ตอนที่ 2
เธอเขา หน้าตาดีแบบเงียบเงียบ
หลังจากที่เครื่องขึ้น พนักงานก็เสิร์ฟขนม เครื่องดื่มตามปกติ ถึงแม้สัญญาณเตือนรัดเข็มขัดนิรภัยจะดับลง พริมาและไรวิน ก็ไม่ได้ปิดที่กั้นตรงกลางอย่างที่ตั้งใจไว้
ไรวินรู้สึกชอบใจเบาๆที่ได้นั่งข้างผู้หญิงหน้าตาดี สวย สเปคเขาเลย ถึงไม่ได้ทักทายคุยอะไรกัน แค่แอบมองเรื่อยๆ ก็ชุ่มชื่นหัวใจดี ในขณะที่พริมาเองก็ชอบอกชอบใจ ชำเลืองมองผู้ชายหน้าตาดีข้างๆ ทำตัวตื่นเต้นเหมือนเป็วัยรุ่น
“สวัสดีค่ะ เดี๋ยวเราจะทำการเสิร์ฟอาหาร นี่คือเมนู เดี๋ยวสักครู่จะมารับออเดอร์นะคะ ไม่ทราบว่า้าน้ำอะไรเพิ่มไหมคะ?” แอร์โฮสเตสสาวถามพริมา พริมายื่นมือหยิบเมนูพร้อมถามกลับไป
“ขอบคุณค่ะ ขอเป็โทนิคได้ไหมคะ” พริมาสั่งเครื่องดื่มโปรด และยัง้ามาแก้อาการเมาเครื่องบินเล็กน้อยของเธออีกด้วย
“ได้ค่ะสักครู่นะคะ คุณผู้ชายคะ นี่เมนูค่ะ สักครู่จะมารับออเดอร์พร้อมคุณผู้หญิงนะคะ ไม่ทราบ้าน้ำอะไรเพิ่มเติมไหมคะ?”
“ผมขอโทนิคเหมือนเขาครับ ขอบคุณครับ” ไรวินพยักหน้าไปทางพริมาเล็กน้อย พริมาแอบเหวอ ไม่ใช่เพราะอยู่ดีๆ เขาเหมือนจะคุยกับเธอ แต่เพราะเขาสั่งเครื่องดื่มเดียวกับเธอต่างหาก ไม่ค่อยเจอคนชอบกินโทนิคเหมือนเธอเลย ชอบเหมือนกันสินะ
“คุณทั้งคู่น่ารักมากเลยค่ะ” แอร์โฮสเตสสาวยิ้มให้ทั้งคู่พร้อมคิดว่าสองคนนี้เป็แฟนมาเที่ยวกันแน่เลย ไรวินใ เข้าใจว่าที่นั่งคู่ตรงกลางอาจจะทำให้แอร์โฮสเตสเข้าใจผิดได้ ปากที่กำลังจะคิดหาคำแก้ตัว ก็หันไปเห็นพริมาหน้าแดงถึงหูก่อน เขาก็เลยเขินไม่ได้พูดแก้ตัวอะไรออกไป
ขนาดเขินยังน่ารักเลย เขาคิด
“เอ่อ..ขอโทษแทนแอร์โฮสเตสด้วยนะครับ ที่พูดเหมือนเราเป็แฟนกัน”
“อ้อ..ค่ะๆ ไม่เป็ไรค่ะ”
“...”
“...”
