เวลา 1 เดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับการกลืนน้ำลาย ชายแก่ในมาดเข้มของผู้นำตระกูลกำลังสนทนากับชายลึกลับที่มีนามว่า เงา 1 อยู่
'' เงา 1 หลานข้าเป็นยังไงบ้าง '' เสียงแหบแห้งตามภาษาวัยชราเอ่ยออกมา รอบๆตัวชายชราเต็มไปด้วยเครื่องตกแต่งข้าวของเครื่องใช้หรูหราว่างกันอย่างเป็นระเบียบ
'' ด้วยความอัจฉริยะของนายน้อยเพียงเดือนเดียวก็สำเร็จตำรารวบรวมปราณเเล้ว...และข้าคิดว่าอีกไม่กี่วันผู้ติดตามของนายน้อยก็คงสำเร็จตำรารวบรวมปราณตาม '' เงา 1 กล่าวชื่นชมทั้งสองจากใจจริง
จางหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้นำตระกูลยกยิ้มขึ้น เมื่อได้ยินเงา 1 กล่าว
'' อืมขอบใจเจ้ามาก...เอาละกลับไปทำหน้าที่ของเจ้าต่อได้เเล้ว...ข้ามีธุระต้องจัดการก่อน '' จางหยวนรีบไล่เงา 1 ออกไปเนื่องจากเขาปวดหนักต้องรีบเข้าห้องน้ำด่วน
.....
'' จางหวูเมื่อใดเจ้าจะสำเร็จตำรารวบรวมปราณ...นี้ข้ารอมาเกือบอาทิตนึงเเล้วนะ '' แท้จริงเเล้วจางหมิงสำเร็จตำรารวบรวมปราณตั้งแต่ 6 วันก่อนเเล้ว
'' ไครจะไปเหมือนนายน้อยละขอรับ ทั้งอัจฉริยะเก่งกาจและหล่อเหลา '' จางหวูนับว่าน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง วันหนึ่งเขาต้องตอบคำถามซ้ำเหล่านี้ไม่ต่ำกว่า 5 6 ครั้ง
ทำไมชีวิตของข้าต้องเกิดมาอาภัพขนาดนี้ ต้องมีนายน้อยชมชอบวาจาปากหวานยกยอมากกว่าสิ่งใด
ฮัดชิ่ว!!! จามครั้งแรกเขาว่ามีคนด่าลับหลัง
'' ไครกันบังอาจต่อว่าข้าลับหลัง '' จางหมิงกล่าวด้วยความเกรี้ยวกราด จางหวูตกใจวูปหัวใจสั่นสะท้านสมองเบลอ แต่ก็ยังกล่าวตอบจางหมิง
'' คงจะเป็นพวกเสเพลไม่เอาไหนแถวๆนี้แหละขอรับ...นายน้อยอย่าได้ไปมีโทฆะกับคนเหล่านั้นเลย '' จางหวูกล่าวออกมาพลางลูปอกผอนคลาย
'' ไม่ได้หลอกจางหวู...หากคนพวกนั้นเอาเรื่องความหล่อของข้าไปบอกต่อๆกัน...ข้านี้แหละจะเสียหาย '' จางหมิงสายหน้าอย่างหมดหนทาง
เสียหาย? บัดซบไอ่เด็กนี้มันจะชมตัวเองไปถึงไหนกันหะ!! จางหวูสถบคำด่าในใจ
ฮัดชิ่ว!!! จามครั้งที่สองเขาว่ามีคนคิดถึง
'' อ้าวเมื่อยังด่าข้าอยู่เลย...พอตอนนี้มาคิดถึงข้าซะงั้นแปลกคนจริงๆ '' จางหมิงสายหน้าไม่เข้าใจกับคนๆนี้จริงๆ
เอ็งสิแปลก เด็กอะไรหลงตัวเองซะยิ่งกว่าสาวงามเสียอีก
ฮัดชิ่ว!!!
'' จามครั้งที่สามข้าไม่ได้อ่านมา...เอาเป็นว่าจาม3ครั้งติดชมชอมข้าเเล้วกัน...ครั้งต่อไปก็ขอให้คนๆนั้นเป็นหมาบ้า ฮิฮิ '' จางหมิงสนุกกับการจามเป็นอย่างมาก!!
ไอ่เด็กนี้ข้าควรหยุดด่ามันดีมั้ย!? ยิ่งชมมันยิ่งหลงตัวเองเข้าไปใหญ่เห้อ
ฮัดชิ่ว!!!
