19.00 น.
"นี่มันชั่วโมงแล้วนะคะ...คนที่คุณนัดให้มาเจอเราเมื่อไหร่เขาจะมาสักที"
"ใจเย็นๆ นะครับ...เขากำลังมาแล้ว เลทนิดหน่อยเพราะติดประชุมครับ"
"แต่ก็ไม่ควรนัดตอนหกโมงนะคะ ถ้าจะติดประชุม" จีนกอดอกทำหน้าไม่พอใจ
"ผม...ผมก็..."
"สวัสดีครับ" เสียงชายหนุ่มปริศนาส่งเสียงแทรกเข้ามา
"..."
"สวัสดีครับ...เชิญนั่งเลยครับคุณภัทร"
______________________________
19.01 น.
"คุณจะคุยอะไรกับผมครับ"
"คุณพอร์ช...คุณจำป้าได้หรือเปล่าคะ"
"..." พอร์ชเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาจิบพลางครุ่นคิดถึงหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ความจริง ใบหน้าของเธอก็ดูคุ้นเคยอยู่เหมือนกัน บางทีอาจจะเป็น...
'...'
'คุณจะไปไหนคะ'
'จะไปไหนก็เรื่องของผม! '
'...' พอร์ชแอบหลบอยู่ริมประตู ที่แง้มออก เห็นเพียงพ่อของตัวเองกำลังเดินออกไปจากบ้าน แต่ถูกรั้งแขนไว้
'อย่าไปเลยนะคะ...วันนี้ฉันทำกับข้าวที่คุณชอบไว้ให้...เรามากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันบ้างดีไหมคะ'
'ปล่อย...'
'ปีเตอร์...'
'บอกให้ปล่อย!! '
พรึ่บ!
'...' พ่อสลัดมือของแม่ออกจนเธอเซล้มลงไปกับพื้น
'อย่ามายุ่ง!! '
'...' พอร์ชกัดฟันแน่นก่อนจะเปิดประตูแล้ววิ่งไปหลังบ้านเพื่อออกไปข้างนอก
ที่เขาตัดสินใจออกมาข้างนอกเพราะมีรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน เขาเห็นผู้หญิงผมยาวผิวสีน้ำผึ้งคนหนึ่งนั่งอยู่ด้านใน ทุกครั้งที่พ่อเขาออกไปข้างนอกมักจะไปกับผู้หญิงคนนี้...
พอร์ชวิ่งไปยืนข้างรถคันนั้นแล้วเคาะกระจกเบาๆ
'What? ' ผู้หญิงคนนั้นขมวดคิ้วก่อนจะเปิดกระจกลง 'Who are you? '
'คุณเป็นเพื่อนพ่อเหรอ'
'หนู...เป็นลูกชายของเขา? '
'ผม...'
'หนูขึ้นมาก่อน ข้างหลัง พ่อหนูกำลังมา เร็วเข้า'
'...' พอร์ชหันไปมองด้านหลังเห็นประตูบ้านถูกเปิดออก ก็รีบเปิดประตูรถแล้วเข้าไปหลบอย่างรวดเร็ว หญิงสาวที่อยู่ในรถหยิบผ้าคลุมมาบังร่างเด็กน้อยไว้
ปัง!
'เป็นอะไรไปคะ'
'น่าหงุดหงิด! '
'ใจเย็นๆ นะคะ'
'ผมตั้งใจจะหย่า'
'ฉันรู้...แล้วขวัญหทัยล่ะคะ'
'ผมจะแต่งงานกับเธอ'
'ทำไม? '
'ครอบครัวเธอมีการงานที่ดี รวยด้วย และที่สำคัญเธอมีลูกกับฉันแล้ว ครอบครัวเธอต้องยอมรับเพราะฉันคือพ่อของลูก'
'แล้วทางนี้ล่ะ จะทำยังไงคะ ลูกชายสองคนของคุณด้วย คุณจะทิ้งพวกเขางั้นเหรอ'
'เพราะฉันอยู่ที่นี่ มีแต่คนดูถูกดูแคลน ไม่มีแม้แต่ตำแหน่งในบริษัท'
'ภรรยาของคุณกำลังปูทางให้ไม่ใช่เหรอคะ'
'ปูทาง? ...น่าขำ'
'แต่คุณก็แต่งงานกับเธอมานานแล้ว...'