ต่างคนต่างยิ้มให้กัน แต่ไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไร
หลังจากทานอาหารเสร็จ พริมาแอบสังเกตเห็นว่าแม้กระทั่งเมนูอาหารที่เลือก ยังสั่งเหมือนกัน นี่เราเจอพรหมลิขิตหรือเปล่าเนี่ย พริมาคิด อะไรจะชอบเหมือนกันขนาดนี้
**************************
หลังจากที่เครื่องจอดสนิท พริมาก็เตรียมตัวเก็บของพร้อมลง และรอแอร์โฮสเตสนำกระเป๋าลากของเธอมาให้ ตอนนี้ผู้โดยสารก็ลุกขึ้นมายืนแถวรอลงฝั่งเดียวกัน พริมาแอบหันไปมองผู้ชายนั่งข้างๆอีกที แต่ไรวินก็มายืนอยู่ด้านหลังเธอต่อแถวรอลงเครื่องแล้ว
“คุณผู้หญิง คุณผู้ชายคะ กระเป๋าค่ะ” แอร์โฮสเตสสาวเลื่อนกระเป๋าล้อลากมาให้พริมาและไรวิน แต่เพราะพริมากำลังหันไปมองไรวินข้างหลังพอดี พอหันกลับมาตามเสียงเรียกของแอร์โฮสเตสก็ใ สะดุดขากับกระเป๋าลากของตัวเอง
“อ้ะ…” พริมาสะดุดขา กำลังจะไถลล้มไปข้างหน้า
หมับ!!
ไรวินรีบคว้าตัวพริมาตามสัญชาตญาณอย่างรวดเร็ว พอคว้าร่างสาวที่คิดว่าตัวบางดึงมาชิดแนบตัวเขาได้ หน้าไรวินก็แดง เืในร่างกายก็สูบฉีดขึ้นอย่างรวดเร็ว สาวเ้าไม่ได้ตัวบางอย่างที่คิดเลย เสื้อที่ลู่แนบตัวตามแรงดึง เผลอทำให้เขาได้เห็นทรวดทรงทั้ง่บนและล่าง
หืมม ไรวินแอบกลืนน้ำลายหลังจากได้เห็นส่วนนูน่บนที่เสื้อแนบไปกับลำตัว
เซ็กซี่ชะมัดเลย ทั้งก้นแน่นๆที่มาโดนต้นขาของเขาเต็มๆ ทั้งกลิ่นหอมจากผมของพริมาที่ไรวินอยากเอาหน้าซุกไปเดี๋ยวนั้นเลย แต่ไรวินก็รีบปล่อยไปอย่างแสนเสียดาย
พริมาใที่เกือบล้มหน้าคว่ำ ไม่ทันได้ยินแม้กระทั่งแอร์โฮสเตสขอโทษ ได้แต่พยักหน้าส่ายมือไปมาว่าไม่เป็ไร แต่ทันทีที่โดนไรวินดึงไม่ให้ล้ม เธอััได้ถึงอกแน่นๆ ไหล่กว้างๆของเขา และถึงแม้จะเป็เพียงเสี้ยววินาที ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยก็แผ่ไปทั่วตัวเธอ
บ้าไปแล้วแน่ ชื่ออะไรก็ยังไม่รู้จักเลย เขาช่วยเราเฉยๆแค่นั้นเอง อย่าคิดอะไรไปเยอะเลย พริมารีบสลัดความคิดติดเรทที่กำลังเข้ามาในหัวของเธอ
“ขอบคุณนะคะที่ช่วย” ไรวินยิ้มเอ็นดูหน้าแดงก่ำของพริมา เขาเองก็เขินกับความคิดเกี่ยวกับสาวตรงหน้าที่อยู่ในหัวเต็มไปหมด
“ไม่เป็ไรครับ”
ทั้งสองยิ้มให้กันไปมา
**************************
พริมาหยิบเสื้อคาร์ดิแกนบางๆมาคลุมตัวอีกทีระหว่างรอรถที่มาจากโรงแรม อากาศเริ่มเย็น แถมดูแล้วเธอจะต้องยืนรออีกนานไหมก็ไม่รู้ สงสัยรถคงติดระหว่างทาง
“พี่..ผมถึงแล้วนะครับ พี่จะให้ผมไปเจอพี่หรือพี่มาเจอผมที่โรงแรมดี”
