ตอนที่ 9
เมื่อนั่งพักจนหายเหนื่อยแล้ว กังหนิงหลง จึงคิดว่าจะไปเช่าเกวียนลุงชู เพื่อที่จะสามารถนำเกวียนไปที่อีกหมู่บ้านได้
"หนิงเฉิง หนิงจิน พี่จะไปยืมเกวียนลุงชูก่อน เดี๋ยวพี่กลับมา อยู่บ้าน ดูหมูป่าให้พี่ก่อนนะ"
"ได้ครับ / ได้ค่ะ" ทั้งสองคนรีบรับคำทันที
เมื่อลับหลังจากที่ กังหนิงหลง ไปได้สักพัก กลับมีคนที่ได้ยินข่าวว่าหลานชายได้หมูป่ากลับออกมาจากป่า จึงได้รีบมาที่บ้าน เพราะจะได้มาเอาหมูป่ากลับไปที่บ้านของตัวเอง นั่นก็คือคนเป็ย่า และลูกสะใภ้นั่นเอง
"สะใภ้ใหญ่เร็วเข้า แม่เห็น หนิงหลง เดินออกไปจากบ้านแล้ว เราจะได้เอาหมูป่าตัวนั้นไปที่บ้านของเราก่อนที่หนิงหลงจะกลับมา" แม่สามีรีบบอกลูกสะใภ้อย่างตื่นเต้น เพราะวันนี้คิดไว้ว่าจะมีเนื้อหมูป่ากินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว
"จริงด้วยค่ะแม่ ฉันก็เดินเร็วแล้วนะคะ แม่นั่นล่ะเดินช้ากว่าฉันอีก"
"แม่แก่แล้ว เดินเร็วได้เท่านี้ล่ะ โอ๊ย..ถึงเสียที เหนื่อยมากเลย รีบเข้าไปเร็ว" เมื่อมาถึงจึงเหนื่อยจนหอบ เพราะมาด้วยความรีบร้อน
"แล้วแม่จะเอากลับไปยังไงคะ" หมูป่าไม่ใช่เบาๆ เธอเองก็เป็ผู้หญิง ไม่ได้แข็งแรงเหมือนกับผู้ชายเสียหน่อย ตอนแรกคิดเพียงอยากได้เท่านั้น
"เราสองคนช่วยกันยกใส่รถเข็นสิ จะยากอะไร"
ลูกชายทั้งสองคนก็ไม่มีใครอยู่บ้าน ไม่อย่างนั้นจะให้มาช่วยยกเสียหน่อย ไม่รู้ว่า สองคนกับลูกสะใภ้จะยกไหวหรือเปล่าเหมือนกัน แต่ก็จะยกให้ได้ วันนี้ต้องนำหมูป่ากลับบ้านไปให้ได้ คิดอย่างมาดหมาย
"ย่า ป้าสะใภ้"
เมื่อหนิงเฉิง เห็นย่าและป้าสะใภ้มาพร้อมกับรถเข็นก็รู้ว่าทั้งสองคน้าอะไร แต่ครั้งนี้เขาจะต้องห้ามให้ได้ เพราะพี่ใหญ่้าหมูตัวนี้ไปแลกกับพี่สะใภ้ เขาจะมีพี่สะใภ้ เขาจะไม่ยอมเด็ดขาด ยังไงก็จะขวางให้ถึงที่สุด เพื่อที่จะให้พี่ชายกลับมาทัน
"หลบไปเลย จะมายืนขวางทางทำไมกัน ย่าจะเอาหมูป่ากลับบ้าน ที่บ้านนี้คนน้อย เดี๋ยวย่าแบ่งเอามาให้" บอกออกมาเหมือนกับว่าใจดี
เมื่อเห็นหลานชาย ที่มายืนขวาง ไม่ให้เธอได้เดินเข้าไปยกหมูป่า ขึ้นรถได้ จึงรู้สึกหงุดหงิด และรำคาญใจขึ้นมาทันที เพราะ้าที่จะรีบทำก่อนที่หลานชายอีกคนจะกลับมาก่อน
"ไม่ได้ครับ พี่ใหญ่บอกให้ผมเฝ้าหมูป่าไว้ ย่า กับป้าสะใภ้จะมาเอาไปไม่ได้ครับ" เขาต้องดูแลหมูป่าตัวนี้ให้ดี จึงได้ขวางเอาไว้ และให้น้องสาวไปอยู่ห่างๆ แล้วกลัวว่าจะโดนทำร้าย
"ทำไมจะไม่ได้ ฉันเป็ย่าของทุกคน ฉันมีสิทธิ์ในทุกสิ่งของหลานนั่นล่ะ ฉันบอกให้หลบไป" หลานพวกนี้เข้าใจยากจริงๆ
"ป้าบอกให้หลบไปยังไงล่ะ ทำไมถึงพูดไม่รู้เื่กัน ถ้าป้าตีอย่ามาร้องก็แล้วกัน"