'' อะเป็นหมาบ้าซะเเล้ว '' จางหมิงหัวเราะดังลั่น
!!!!!!!!!!!
...................
อีก 4 วันต่อมาจางหวูก็สำเร็จตำรารวบรวมปราณ จางหมิงจึงคิดว่าจะให้โอกาศนี้ไปเดินเล่นในเมืองซะหน่อย หลังจากขังตัวเองอยู่ในห้องฝึกหนึ่งเดือนเต็ม อ่อส่วนพวกอาหารจะมีบ่าวไพร่มาเสริฟให้ทั้งเช้า กลางวัน เย็น ตลอดทั้งเดือน พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องออกไปไหนกินนอนในนั้น ก็จะมีแต่ออกไปอาบน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากห้องฝึกโดยจะมีบ่าวไพร่เตรียมชุดเอาไว้ให้
จางหมิงกับจางหวูนั้งรถมาออกมาจากตระกูล โดยมีจางหงเป็นคนควบม้าและมีบ่าไพร่ 2 3 คนเอาไว้ช่วยถือของ
เวลานี้เป็นตอนเย็น ร้ายค้าภายในเมืองต่างก็เปิดไฟกันหมด ทำให้ถนนเต็มไปด้วยแสงสีของร้ายค้ามากมาย ชั้งดูสมกับเป็นตลาดของชาวบ้านอย่างยิ่ง
จางหมิงและจางหวูกำลังเดินดูแผนลอยที่วางขายเกือนกาด จนไปสดุดตากับร้านของลุงแก่ๆคนหนึ่ง ลุงคนนั้นเหมือนกับจำต้องใช้เงินเป็นอย่างมาก ดูจากหน้าตาของแกและของที่น้ำมาขายลดราคาแล้วลดอีก
'' คุณลุงครับตำราเล่มนี้คืออะไร...ทำไมราคาของมันถึงแพงตั้ง 20 เหรียญทอง '' จางหมิงหยิบตำราเล่มเก่าๆมีฝุ่นหนาเตอะขึ้นมาดู
'' มันแพงไปหรือคุณชาย...ถ้างั้นข้าจะลดให้เหรือ 10 เหรียญทองก็ได้...แต่อย่าต่อราคาข้าอีกเลยตำราเล่มนี้มันเป็นสมบัติชิ้นสำคัญของตระกูลข้า..ถ้าหากข้าไม่จำเป็นต้องใช้เงินข้าคงไม่คิดนำมันออกมาขายแบบนี้หลอก '' คุณลุงคนนั้นดูเหมือนจะจำใจลดราคาเป็นอย่างมาก จะไปแผงลอยของคุณลุงคนนี้ก็มีเพียงตำราเล่มเก่าๆอันนี้
'' อะนี้ลุง 10 เหรียญทอง '' จางหมิงเสกเหรียญทองออกมาจากแหวนรัติกาล 10 เหรียญแล้วค่อยนำไปให้ลุงคนนั้น
ลุงแกดูเหมือนจะดีใจเป็นอย่างมาก ขอบคุณเขาเป็นสิบๆรอบ ทั้งยังบอกเป็นเด็กหนุ่มที่มากใจบุญ
ตัวจางหมิงนะหรอ ป่านี้คงท่องโลกอยู่ในสวรรค์เเล้วมั้ง
'' นายน้อยท่านซื้อตำราเก่าๆแบบนี้มาทำไมขอรับ '' จางหวูเหมือนเห็นเดินออกมาไกลเเล้วจึงกล่าวถามจางหมิง
'' เอ๋เจ้านี้ชอบขัดเวลาข้าไปเที่ยวสวรรค์อยู่เรื่อยเลย...แต่ก็ชั้งเถอะเจ้าเคยได้ยินไม่จางหวู...จะยิ่งใหญ่ต้องลงทุนก่อนตำราเล่มนี้ก็เช่นกัน... '' จางหมิงหันมากล่าวกับจางหวูก่อนจะเดินขึ้นรถมาโดยไม่รอจางหวูที่ตอนนี้กำลังเรียบเรียงสมองอยู่
มันมีแต่จะรวยต้องลงทุนไม่ใช้หรอวะ!?
=================================================================================
มาต่อตามสัญญาเเล้วนะขอรับดึกๆ! รออะไรละคอมเม้นสิรีดเดอร์ทุกโคนนนน