พริมาหันขวับไปที่เสียงต้นทาง เธอเห็นไรวินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างหลังเธอไม่ไกลนัก เพราะไรวินพูดภาษาไทยในขณะที่รอบๆพูดภาษาจีน ก็เหมือนเธอจะได้ยินภาษาไทยชัดขึ้นเป็พิเศษซะงั้น
“โถ่พี่..ผมไม่ทำนะ ผมขายน้ำพี่ ผมขายมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว แค่ให้มาถึงจีนนี่ก็ตามใจพี่สุดๆแล้วนะ” ไรวินเผลอกระแทกเสียงใส่ปลายสาย
พริมาใกับเสียงดังกะทันหันของไรวิน ขายน้ำ ขายน้ำเนี่ยนะ? อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนี้ขายบริการหรอเนี่ย ใช่หรอ แต่เขาก็พูดขายน้ำ เหมือนคำที่เธอเคยได้ยินพนักงานที่โรงงานหยอกล้อเล่นกัน โห..ไม่น่าเชื่อจริงๆ แต่จะว่าไปหน้าตาอย่างนี้ หุ่นนายแบบอย่างนี้ มันก็เป็ไปได้แหละ พริมาสรุปเองในใจคนเดียว
รถจากโรงแรมมาแล้ว เป็รถซีดานติดป้ายชื่อโรงแรมไว้ ไรวินรีบวางสายแล้วเดินตามมาข้างรถที่พริมายืนอยู่ แต่พอเห็นพริมาคุยกับพนักงานขับรถก็รู้ว่าไม่ใช่รถของตนเอง แต่ก็ได้รู้ว่าพริมาเองก็พักที่เดียวกับเขา
พอพริมาได้ปะติปะต่อเื่ราวผู้ชายขายน้ำของไรวินในใจคนเดียว แอบคิดไปว่าไรวินจะคิดว่าเธอให้ท่าหรือเปล่าที่ยิ้มๆไป พอหันไปมองไรวินก็เห็นเขากำลังจ้องมองมาที่เธอแล้วยิ้มให้ พริมารีบหันกลับมารอให้พนักงานออกรถแล้วไม่หันกลับมามองอีก
**************************
โรงแรมที่พี่จูนได้จองไว้อยู่ตรงข้ามงานแฟร์พอดี อย่างน้อยเธอจะได้ไม่ต้องเดินทางไกล และสามารถกลับดึกจากงานแฟร์ได้อย่างสบายใจ หลังจากที่ลงจากรถของโรงแรม พริมาเดินไปเพื่อที่จะเช็กอิน
เธอหากระเป๋าสตางค์และมือถือที่อยู่ในกระเป๋าใบเล็กสีขาวของเธอ
“อ้าว…” กระเป๋าสตางค์กับมือถือหายไปไหน พริมาว่าเธอเช็กทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะว่าเอามาครบ
เธอควรจะต้องมาจ่ายค่าโรงแรมทั้งหมดของทุกคนตอนนี้ด้วย แค่ได้โรงแรมใกล้งานแฟร์นี่ก็โชคดี ถ้าไม่ได้พักที่นี่ โรงแรมตอนนี้ก็คงจะเต็มหมดแล้วแน่ๆ กว่าพี่จูนและทีมงานจะมาก็อีก 2 วัน และถึงแม้ว่าจะให้รีบบินมาทันที เธอก็ต้องนั่งรอในล็อบบี้อีกตั้งกี่ชั่วโมง พริมามองไปมารอบๆ คิดว่าจะทำอย่างไรดี
ทันใดนั้นเอง
“ขอโทษครับ นี่กระเป๋าของคุณใช่ไหมครับ ผมถือวิสาสะเปิดเจอกระเป๋าสตางค์กับมือถือ เลยเห็นว่าเป็ของคุณ” ไรวินยื่นกระเป๋าที่พริมากำลังหา
“...” พริมามองไรวิน
