คริสต์ศักราช2019ปืนมีหลายระดับและหลายประเภทอย่าง เช่นดินปืนที่ต่างจากยุคเก่าที่ใช้กำมะถัน ถ่าน และดินประสิวผสมกัน
แต่ปืนปืนยุคใหม่จะใช้ผงไร้ควันซึ่งเป็การใช้ไนโตรเซลลูโลสและสารเคมีต่างๆ
ซึ่งตอนนี้ยังอีกห่างไกลแม้แต่ส่วนผสมง่ายๆเขาสังเคราะห์ไม่ได้เลย บวกกับแก็ปปืนที่หลี่จินยังไม่มี
ทำให้ปืนที่หลี่จินจะผลิตในครั้งนี้คือปืนที่เก่าที่สุดหรือก็คือคาบศิลาระบบเปิดปิดเป็ระบบที่เขาคิดขึ้นขึ้นมาเพื่อลดความลำบากลง
เดินเข้าไปในฐานที่ถึงจะเรียกว่าฐานแต่มันก็มีขนาดเป็บ้านเท่านั้น หลี่จินใช้เวลาสร้าง5ปีเป็บ้านคอนกรีตผสมกับไม้มี3ชั้นคือชั้น1กับ2และห้องใต้ดิน
เดินฝ่าห้องส่วนกลางเข้าไปตรงบันไดไปชั้นใต้ดินเพื่อไปห้องเก็บของที่อยู่ในชั้นใต้ดิน ในนั้นมีดินปืนและดินประสิวที่หลี่จินทำและกำมะถันที่เขาซื้อมาจากเมืองซูหัว ที่มีกลุ่มูเาตั้งอยู่ข้างๆหลายกลุ่มซึ่งรวมไปถึงูเาไฟด้วยทำให้มีกำมะถันมากมาย
หลี่จินได้ไปซื้อกำมะถันเมื่อปีก่อน เวลานั้นเขากับแม่ไปเที่ยวที่เมืองซูหัวทำให้ตอนค่ำหลี่จินมีเวลาแอบแม่ไปซื้อ
แต่มันก็ยังไม่บริสุทธิ์ทำให้เขาต้องสกัดมัน อย่างแรกที่ต้องทำก็คือต้องออกไปให้ไกลที่สุดเพื่อกันปฏิกิริยาออกซิเดชัน(เป็การเรียกสิ่งที่ทำปฏิกิริยากับออกซิเจน)จนเกิดไฮโดรเจนซัลไฟด์(ก๊าชไข่เน่า)ที่มีอันตรายมหาศาล
ถึงแม้ว่าคนในโลกนี้จะมีมิราสที่ทำให้มีภูมิคุ้มกัน แต่หลี่จินไม่ขอเสี่ยงดีกว่า...เมื่อคิดได้เขาก็ไปที่ๆไกลที่สุดและคิดว่าไม่มีใครไปแน่นอน
ขั้นต่อไปสร้างหลุมที่มีขั้นบันได3ชั้นทุกชั้นสร้างเตาหลอม และให้มีท่อหนาประมาณ10-20ซมเชื่อมต่อกัน ส่วนชั้นสุดท้ายให้ทำที่ใส่เหล็กและมัดเชือก4ทั้ง4มุมของที่ใส่เหล็กอันนั้น เพื่อเอาไว้ดึงกำมะถันขึ้นมาบนพื้นดิน
เมื่อสร้างเสร็จก็เริ่มกลั่นกำมะถัน วิธีการก็คือเอาถ่านหินใส่ทุกเตาหลอมและใส่กำมะถันเอาไว้ที่เตาบนสุด
จากนั้นจุดไฟเผารอจนกว่ากำมะถันจะลงมากล่องที่อยู่ชั้นสุดท้าย และยกขึ้นมาผ่านเชือกที่ผูกกับไม้ที่ห่างออกมาจากหลุมอย่างนี้5เมตร
ใส่ผ้าปิดหน้าใส่ถุงมือและเอากำมะถันไปต้มในน้ำเดือดกรองด้วยผ้าหยาบ หลังจากนั้นก็ต้มอีกรอบต่อด้วยการกรองด้วยผ้าละเอียดแล้วเอาไปตากแห้ง
โดยกระจายกำมะถันให้มากที่สุดและที่สำคัญตลอดกระบวนการต้องใส่ถุงมือ+
แน่นอนมันว่าไม่บริสุทธิ์100เปอร์เซ็นแต่เพราะเขามีวิธีใหม่ก็คือการเอาละลายในน้ำธรรมดาและใช้พลังกาในการแปลงรูปเหล็กรวบรวมกำมะถันทำให้กำมะถันตกผลึก…หลี่จินขอเรียกมันว่าบังคับตกผลึก
วิธีนี้ประหยัดมากเพราะโดยปกติแล้วกำมะถันไม่สามารถไม่ละลายในน้ำได้ทำให้มันไม่บริสุทธิ์100เปอร์เซ็น แต่เพราะมิราสของตัวเองปัญหาเื่ความบริสุทธิ์ของธาตุจะหมดไป!