'เมียฉันมีคนตามจีบก็เยอะแยะ คิดว่าหล่อนมีฉันคนเดียวหรือไง...ไม่ว่ายังไงฉันก็จะหย่า...รีบออกรถสักที'
'ค่ะ'
'ข้างหลังมีอะไร...'
'ไม่! ไม่มีอะไร แค่ผ้าคลุมของไว้กะจะเอาไปทิ้งน่ะ'
ขณะที่รถกำลังเคลื่อนที่อยู่บนถนน เด็กน้อยที่หลบอยู่ที่วางเท้าของเบาะหลัง กอดเข่าตัวเองพร้อมปิดปากเพื่อไม่ให้คนด้านนอกได้ยินเสียง เขามีความกลัว กลัวว่าพ่อจะเห็น กลัวว่าพ่อจะตี...
1 ชั่วโมงผ่านไป
เสียงปิดประตูดังขึ้นจนเด็กน้อยที่เผลอหลับอยู่สะดุ้งตกใจ
'...ฉันจะขับไปส่งหนูที่บ้านนะ' หญิงสาวพูดขึ้นก่อนปลายตามองหนุ่มน้อยที่ค่อยๆ ขยับตัวเองลุกขึ้นมองไปนอกกระจกรถ
'แล้วพ่อไปไหนแล้วครับ'
'ปีเตอร์เหรอ...'
'ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร...แล้วเด็กที่เขาอุ้มเป็นใครเหรอครับ'
'นั่น...'
'พ่อมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ'
'เห้อ...น่าสงสารจังนะเรา'
พอร์ชเหลือบสายตาขึ้นไปมองผู้หญิงตรงหน้า เธอคือคนที่เขาเคยเห็นตรงหน้าบ้านในวันนั้น แต่...
"คุณพอร์ชจำป้าได้หรือยังคะ...เราเคยเจอกันในวันที่คุณให้ผู้หญิงคนหนึ่งพามาหาป้า"
"ครับ...ผมจำได้"
'คุณพาผมไปหาผู้หญิงคนนั้นได้ไหมครับ'
'? '
'ก็คุณบอกผมว่า...พ่อไปอยู่กับเธอ'
'ก็หนูมาเคาะกระจกถามเกือบทุกวัน'
'ก็คุณมาทุกครั้งที่พ่อผมจะไปข้างนอก...คุณเป็นเพื่อนพ่อผมใช่ไหม'
'ใช่'
'งั้น...คุณพาผมไปหาผู้หญิงคนนั้นหน่อยได้ไหม'
'หนูจะไปหาเขาทำไม'
'ผม...ผมอยากไปคุยกับเขา'
'...'
ครึ่งชั่วโมง
'นั่นไง'
'ที่นี่ที่ไหนครับ'
'ร้านกาแฟ...ไปกัน'
'คุณ...จะไปกับผมด้วยเหรอครับ'
'ใช่'
พอร์ชไม่ทันได้เตรียมตัวอะไร ผู้หญิงคนนั้นก็ลงจากรถและอ้อมมาเปิดประตูให้เขาลง พอร์ชรู้สึกทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้จะดีกับครอบครัวหรือเปล่า แต่เขาอยากจะทำอะไรให้พี่กับแม่สักครั้ง...
เธอจูงมือเขาเดินเข้าไปในร้าน เป็นที่น่าสนใจสำหรับคนรอบข้างเพราะพอร์ชเป็นเด็กน้อยน่ารักตัวเล็กผิวสองสี ดูเหมือนเป็นนักแสดงเด็กเสียมากกว่า
'เธอมาใครมาด้วย'
'เอ่อ...พี่...คือฉันฝากน้องไว้แปบนึงนะ'
'...' พอร์ชถูกดันไหล่ให้นั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามกับขวัญหทัยก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะเดินออกไปจากร้าน
'...หนูเป็นใครเหรอ'
'คุณ...คุณเป็นเมียน้อยพ่อผมเหรอครับ'
'...'
'คุณเลิกยุ่งกับพ่อผมได้ไหม...'
'นี่มันอะไรกัน'
'ผมเป็นลูกของพ่อปีเตอร์ครับ'
'ปีเตอร์? '
'คุณเลิกยุ่งกับพ่อผมได้ไหมครับ...ผมไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้'
'ปีเตอร์...แต่งงานแล้วงั้นเหรอ'
'ครับ...พ่อกับแม่ผมอยู่ด้วยกันแล้ว'
'...'
'ผมไม่อยาก...ฮึก...เห็นแม่ร้องไห้'
'...'