เมื่อเห็นหลานชาย ที่เอาแต่ขวางทางเอาไว้ ไม่ยอมถอยเสียที และทำให้ไม่สามารถเข้าไปยกหมูป่าได้ จึงได้เดินไปหาไม้ เพื่อที่จะตีให้เจ็บ เพื่อที่จะได้ยกหมูขึ้นรถเสียที เมื่อได้ไม้แล้ว จึงได้รีบเข้ามา และกำลังจะยกไม้ฟาดไปที่เด็กชาย แต่กลับมีเสียงดังพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว ขึ้นมาเสียก่อน
กังหนิงหลง ที่รีบเช่าเกวียน และรีบกลับมาบ้าน เพราะตอนเดินไปได้ยินชาวบ้านคุยกัน เื่ที่เขาได้หมูป่ามา ในเมื่อชาวบ้านรู้และเื่คงไปถึงหูย่าของเขาแล้ว คิดว่าย่าต้องรีบไปที่บ้านอย่างแน่นอน เพราะจุดประสงค์คงจะรีบไปเอาหมูที่เขาล่ากลับบ้านของตัวเอง เขาจึงได้รีบกลับมาแต่ก็ยังไม่ทันอยู่ดี เพราะเมื่อมาถึง เห็นว่าย่า และป้าสะใภ้อยู่ที่บ้านอยู่แล้ว และสิ่งที่ทำให้เขาโมโหมากกว่าคือ เห็นป้าสะใภ้กำลังจะเอาไม้ ตีน้องชายของเขา แต่เขามาทันพอดี
"ป้าสะใภ้กำลังจะทำอะไรน้องชายของผมครับ" ถามป้าสะใภ้ด้วยเสียงที่กำลังโกรธจัด เขาเลี้ยงน้องมาไม่เคยคิดที่จะตีเลยสักนิด แล้วคนที่ไม่ได้เลี้ยงดุมา มีสิทธิ์อะไรถึงจะมาตีน้องของเขากัน
"หนิงหลง ป้าไม่ได้จะทำอะไรนะ"
รีบเอาไม้ลงทันที และคิดในใจว่าทำไมหนิงหลง ถึงได้มาเร็วอย่างนี้ แล้วอย่างนี้พวกเธอจะเอาหมูป่ากลับไปได้ยังไงกัน แล้วยังมาเห็นตอนที่เธอกำลังจะตีน้องชายอีกด้วย
"แต่ที่ผมเห็นคือป้าสะใภ้กำลังจะตีน้องชายของผมนะครับ แล้วนี่ที่มาบ้านของผมทำไมกันครับ"
"ทำไมฉันเป็ย่าของแก จะมาหาหลานบ้างไม่ได้หรือยังไงกัน" ในเมื่อไม่รู้จะหลบยังไง จึงได้พูดออกไปอย่างนั้น
"แน่ใจหรือครับ ย่าอย่าบอกนะครับ ว่าเป็ห่วงพวกผม จนถึงกลับมาดู เพราะผมไม่เชื่อ"
ดูก็รู้แล้ว คงจะมาเอาหมูป่าตัวนี้กลับบ้านอย่างแน่นอน ถึงกับนำรถเข็นมาด้วยอย่างนี้ เป็เด็กยังรู้เลยว่า้าอะไรกัน
"ไม่เชื่อก็เื่ของแก แล้วหมูป่าตัวใหญ่อย่างนี้พวกแกมีกันเท่านี้ ควรที่จะให้ที่บ้านใหญ่จัดการถึงจะถูก"
"ผมคงให้ไม่ได้หรอกครับ แล้วอีกอย่างนะครับผมจัดการเองทุกอย่างมานานแล้ว ไม่ต้องให้ใครมายุ่งกับพวกเราดีกว่าครับ"
พอมีเื่หมูป่า อยากจะเป็ผู้ใหญ่ใจดีกันเสียอย่างนั้น น่าหัวเราะสิ้นดี พอต้องคิดว่าจะรับผิดชอบหลานสามคน ที่ไม่มีพ่อแม่ ถึงกับตัดขาด ให้ไปอยู่กันเอง โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิดว่าพวกเราจะอยู่กันได้หรือเปล่า
"ทำไมจะไม่ได้ ย่าแก้าก็ต้องทำตามสิ จะมาทำเป็ หวงกับย่าได้ยังไงกัน"
"ป้าสะใภ้คงจะลืมไปแล้วหรือเปล่าครับ ว่าพวกเราแยกบ้านกันแล้ว และเป็ทุกคนที่้าตัดขาดจากพวกเรา แล้วตอนนี้้าอะไรจากเราสามคน ที่ต้องหาเลี้ยงตัวเองกันครับ"
"แต่ยังไงแกก็ยังเป็หลานของฉันอยู่ดีนี่นา ถึงจะตัดขาดกันแล้วก็ตาม หรือแกจะเถียง"
"ผมไม่เถียงหรอกครับว่าไม่ใช่หลาน แต่หมูป่าตัวนี้ผมไม่สามารถแบ่งให้ได้จริงๆ แล้วย่ากับป้าสะใภ้ก็กลับไปได้แล้วครับ"
