รองประธานของฉันเป็นสายลับ

“พวกนายคุยอะไรกันน่ะ...” ริสาที่เห็นว่าอาร์ท และแฟนหนุ่มเข้ามารวมกลุ่มแล้ว เธอจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ อาร์ทยักไหล่ของตัวเองขึ้น ก่อนจะพูดอย่างติดตลกออกไป“เธออยากรู้จริงๆเหรอ... คุณหมอเขาอยากรู้เรื่องอย่างว่าน่ะ..ท่าไหนอะไรอย่างไรประมาณนี้แหละ” อาร์ทเข้าไปกระซิบข้างหูของริสา แน่นอนว่ามันทำให้เธอหน้าแดงออกมา ก่อนจะมองไปทางแฟนหนุ่มของตัวเอง มันสร้างเสียงหัวเราะให้กับอาร์ทเป็นอย่างมาก ถึงทุกคนจะไม่ได้ยินแต่ก็พอจะเดาๆกันได้ และมันก็ยังมีอีกคนหนึ่งที่รู้สึกอย่างเดียวกับริสาในชั่วขณะที่นึกถึงคืนอันแสนหวาน“พวกเราเข้าไปกันเถอะ…” ริสากล่าวเบาๆ ก่อนที่เธอจะรีบเร่งฝีเท้าของตัวเองขึ้น เพราะเสียงของหมอกฤษณ์ที่ดังมาไล่หลังว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ แต่ดูเหมือนว่าริสาจะไม่ยอมที่จะหยุดฟังเขาเลยแม้แต่นิดเดียว และเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นไปอีกโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำเดียว แน่นอนว่าหมอกฤษณ์ก็เร่งฝีเท้าตามไป ในขณะเดียวกันที่ทั้งสองหมอหนุ่มสาวกำลังวิ่งไล่จับกันอยู่นั้นเอง แอมก็เดินเข้ามาใกล้กับตัวของอาร์ทก่อนจะก้มหัวให้กับเขา มันสร้างความตกใจให้กับอาร์ทเล็กน้อย แอมเงยหน้าขึ้นมา และกล่าวขึ้น“ขอบคุณท่านรองประธานมากนะคะ ที่มอบตำแหน่งผู้จัดการแผนกการเงินให้ฉันเป็นผู้ดูแล แต่ฉันก็ยังคิดว่ามันไม่เหมาะสม ที่ท่านจะให้ตำแหน่งนี้กับฉันแบบพิเศษ... ฉันไม่อาจจะข้ามหน้าข้ามตาของพวกรุ่นพี่ในแผนกได้ค่ะ” แอมก็ยังกล่าวออกมาอย่างมั่นใจ เธอเชื่ออย่างนั้น เชื่อในความยุติธรรม ถึงแม้ว่าเธอ และชายคนนี้จะมีอะไรที่เกินเลย แต่มันก็ควรจะมีการคัดเลือกให้เหมาะสม และถูกต้อง“อะไรของเธอกันล่ะเนี้ย... จู่ๆก็แปลกไป....” ในตอนแรกอาร์ทก็สงสัยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของแอม แต่เขาก็เข้าใจได้ในทันทีหลังจากที่มองไปยังปาร์คที่กำลังผิวปากมองท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยความเลิ่กลั่ก แน่นอนว่าตอนนี้ใบหน้าของอาร์ทไม่ต่างอะไรกับผีดิบหน้าจืด เพราะความคิดของเขามีคำๆเดียวปรากฏขึ้นมา ‘เอิ่ม...’“ถ้านิ่งๆจะเพอร์เฟคกว่านี้นะ... ส่วนเธอก็อย่าคิดมากซิ ที่ฉันให้ตำแหน่งกับเธอคิดหรือว่ามันเป็นเพราะฉันชอบเธออย่างเดียวน่ะ... ทำไมแกไม่บอกไปล่ะ ว่าจริงๆแล้วทุกๆคนต่างมีผลได้ผลเสียกับผู้จัดการแผนกคนเก่านะ ยกเว้นเธอ และเพื่อนของเธอที่ชื่อน้ำทิพย์น่ะ...เห้อ..” อาร์ทกล่าวออกมากับปาร์ค และแอมให้ได้เข้าใจ“ผมไม่ได้มีหน้าที่ต้องแจ้งรายละเอียดใดๆกับเธอนี่ครับ....เออ..