เธอกำลังคิดว่า ไรวินตามเธอมาถึงโรงแรมนี้เลยหรอ คงไม่หรอก เขาคงพักที่นี่เหมือนกันแค่นั้น แต่โรงแรมมีตั้งเยอะแยะ มาพักที่เดียวกันเนี่ยนะ
“ขะ..ขอบคุณค่ะ ขอบคุณอีกรอบนะคะ ทำคุณเสียเวลาเลย” พริมาคิดว่าเธอทำเขาเสียเวลารับงานขายน้ำอะไรนั่นของเขาแน่เลย
“ไม่เป็ไรครับ งั้นผมขอตัวไปเช็กอินก่อนนะครับ” ไรวินเดินแยกไปเข้าแถวเซ็คอินอีกแถวนึง เค้าอยากชวนคุยกับพริมา แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง ยิ่งเมื่อกี้เขาเห็นพริมาทำท่าใ สงสัยคงคิดว่าเขาแอบตามเธอมาหรือเปล่า เขาควรยิ่งออกมาจากตรงนั้นดีกว่า
**************************
ไรวิน:
พอลงจากรถโรงแรม ไรวินก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสีขาวคุ้นๆ ที่เหมือนเพิ่งเห็นบนเครื่องกับสาวที่นั่งข้างๆเขา เขาก้มลงไปหยิบแล้วเปิดดูของด้านใน
อ่า ใช่แน่ๆ ของผู้หญิงคนนั้น ไรวินหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิด พอเห็นรูปพริมากับผู้ชายวัยกลางคนที่หน้าตาพอคลับคล้ายคลับคลากัน เขาก็รีบก้าวเข้ามาในโรงแรม มองหาพริมาไปรอบๆ
เจอแล้ว!! กำลังลำบากแน่ๆเลย
“ขอโทษนะครับ นี่กระเป๋าของคุณใช่ไหมครับ ผมถือวิสาสะเปิดเจอกระเป๋าสตางค์กับมือถือ เลยเห็นว่าเป็ของคุณ” ไรวินยื่นกระเป๋าสีขาวคืนให้พริมา
พริมาจ้องมองมาที่เขาอย่างงงๆปนใ เธอคงคิดว่าเขาตามเธอมาหรือเปล่านะ ดูทำหน้าสิ เหมือนจะดีใจ แต่ก็ดูกลัวเขา หรือว่าเธอไม่ชอบที่เค้าดึงมาแนบชิดร่างกายเหมือนจะกอดหรือเปล่านะ?
พอคืนกระเป๋า และเห็นสีหน้าแปลกๆจากพริมา ไรวินเลยรีบไปเช็กอินอีกเคาน์เตอร์นึง เธอคงอึดอัดกับเขาจริงๆสินะ
ระหว่างเช็กอิน ไรวินแอบมองพริมา เขานึกถึงบัตรประชาชนของพริมาเมื่อกี้ที่เขาเปิดดู
พริมา เบญญาพร ชื่อเพราะจัง เขาเกือบเผลอเรียกชื่อเธอตอนคืนกระเป๋าให้แล้ว ถ้าพูดออกไป พริมาคงจะใน่าดู
ในใจก็ตีกันระหว่างอยากทำความรู้จัก กับเลิกสนใจเธอ ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง เดินไปขอเบอร์ก็คงตลก จะชวนคุยก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงต้องชวนคุยอะไร พอคิดไปคิดมา ไรวินก็สรุปกับตัวเองว่า ถ้าคนนี้ใช่ เดี๋ยวพรหมลิขิตก็คงทำงานเองแหละ
**************************
พี่วินรู้ชื่อน้องพริมแล้วว
ทริปนี้ พี่วินกับน้องพริมจะได้ทำความรู้จักกันไหมน้าาา..?
357
![ในร่มเงารัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578648491_60990627.webp)
