เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ตอนที่32 เสือเวลาผ่านไปเกือบสัปดาห์ฉันไม่ได้เจอคุณเมฆมา5วันแล้ว คิดถึงเค้าจัง ช่วงหลังๆเราแทบไม่ได้คุยกันเลย สงสัยคุณเมฆจะทำงานหนักเลยไม่มีเวลา ส่วนฉันตอนเช้าทำงานเย็นก็กลับคอนโดพลอยใสก็เหนื่อยแทบจะไม่มีแรงทำอะไรแล้ว เพราะต้องทำหน้าที่แทนคนเมฆเกือบทุกอย่างไหนจะเอกสาร งานที่ค้างอีก แต่ก็ดีนะถือว่าเอาประสบการณ์ แถมช่วงหลังๆผู้จัดการเริ่มไว้ใจให้ฉันทำงานใหญ่มากขึ้น เพื่อนร่วมงานทุกคนก็ยังดีกับฉันมาก โชคดีของแกแล้วนิชาเอ้ยเช้าวันหยุดเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือดังขึ้นกริ๊งๆ!“วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของพ่อกับแม่ ไอ้น้องรักจะว่างไหมนะ” ฉันโทรหาน้องรักและแล้วฉันกับน้องชายได้ชวนกันไปทำบุญที่วัดแห่งหนึ่ง หลังจากที่ผ่านช่วงร้ายๆมาได้ไอ้ก้องน้องชายสุดที่รักของฉันก็เริ่มโตเป็นผู้เป็นคนกับเขาแล้ว ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นคนใหม่ตั้งหน้าตั้งตาเรียน เวลาว่างไปทำงานพิเศษทำให้ฉันหายเหนื่อยไปเยอะแถมมีเงินเก็บกับเขาบ้างละ ตอนนี้ฉันสบายใจเรื่องน้องชายไปมาก ก้องมันเริ่มเป็นผู้ใหญ่ รับผิดชอบตัวเองได้แล้ว ไม่ยุ่งกับการพนันแล้ว ฉันเองก็มีงานดีๆทำแล้ว ชีวิตต่อจากนี้คงไม่มีเรื่องน่าปวดหัวอีกนะเราสองพี่น้องช่วยกันปล่อยนกปล่อยปลา ถวายสังฆทาน จากนั้นก้องก็ได้ชวนฉันไปเลี้ยงขนมน้องๆที่บ้านเด็กกำพร้าด้วยกัน ฉันจึงตอบตกลง“งั้นเราไปแวะซื้อขนมที่ห้างแถวนี้ก่อนละกัน” ฉันบอกก้องในขณะที่ฉันกำลังเดินเลือกขนมใส่รถเข็นจนล้นท่วมศีรษะก้อง น้องมันเลยขอไปเอารถเข็นมาเพิ่มเพราะกลัวเด็กๆไม่อิ่มฉันเดินหยิบขนมเพลินจนไปหยิบโดนห่อเดียวกันกับลูกค้าคนอื่นที่ยืนอยู่อีกฝั่ง“ขอโทษครับ” เสียงลูกค้าที่อยู่อีกฝั่งพูด“ขอโทษค่ะ เชิญหยิบก่อนเลยค่ะ” ฉันตกใจรีบหยิบขนมห่ออื่นแทนแล้วเดินออกมา ไม่นานฉันและก้องมาถึงบ้านเด็กกำพร้าพอเห็นเด็กๆมีความสุขได้กินขนมอร่อยๆมันก็อิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก สมัยที่พ่อกับแม่ยังอยู่พวกท่านชอบพาฉันและน้องชายมาเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมที่บ้านเด็กกำพร้าอยู่บ่อยครั้ง“คิดถึงพ่อกับแม่จัง” ฉันนั่งคิดในใจพลางมองเด็กๆกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยไม่นาน ได้มีรถหรูคันหนึ่งขับเข้ามาภายในบ้านเด็กกำพร้าทุกคนต่างดีใจ เหมือนจะรู้จักเจ้าของรถคันนั้นเป็นอย่างดีสักพักหนุ่มหล่อหน้าตี๋แผ่นหลังกว้าง รูปร่างสูงโปร่งสวมกางเกงยีนส์กับเสื้อยืดสีขาว รองเท้าผ้าใบยี่ห้อหรู ก้าวขาออกจากรถอย่างเท่ เขาเดินไปเปิดท้ายรถนำขนมของเล่นมากมายมาฝากเด็กๆ“พี่เสือมาหาอีกแล้วเด็กๆ” แม่บ้านตะโกนบอกเด็กๆด้วยความตื่นเต้นพอเด็กๆได้ยินแบบนั้นต่างพากันดีใจใหญ่ วิ่งมาต้อนรับคนชื่อเสือทันที“โห! อย่างหล่อเลยพี่นิชา” ก้องยืนอ้าปากค้างไม่ใช่แค่ก้องที่อ้าปากค้าง ฉันนี่ตาเบิกกว้าง สตั้นไป10วิ“นั่นมัน…คนที่เจอในห้างวันนั้นนี่” ฉันจำหน้าหล่อตี๋ของชายคนนั้นได้แล้วความทรงจำผู้ชายที่เก็บถุงชุดชั้นในช่วยฉันในวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที“นั่นคือคุณเสือ เป็นลูกเจ้าของห้างใหญ่ รวยมากๆ ทั้งหล่อทั้งใจบุญเลยละค่ะ แถมตอนนี้ยังโสดด้วย” แม่บ้านเอ่ยชมเขาคุณเสือมักจะมาที่บ้านเด็กกำพร้าบ่อยมาก มาแต่ละทีต้องขนขนม ของเล่นของใช้มาฝากเด็กๆเพียบ ดูเป็นผู้ชายอ่อนโยน อบอุ่นในตอนนั้นเองขณะที่คุณเสือกำลังโดนเด็กๆรุมกอดอยู่นั้น เขาได้เหลือบมองมาที่ฉันแล้วจ้องมองอยู่นานแถมยังยิ้มให้ฉันอีกไม่นานหนุ่มหน้าตี๋ค่อยๆเดินมาทางฉัน“ทำไงดีนิชา เขาเดินมาทางนี้แล้ว หลบไม่ทันแล้ว” ฉันพูดในใจแต่เอ๊ะเขาอาจจะจำฉันไม่ได้หรือถ้าจำได้แล้วเข้ามาทักจริงๆก็ทำเนียนไม่รู้จักแล้วกัน เอาไงเอากัน“พี่นิชา ดูคุณเสือนั่น จะสนใจพี่นะ” น้องชายพูดพร้อมกับสะกิดแขนฉัน“คิดมากไปแล้วก้อง เขาก็ยิ้มให้ทุกคนนะแหละ” ฉันเอามือตบหัวน้องชายเบาๆฉันมองดูคนชื่อเสือ ก็รู้สึกเฉยๆนะ ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร เขาก็หล่อแหละแต่สำหรับฉันคุณเมฆหล่อกว่านะ >///< เขิน “ขอโทษนะครับ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า” หนุ่มหล่อยิงคำถามมาที่ฉันทันที“ไม่เคยค่ะ ” ฉันรีบตอบกลับอย่างไวแถมยังทำตัวมีพิรุจต่อหน้าน้องชายอีกเหมือนก้องมันจะดูอาการของฉันออก ก็น้องชายที่รักนี่“ใช่คนที่เดินชนผมในห้างวันนั้นหรือเปล่าครับ” คุณเสือยังจะจี้ถามฉันอีก “อืมมมมม ขอโทษทีนะคะดิฉันจำไม่ได้จริงๆ” เรียนวิชามารยาหญิงมาละแค่เรื่องแถ จิ๊บๆจ้าหลังจากที่ได้ยินคำตอบคุณเสือก็ดูจะทำหน้าเจื่อนๆ ผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่หยุดจ้า“อ้อ ขอโทษครับผมอาจจะจำคนผิด”“ผมชื่อเสือ ยินดีที่ได้เจอนะครับ แล้วคุณชื่อ….” คุณเสือเอ่ยถามอย่างตั้งใจ“ฉันชื่อนิชาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”หลังจากนั้นคุณเสือเป็นฝ่ายชวนฉันและน้องชายคุยเล่นเฉยเลย แต่ก็นะ เขาดูเป็นผู้ชายอัธยาศัยดีมาก คุยสนุก เหมือนเป็นเพื่อนคนหนึ่งเลยล่ะเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ถึงเวลาที่ฉันกับน้องต้องกลับแล้ว“ขอบคุณมากๆนะครับที่กรุณาเด็กๆที่นี่ ขอบคุณจริงๆ” คุณเสือกล่าวขอบคุณ“ถือว่าเราทำเพื่อเด็กๆ ทำแล้วเราเองก็มีความสุขไปด้วยค่ะ ” ฉันเริ่มเข้าโหมดโลกสวย“คุณนิชาช่างเป็นคนดี มีเมตตาจริงๆ” เขาชมฉัน“อันนี้น่าจะเป็นคุณเสือมากกว่านะคะ ดูสิทั้งของเล่นทั้งขนมเต็มไปหมด”“ผมก็ทำเพื่อเด็กๆเหมือนกับคุณ ไม่ได้ดีอะไรมากมายหรอกครับ” พูดเพราะถ่อมตนสักพักมีเสียงก้องบีบแตรรถเรียกฉันปี๊ก ปี๊ก!“งั้นนิชาขอตัวกลับก่อนนะคะ” ฉันบอกลาเขายังไม่ทันจะก้าวขาออกไป ร่างใหญ่คว้ามือฉันไว้ พอฉันหันกลับไปมอง เขารีบปล่อยมือทันที“เดี๋ยวก่อนครับ” คุณเสือพูด“มีอะไรค่ะ” ฉันถาม“อ้อ แล้วคุณนิชาจะมาที่นี่อีกเมื่อไหร่ครับ” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“อืม นิชาก็ยังไม่รู้ค่ะ น่าจะวันหยุดยาวเดือนหน้าค่ะ พอดีเป็นวันเกิดน้องชายด้วย”ฉันตอบเขาไปแบบไม่คิดอะไรมาก“หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะครับ คุณนิชา” คุณเสือพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร“เช่นกันค่ะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่32

นิยายแนะนำ

เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่32

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้