ขอโทษครับท่านรองประธาน” ปาร์คที่มองเข้าไปในสายตาของอาร์ทที่มันกำลังบ่งบอกว่า ‘ยังจะพูดอีกหรือไง’ เขาก็ได้แต่หันไปทางอื่นทันที“งั้นก็แปลว่ายัย...น้ำทิพย์เองก็มีสิทธิ์ที่จะขึ้นมาเป็นผู้จัดการแผนกไม่ใช่หรือคะท่านรองประธาน” แอมกล่าวออกมา ตอนนี้เธอสลัด และสงวนคำพูดกับอาร์ท เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นลูกจ้างของเขาอยู่ดี อาร์ทที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจทันที“ถึงฉันจะไม่รู้จักเธอมาก่อน ฉันก็ให้เธอขึ้นมาเป็นผู้จัดการแผนกอยู่ดี... เธอคิดว่าการคัดเลือกมันเหมาะสมอย่างนั้นเหรอ เธอรู้หรือไม่ ว่าจริงๆแล้วแผนกอื่นฉันก็เป็นคนเลือก และแต่งตั้งเองทั้งหมด ที่ให้พนักงานลงเสียงนั้นมันก็แค่ฉากบังหน้า มันมีอยู่เหตุผลของมันอยู่ ฉันแค่อยากให้พนักงานมีส่วนร่วมกับการคัดเลือกเท่านั้นเอง อีกอย่างมันเป็นการคัดกรองพรรคพวกของผู้จัดการคนใหม่ด้วยเช่นกัน” อาร์ทพยายามอธิบายเรื่องนี้มันจะต้องพูดกันยาวๆเลยทีเดียว เพราะกว่ามันจะเป็นการคัดเลือกได้มันต้องผ่านการวางแผนหลายขั้นตอน“หมายความว่าไงคะ....” แอมฟัง และคิดตามแต่เธอก็ไม่เข้าใจเหตุผลจริงๆของมันเลย ผู้ช่วยปาร์คที่เงียบไปเพียงครู่หนึ่งก็เอ่ยออกมาเสริม“คือท่านรองประธานอยากได้คนที่ซื่อสัตย์มาทำงานกับบริษัทให้ได้มากที่สุดน่ะครับ... ที่จริงเรามีข้อมูลของพนักงานทุกๆคนอยู่แล้ว ว่าคนไหนโกงหรือไม่.. การที่ให้พนักงานลงชื่อเลือกหัวหน้าของตัวเองนั้น มันเป็นการบ่งบอกว่าตัวเองอยู่ฝ่ายไหน เช่นถ้าคุณน้ำทิพย์เสนอชื่อคุณแอมให้ขึ้นมาเป็นผู้จัดการ เราก็จะดูว่าคนที่ถูกเสนอชื่อมานั้นมีประวัติในการโกงหรือไม่ ถ้าคุณแอมมีประวัติไม่ดี นั่นก็เท่ากับว่าพนักงานที่เลือกเสนอชื่อคุณเข้ามาเป็นพวกเดียวกันหรืออนุมานได้ว่าอาจจะมีส่วนได้ส่วนเสียกันมาตลอด”ปาร์คกล่าวออกมาอย่างยาวเหยียดเพื่อให้เธอได้เข้าใจ แอมที่ได้ยินอย่างนั้นเธอก็เข้าใจเหตุผลได้ในทันที ไม่ว่าบริษัทไหนๆก็ต้องการคนที่ไม่โกงกิน และเป็นแมลงร้ายของบริษัท แต่อาร์ทก็กล่าวออกมาเสริมอีกหน่อย “และอีกเหตุผลหนึ่งที่ฉันเป็นด่านสุดท้ายในการคัดกรอง และแต่งตั้งนั้นก็เพราะอยากได้คนที่ทำงานเพื่อบริษัทเราจริงๆ และนี่คือสิ่งที่บริษัทจะต้องตอบแทนพวกเขาให้สมกับที่พวกเขายอมทำงานหนักให้กับเรา... ฉันถึงได้ปกปิดข้อมูลเรื่องคะแนนเอาไว้ และคอยจับตาดูแมลงร้ายพวกนั้นมันยังเกาะกินบริษัทของเราอย่างลับๆ รอวันที่พวกมันคิดจะโกงอีกครั้ง แน่นอนว่าฉันจะจัดการมันไม่ให้เหลือเลยล่ะ” อาร์ทกล่าวออกมาตามความจริง จริงๆแล้วเขาไม่ควรที่จะพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง แต่เขากลับไว้ใจผู้หญิงคนนี้อย่างหมดหัวใจ และแน่นอนว่าแอมก็ไม่โง่เกินไปตอนนี้เธอเข้าใจทั้งหมดแล้ว