั่งบนรถ รอจนอีกฝ่ายปิดประตูรถเรียบร้อยแล้ว จึงยื่นอุ้งเท้าหน้าชี้เครื่องช่วยแปลเฮงซวยเครื่องนั้นด้วยสีหน้าทุกข์ทน
ตำรวจน้อยพยักหน้า “ครับๆ” เขาค้นหาปุ่มเพื่อกดเปิดอย่างเฉลียวฉลาด จากนั้นถามอีกว่า “ใช้อย่างนี้หรือเปล่าครับ”
เวลส์ถอนหายใจแล้วชี้ไปยังปุ่มกลมๆ รูปหัวใจขนาดใหญ่ตรงกลางอุปกรณ์ เพื่อให้ตำรวจน้อยกดลงไป
เขาเห็นไฟสีชมพูเริ่มกะพริบบนอุปกรณ์รูปทรงอุ้งเท้าสุนัขน้อย หลังจากไฟเคลื่อนอยู่เป็นาน เขาก็หันหน้าไปทางอื่นแล้วเห่าออกมา
ชื่อเสียงชั่วชีวิตเขาจบลงในวันนี้แล้ว ผ่านวันนี้ไป เ้าตำรวจน้อยคงมองเขาเหมือนเห็นเป็เื่ตลกเสียล่ะมั้ง...เวลส์คิดเศร้าซึมขณะที่เครื่องช่วยแปลกำลังทำการประมวลผลอยู่
“มันเป็เครื่องสำหรับเด็กเล็ก ในประเทศ S ไม่มีใครใช้เครื่องช่วยแปลนอกจากเด็กเล็กๆ ที่สอบสวนกลางคงหาเครื่องสำหรับผู้ใหญ่ไม่ได้ในตอนนี้ เลยส่งเ้านี่มา”
ข้างบนคือการแสดงความคิดของเวลส์
แต่หลังจากเห่าอย่างเคร่งขรึม เครื่องแปลสีชมพูกลับพูดเสียงเด็กผู้หญิงน่ารักๆ ออกมาแทน “นี่คือรุ่นที่เด็กเล็กๆ ใช้น้า~ ที่ประเทศ S ของพวกเรา พวกผู้ใหญ่ไม่ใช้เครื่องช่วยแปลกันหรอก~ พวกคุณลุงตำรวจรีบร้อนกันมาก เลยหารุ่นผู้ใหญ่ไม่ได้ เลยส่งอันนี้มาละ~”
หลังจากเสียงเด็กน้อยจบลง ทั่วทั้งรถตำรวจก็เงียบสนิท ตำรวจน้อยมองไปยังเครื่องช่วยแปลแล้วก็มองเขา อ้าปากกว้างประหนึ่งคนโง่ไม่มีผิด
ผ่านไปครู่ใหญ่ คนคนนี้จึงค่อยพูดขึ้นว่า “นี่มัน...นี่มัน...นี่มัน...” ตำรวจน้อยติดอ่างอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา
เวลส์คำรามอย่างหมดหวังว่า “ก็เขาบอกแล้วงาย~ ว่าเป็รุ่นเด็กเล็ก~ เสียงเขาจริงๆ ไม่ได้เป็แบบนี้สักหน่อยน้า~~”
ใช่แล้ว ไม่ว่าเขาจะมีความดุดันขนาดไหน เครื่องช่วยแปลก็ยังเป็เสียงเด็กหวานๆ อยู่ดี
“อ๋อๆ ที่แท้ก็เป็แบบนี้นี่เอง ที่จริงก็ดีนะครับ ตอนแรกผมนึกว่าจะแปลเป็ภาษาอังกฤษเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะแปลเป็ภาษาประเทศผม ถึงว่าสิต้องรอตั้งนาน สะดวกดีนะครับเนี่ย!” ในที่สุดตำรวจน้อยก็มีปฏิกิริยาตอบกลับเสียที
เวลส์ฟังออกว่าตำรวจน้อยกำลังพยายามแก้ไขสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ แต่ดวงตาหลุกหลิกคล้ายกำลังเขียนตัวอักษรโตๆ ว่า ‘ฉันห้ามหัวเราะเด็ดขาด’