แต่ที่พอร์ชมารู้ทีหลังคือ วันที่พ่อเอาผู้หญิงคนหนึ่งเข้าบ้าน ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คุณป้าคนนี้ กลับเป็นอีกคน แสดงว่า...พ่อไม่ได้มีผู้หญิงคนนี้แค่คนเดียว
"คุณต้องการคุยอะไรกับผมครับ...คุณขวัญหทัย"
"...ขอบคุณที่ยังจำป้าได้นะคะ"
"ใครจะจำไม่ได้กันล่ะครับ...คนที่อยู่กินกับพ่อ ทั้งที่รู้ว่าเขามีลูกมีเมียอยู่แล้ว...ก็คือคุณไม่ใช่เหรอ"
"แต่เรื่องนั้น..."
"ไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความหรอกครับ...พูดถึงเรื่องที่คุณต้องการจะพูดในวันนี้เถอะ"
"ขอโทษนะคะ"
"เรื่องอะไรครับ"
"ทุกเรื่อง"
"..."
"ทุกเรื่องที่ทำไว้กับคุณและครอบครัว"
"รบกวนเชิญพูดธุระของคุณด้วยครับ"
"คือ...เรื่องปีเตอร์...ตอนนี้เขากำลังป่วยพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล...ป้า...เอ่อ...ฉันอยากให้คุณไปเยี่ยมเขาหน่อยได้ไหมคะ"
"พี่ผมรู้หรือยัง"
"น่าจะทราบแล้ว...แต่เขาใจแข็งเกินไป"
"ผมก็มีความคิดเดียวกับพี่ผม...ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปเยี่ยม...ในเมื่อวันที่เขาเดินออกไปจากบ้าน เขาพูดตัดขาดเราทั้งครอบครัวอย่างไม่มีเยื่อใยด้วยซ้ำ"
"แต่เขารู้สึกผิดแล้วนะคะ...เขากำลังได้รับผลกรรมที่เขาก่อ"
"ก็ให้เขารับผลต่อไปเถอะครับ...ผมไม่ต้องการเข้าไปยุ่งในเรื่องนี้"
"คุณพอร์ช...คุณจะไม่สนใจพ่อของคุณจริงๆ เหรอ...เขากำลังป่วย และต้องการกำลังใจจากพวกคุณทั้งสองคนมาก ฉันไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ได้ถึงตอนไหน แต่อย่างน้อย พวกคุณไปให้เขาเห็นหน้าสักครั้งก็ยังดี ถือว่าฉันขอได้ไหมคะ"
"..."
_________________
19.30 น.
"เรื่องที่ดิน...ฉันอยากทราบเหตุผลที่คุณไม่ต้องการซื้อค่ะ..."
"มันแพงเกินไป...ผมได้ที่ดินแปลนใหม่มา มีมูลค่ากว่า สามารถทำเงินได้มากกว่า และถูกกว่าของคุณด้วย"
"แต่ที่ของฉันก็มีมูลค่าเหมือนกัน..."
"ที่ตรงนั้นมันทำอะไรยาก...ผมอยากได้ที่ดินที่เอาไว้สร้างห้างสรรพสินค้า"
"แต่ที่ของฉันก็มีคนมาสนใจเยอะมากเลยนะคะ...แต่ฉันอยากขายให้คุณ...คุณเอ่อ..."
"คุณภัทรครับ" นายหน้าที่ดินกระซิบเบาๆ ข้างหูของเธอ
"เอ่อ...คุณภัทร...งั้นฉันจะลดราคาลงให้นิดหน่อย"
"ทำไมไม่ไปขายให้นักอสังหาริมทรัพย์คนอื่นล่ะครับ"
"ฉัน...ฉันถูกโฉลกกับคุณค่ะ...เลยอยากขายให้คุณมากกว่า"
"หื้ม...ถูกโฉลกกับผม...เอะ...ผมไม่เห็นมีความรู้สึกแบบนั้น" ชายหนุ่มช้อนสายตาขึ้นไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างของหญิงวัยกลางคน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ "ลูกสาวเหรอครับ...เหมือนจะเคยเห็นหน้าอยู่นะ"
"ใช่! ใช่ค่ะ...ลูกสาวของฉันเป็นนางแบบของบริษัท Red Bloodค่ะ"
"โอ้...บริษัทระดับโลกด้วย...มีชื่อเสียงมากขนาดนี้...สนใจมา..." มือของชายหนุ่มค่อยๆ ไต่ไปแตะมือของหญิงสาวที่จับแก้วน้ำไว้ "สนใจมาคุยเรื่องงานกันหน่อยไหมครับ...ผมมีงานน่าสนใจมานำเสนอนางแบบชื่อดังแบบคุณ"
"คือ..." จีนพยายามดันมือชายหนุ่มออกแต่สู้แรงไม่ไหว
"ผมให้ผลตอบแทนได้มากกว่าที่คุณคิดนะครับ...ที่สำคัญ...ถ้าคุณยอมทำงานให้ผม...เรื่องที่ดินของแม่คุณผมจะลองคิดดูอีกที"
"...จริงเหรอคะ" แม่ของจีนเผลอยิ้มออกมาก่อนจะสะกิดลูกสาว "จีน...หนูลองคิดดูสิว่างานที่คุณภัทรให้อาจจะเงินดีมากก็ได้ อีกอย่างตอนนี้หนูก็ว่างงานไม่ใช่เหรอ ไปทำดูก็ไม่น่าเสียหาย"
"แม่คะ..."