และต้องยอมรับเลยว่ามันเป็นวิธีกำจัดหนอนแมลงร้ายได้เป็นอย่างดี “แต่ทั้งหมดนั้นมันก็ไม่เกี่ยวกับการคัดเลือกในแผนกของฉันนี่คะท่านรอง... อย่างนี้ท่านก็ไม่รู้กันพอดีว่าแผนกนี้ใครอยู่ข้างไหน แล้วอีกอย่างที่ท่านรองบอกว่าน้ำทิพย์ไม่เคยมีประวัติเสียเลยสักครั้ง เธอเองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ซื่อสัตย์กับบริษัท เธอน่าจะได้รับรางวัลอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอคะ” แอมกล่าวในส่วนที่ยังติดอยู่ในใจ และแน่นอนว่าเธอไม่ลืมที่จะทำตามสิ่งที่เพื่อนของเธอขอร้องเมื่อตอนก่อนเลิกงาน“เธอคงอยากให้ฉันรับรองน้องสาวของน้ำทิพย์ให้เข้ามาทำงานน่ะเหรอ... กลับไปบอกให้น้องสาวของน้ำทิพย์ส่งเรซูเม่เข้ามาซิ แน่นอนว่าฉันจะรับรองให้ด้วยตัวเองเลยล่ะ” อาร์ทกล่าวออกมาอย่างมีเลศนัย เขายิ้มออกมาก่อนจะเดินเข้าไปภายในโรงพยาบาล“ใช่แล้วค่ะ... ฉันจะบอกเธอตามที่ท่านรองกล่าวมานะคะ.....” แอมที่ไม่ทันคิดก้มหัวขอบคุณอาร์ทและยิ้มออกมาอย่างเป็นสุข ก่อนที่เธอเหมือนจะไฟฟ้าช็อตไปทั่วทั้งร่างกาย และนึกอะไรขึ้นมาได้“เอ๊ะ!! เขารู้ได้อย่างไรกันนะ...” แอมอุทานออกมาด้วยความตกใจ เรื่องนี้นอกจากเธอกับน้ำทิพย์แล้วไม่น่าจะมีใครรู้เรื่องนี้ แต่ท่านรองของเธอกลับรู้ไปเสียหมด ปาร์คที่ได้ยินเธอตกใจเขายิ้มออกมาก่อนจะกล่าวขึ้นมา“ที่ท่านรองประธานพูดออกมาอย่างนั้น นั่นก็หมายความว่าท่านได้ตอบคำถามของคุณแอมเมื่อสักครู่น่ะครับ... เพราะว่าแผนกการเงินอยู่ในการควบคุมของเราทั้งหมดแล้ว...” หลังจากที่ปาร์คกล่าวเสร็จก็เผยมือของเขาราวกับพ่อบ้านประจำตระกูลใหญ่ๆ เชิญให้แอมเดินเข้าโรงพยาบาล แต่ในจังหวะนั้นเองไฟฟ้าช็อตที่เธอรู้สึกเมื่อสักครู่มันกลับเปลี่ยนไปสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจ ‘กล้องวงจรปิด...แบบมีเสียง... นั่นก็หมายความว่า เขาได้ยินทุกอย่างทุกคนในแผนกของฉันทำทั้งหมด รวมถึงสิ่งที่ฉันนินทานั่นก็อีก.... ไม่น้า...อนาคตฉันจบสิ้นแล้ววว’ แอมที่รู้สึกตัวสักทีก็คอตกเข่าอ่อนไปในทันที และพยายามนึกไปว่าตลอดทั้งสองวันนี้ เธอได้พูดอะไรถึงเขาในทางที่ไม่ดีหรือเปล่า… “แฮ่ๆ ไม่ต้องกังวลตกใจมากขนาดนั้นก็ได้ครับ... ยังไงซะคุณแอมก็เป็นคนที่พิเศษสำหรับท่านรองตลอดนั่นแหละครับ...ไม่ใช่ว่าท่านเพิ่งบอกคุณแอมไปเหรอครับว่า..ท่านชอบคุณน่ะ” ปาร์คกล่าวออกมาเพราะรู้ว่าแอมนั้นกำลังคิดอะไร และเท่าที่เขาได้เห็น และสัมผัสมานั้น เขามั่นใจว่าหัวหน้าของเขาไม่ได้คิดกับผู้หญิงคนนี้เล่นๆอย่างแน่นอน หัวหน้าต้องการที่จะจริงจังกับเธอ…

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28

นิยายแนะนำ

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้