"ทำไมแกเป็หลานที่พูดไม่รู้เื่กัน สะใภ้ใหญ่ยกขึ้นรถสิ"
เมื่อเห็นหลานชายไม่ยินยอมที่จะมอบหมูป่าให้แต่โดยดี จึงได้คิดว่าจะไปยกเอาเอง จึงได้สั่งให้ลูกสะใภ้ใหญ่ไปยก แต่ลูกสะใภ้ใหญ่ ที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้ หมูป่ากัน เพราะตอนนี้หลานชายของสามีคนนี้มองด้วยสายตาดุร้าย บวกกับผมเผ้าและหน้าตาที่ไม่ได้ดูแลเพราะเพิ่งออกมาจากป่า ยิ่งดูดิบเถื่อนเข้าไปกันใหญ่ ดูน่ากลัวจะตายไป ถ้าเธอเดินเข้าไป ไม่โดนทำร้ายก่อนหรอกหรือ โดนแม่สามีด่า ดีกว่าถูกทำร้ายแน่นอน
"แม่คะ ฉันว่าวันนี้เรากลับกันก่อนไม่ดีกว่าหรือคะ"
เธอจึงตัดสินใจบอกแม่สามีออกไปเสียงเบา
"แต่ว่าเรายังไม่ได้หมูป่าเลยนะ แกนี่มันไม่ได้เื่เลย รู้อย่างนี้ฉันชวนลูกสะใภ้รองมาก็ดีหรอก"
"กลับกันไปเถอะครับ ย่าเองก็มีทั้งลูกและหลานที่เป็ผู้ชายอยู่ในบ้านตั้งหลายคน น่าจะเข้าป่าไปล่ากันเองได้นะครับ จะได้ไม่ต้องมาเบียดเบียน หลานที่แยกออกมาแล้วอย่างพวกเรา ที่ต้องดูแลกันเองอย่างนี้"
"แกล่าหมูป่าได้ก็พูดได้สิ หมูป่าไม่ใช่ว่าจะล่าได้ง่ายเสียเมื่อไร"
"ย่าก็รู้นี่ครับว่ามันล่ายาก อย่างนั้นก็อย่ามายุ่งกับของ ของผมเลยครับ กลับไปกันเถอะครับ ผมมีเื่ที่ต้องจัดการอีกมาก"
"หนิงเฉิง หนิงจิน เข้าบ้านไปก่อนนะ แล้วปิดประตูบ้าน ไม่ต้องเปิดให้ใครอีก จนกว่าพี่จะกลับมา"
"ครับ พี่ใหญ่ / ค่ะ พี่ใหญ่"ทั้งสองรีบรับคำพร้อมทั้งเข้าบ้านปิดประตูทันทีตามคำสั่งของพี่ชาย เหมือนกลัวว่าย่าและป้าสะใภ้จะเข้ามาได้
ส่วนกังหนิงหลง ลากหมูป่าไปที่เกวียน และนำไก่ที่ดักมาได้ขึ้นไปด้วย เพราะจะได้นำไก่ไปขายให้ลุงหวัง ที่รับซื้อสัตว์ป่า เพื่อที่จะนำไปขาย อย่างไรเขาก็ต้องผ่านบ้านลุงหวังอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องย้อนกลับมาอีกครั้ง
ส่วนทั้งสองคนแม่ผัวและลูกสะใภ้ ยังไม่ได้กลับไปในทันทีเพราะยังเสียดายหมูป่าที่นำกลับไปบ้านด้วยไม่ได้ จึงมองมันอยู่อย่างนั้นด้วยความเจ็บใจ และไม่พอใจเป็อย่างมาก
เอินฮุยอิน ไม่ชอบครอบครัวนี้มากนัก เพราะลูกชายมักจะขัดใจเธอเสมอ และที่ขัดใจที่สุดคือเื่แต่งงาน ที่ไปเลือกลูกสะใภ้ที่เธอไม่้ามาทั้งที่เธอหาเอาไว้ให้แล้ว เธอจึงยิ่งไม่ชอบครอบครัวนี้ไปกันใหญ่ และก็เลยมาถึงหลานที่เป็ลูกของทั้งสองคนด้วย เมื่อเทียบกับหลานคนอื่น ทั้งสามคนจึงไม่เคยอยู่ในสายตาเลยสักนิด
ส่วน กังหนิงหลง ที่นำหมูป่าขึ้นบนเกวียนได้แล้วจึงได้บังคับเกวียนออกจากบ้านไป โดยไม่ได้สนใจป้าสะใภ้และย่าอีก เพราะปกติก็ไม่ได้สนใจกันอยู่แล้ว ต่างคนต่างอยู่จึงจะดีที่สุด เพราะั้แ่จำความได้ เขาก็ไม่เคยเห็นย่าดีกับเขาเลยสักครั้ง เขาจึงมีแต่ความเหินห่าง ให้กับคนที่เป็ย่าเท่านั้น
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
44K