เขาหันไปทางอื่น เม้มปากไม่ยอมเอ่ยอะไรอีกด้วยความอับอาย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็ชายหนุ่มมาดแมนที่กำลังสวมกระโปรงขนมชั้นอยู่ไม่มีผิด
“เดี๋ยวผมหาทางให้นะครับ เครื่องช่วยแปลแบบนี้ แพ็กเสียงพากย์น่าจะแยกจากระบบ เดี๋ยวผมดาวน์โหลดแพ็กเสียงใหม่มาติดตั้งก็ไม่มีปัญหาแล้ว ไม่นานก็เสร็จครับ” น้ำเสียงนุ่มๆ ของตำรวจน้อยเอ่ยขึ้น
เวลส์กระดิกใบหูแล้วหันกลับมา ก็พบรอยยิ้มเข้าอกเข้าใจของเด็กน้อย
‘อา จริงสิ ตำรวจน้อยเป็เ้าหน้าที่เทคโนโลยีนี่! เป็คู่หูกับเ้าหน้าที่เทคโนโลยีนี่ดีชะมัดยาด!’ ใจเขาร้องชื่นชมอย่างจริงใจ
เวลส์ผ่อนลมหายใจ พยักหน้าอารมณ์ดี ไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าเวลานี้ตัวเองมีท่าทางคล้ายสุนัขจริงๆ
เป็อย่างที่เด็กน้อยบอก การเปลี่ยนเสียงนั้นดูเหมือนไม่ใช่เื่ยากอะไร
หลังกลับมายังสำนักงานชั้นบนแล้ว ตำรวจน้อยก็แกะฝาเครื่องมือออกอย่างเบามือ จากนั้นดาวน์โหลดข้อมูลพลางเสียบสาย USB ตรวจสอบโค้ดโปรแกรมเดิมในระบบเครื่องช่วยแปลไปด้วย ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีก็ประกอบเครื่องให้กลับมาดังเดิมเรียบร้อย
“อยากลองหน่อยไหมครับ”
เวลส์เผชิญกับเครื่องช่วยแปลสีชมพูที่ถูกส่งมาตรงหน้าอีกครั้ง เขาลังเลเล็กน้อย เพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ในสำนักงานของแผนกเทคโนโลยี แถมตำรวจหญิงที่เหมือนิญญาก็ยังนั่งอยู่ข้างๆ อีก
แต่เ้าเด็กน้อยเสนอตัวจะช่วยเหลือเขา แล้วยังมีท่าทีมั่นอกมั่นใจเสียขนาดนี้ ทำให้เวลส์รู้สึกว่าถ้าตัวเขาทำท่าทีสงสัยไม่แน่ใจ จะดูไม่มีมาดหัวหน้า
เขากระแอมไอด้วยความกล้าหาญและพลีชีพ จากนั้นก็เห่าเบาๆ สองครั้ง
ปุ่มกดรูปหัวใจบนเครื่องช่วยแปลสีชมพูกะพริบแสงสองสามครั้ง น้ำเสียงชายหนุ่มทรงพลังและแจ่มชัดก็ดังขึ้น “ทดสอบ ทดสอบ”
‘อืม ไม่เลว! คล้ายเสียงเขาอยู่เหมือนกัน! เ้าเด็กนี่เก่งจริงๆ!’
“สำเร็จ!” ตำรวจน้อยเองก็ดีใจ แกว่งเครื่องในมือพลางพูดอย่างตื่นเต้น “คราวนี้ พวกเราก็คงพูดคุยกันสบายๆ มากขึ้นแล้ว ดีจริงๆ นะครับ!”
ต้องยอมรับว่า ท่าทีกระตือรือร้นของเขานั้นทำให้เป็ที่รักจริงๆ ไม่แปลกเลยที่คนในสอบสวนกลางจะช่วยกันดูแลเขาขนาดนั้น เวลส์ลอบคิดในใจ
แน่นอนว่า เขาย้ำเตือนตัวเองโดยเร็วอีกครั้ง ว่า ‘เป็ที่รัก’ ที่เขาพูดนั้น ไม่ใช่ ‘ความชอบ’ แบบที่เ้าเด็กน้อยรู้สึกกับเขา มันเป็ความรู้สึกที่ต่างกันสิ้นเชิง
1K