"เอาน่า...ไม่เห็นเป็นไร" แม่ของเธอเอื้อมมือไปแตะหน้าขาของจีนเบาๆ เพื่อให้ลูกสาวเชื่อในสิ่งที่พูด
"ตกลงเอายังไงดีครับ" ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยก่อนมองหญิงสาวสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้า
"ฉันตกลงค่ะ...ไว้คุณติดต่อมาได้เลยนะคะ" แม่จีนรีบพูดตัดบทก่อนที่ลูกสาวจะเอ่ยปาก
"งั้นก็ตามนี้นะครับ"
"..."
_____________________
22.30 น.
บ้าน
"ฉันเอานมมาให้ค่ะ" เรียววางแก้วนมไว้บนโต๊ะทำงานในห้องนอนของพอลสัน แล้วเหลือบสายตามองที่จอคอมพิวเตอร์ก็เห็นไฟล์เอกสารเยอะแยะเต็มไปหมด "คุณจะเลิกทำงานตอนไหนคะ"
"ผมต้องดูเอกสารอีกสักพัก พรุ่งนี้จะได้จัดการได้"
"คุณพอลสัน..."
"หื้ม..."
"พรุ่งนี้...ไปเยี่ยมคุณลุงกับฉันได้ไหมคะ"
"..."
"คือ...คือว่าฉันอยากเอาผลไม้ไปให้คุณลุงกับคุณป้า...แต่พ่อไม่ว่างเพราะมีประชุมตอนเช้า....พรุ่งนี้คุณพอจะว่างไหมคะ"
"..."
______________________
23.01 น.
"ซื้อตัวพนักงานที่อยู่ในบริษัทของเขามาสักคนสิ"
"บริษัทอะไรครับ"
"Red Blood"
"จะให้ไปซื้อตัวพนักงานในนั้น...ดูท่าจะไม่ง่ายนะครับ"
"ทำไม"
"คุณพอลสัน...เขามีชื่อเรื่องเป็นที่รักใคร่ของลูกน้องมากเลยนะครับ"
"ก็แค่นั้น...มันต้องมีคนที่เห็นผลประโยชน์มากกว่าส่วนตัวสิ"
"คือ..."
"คนใกล้ตัวก็ได้...คนที่เป็นเลขานั่นก็ได้"
"เลขา? "
"ผู้ชายสูงๆ ที่ชอบไปไหนมาไหนกับพอลสันนั่นไง"
"ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยนะครับ"
"งั้นก็ไปทำอะไรให้มันเป็นไปได้สิ"
"คุณมิลเลอร์ครับ"
"อืม"
"ผมคิดว่า...คนที่เข้ามาง่ายสุดน่าจะเป็นว่าที่ภรรยา..."
"อ่อ...คุณอิงกาญจน์...ใช่เธอนั่นแหละที่เข้าถึงง่าย...แต่...หมอนั่นให้ลูกน้องคอยตามตลอดเวลาขนาดนั้น...จะให้ฉันเข้าหายังไง"
"ง่ายนิดเดียวเองครับ"
"ยังไง"
"..."
รอนานเลยใช่ไหมคะ ขอโทษนะคะหายไปยาวเลย ดูแลตัวเองด้วยนะเป็นห่วงรีทตลอดนะคะ
![ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471098_79566224.webp)
484K
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727034_54386757.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1655452201_90378797.webp)