กลับมาที่การผลิตปืนแน่นอนว่าสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือดินปืน ดินปืนผสมโดยการใช้ดินประสิวประมาณ75เปอร์เซ็น ถ่านประมาณและ15เปอร์เซ็น กำมะถัน10เปอร์เซ็น
ผสมโดยการให้บดละเอียดขนกันให้เข้าที่ จากนั้นก็ใส่น้ำเมื่อดินปืนเหลวก็ไปตากแห้ง เมื่อแห้งก็บดให้ละเอียดอีกทีก็ใช้ได้แล้ว
ปืนไฟครั้งนี่เขาจะทำเป็ปืนยาวเพื่อความน่าเกรงขาม บวกกับอีกไม่นานหลี่จินก็คงไปใช้ปืนลูกโม่แทนทำให้ไม่ต้องสร้างแบบดีสุดก็ได้…
เริ่มแรกก็สร้างลำกล้องยาวเกือบ50ซม.เมตรหนาซม.และ…วางเอาไว้ก่อนเพราะดูเหมือนว่าหลี่จินจะลืมทำตัวปืนที่ทำจากไม้
ทำเองอาจจะเสียเวลาสั่งทำจะดีกว่าแต่ก่อนอื่นจะต้องทำะเิเพื่อเอาไว้ป้องกันด้วย ซึ่งะเิมือก็ทำง่ายกว่าปืนเยอะยิ่งใช้พลังการควบคุมโลหะด้วยแล้วยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่
ครั้งนี้หลี่จินจะทำะเิแบบโบราณที่สุดคือการใช้ไฟในการจุด วิธีทำก็ง่ายมากเอาเหล็กที่มีใส่ถ่านเข้าไปมากๆเพื่อเสริมคาร์บอนให้มันเปราะแตกง่าย และสร้างเป็ทรงกลมที่บางที่สุดด่วย
แต่ให้เหลือรู 2 รูเอาไว้และสร้างกล่องแคบๆยาวครึ่งตัวะเิโดยให้มีรูข้างๆ เอาเชือกร้อยผ่านรูทั้งสองแล้วเอาเหล็กปิดกับตัวะเิโดยให้เชื่อกโผล่ออกมา
ต่อไปก็เอาดินปืนใส่เข้าไปในรูอีกหนึ่งรูปให้มากที่สุดแล้วเอาเหล็กปิดที่ต้องทำเพราะการทำแบบนี้จะให้ให้ตัวะเิไม่ติดเร็วจนะเิคามือ
หลี่จินทำะเิมือไป3อันใส่กระเป๋าที่เขาฝากให้ช่างงานตัดเย็บทำเพื่อเอาไว้หลังจากที่พลังตื่นเมื่อของพร้อมหลี่จินก็กลับเมือง เพื่อไปร้านเกะสลักไม้ที่มีขนาดกลางๆที่เ้าของร้านเกะสลักไม้คนนี้ชื่อหวังชาน
เขาเป็ผู้ใช้มิราสระดับ4สายควบคุมลม…ลมที่เขาควบคุมมีความคมเป็พิเศษและควบคุมได้ง่ายทำให้เขามาเป็ช่างไม้
'โอ้ลูกค้ามีเยอะพอสมควร' หลี่จินคิดพร้อมกับเดินเขาไปหาลุงหวังที่กำลังใช้ลมเกะสลักไม้อยู่
"ลุงหวังลุงว่างรึเปล่า" เพราะอดีตหลี่จินเคยขอให้เขากะสลักอะไรแปลกๆมากมาย เช่นชั้นว่างจากยุคปัจจุบันทำให้ลุงหวังกับเขาสนิทกันพอสมควร
"อ้าวเสี่ยวจินวันนี้มีอะไรให้ทำอีกล่ะครั้งนี้" ลุงหวังที่เห็นหลี่จินถามด้วยความสนใจ
ยื่นแบบโครงปืนไปให้ลุงหวังโดยมีแบบปืนไฟ kar94และปืนระบบคานเหวี่ยงที่เป็ระบบแบบเดียวกับลูกซองควง"ผมขออันแรกก่อนนะครับส่วนอันที่เหลือค่อยสร้างก็ได้ครับ"หลี่จินอธิบายความ้า
"เสี่ยวจินเ้าเอาอะไรมาให้ข้าสร้างอีกล่ะ อันเก่าข้ายังพอรู้ว่าเ้าสร้างมาทำอะไรแต่เท่าที่ดูอันนี้เนี่ยคืออะไร กระบอกหรอ? แต่ทำไมมันมีรูปร่างแบบนี้ล่ะ" ลุงหวังสงสัยหนักว่าในภาพมันคืออะไรเพราะเขาก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
"ลุงหวังลุงไม่ต้องสนใจหรอกผมแค่จะทดลองอะไรบ้างอย่าง "หลี่จินพูดด้วยความ 'ไรเดียงสา' แน่นอนว่าไม่ได้มองหน้าลุงหวัง
"ก็ได้ๆข้าทำอันแรกก่อนตามที่เ้าขอ เพราะมันเล็กทำง่ายดีแต่อีก2อันเ้าต้องรอคิวเอา"ลุงหวังพูดพร้อมกับปัดมือ
“ขอบคุณลุงหวัง”หลี่จินโค้งเล็กน้อยและกล่าวต่อ "ส่วนไม้ขอไม้ที่ทนความร้อนและก็ทนต่อแรงกระแทกนะครับไม่เกี่ยงเื่ราคาขอให้ดีที่สุดก็พอ"
สาเหตุที่หลี่จินไม่บอกชนิดของไม้ไปเลยก็เพราะถึงจะมาโลกนี้15ปีแล้ว แต่เขาไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับชนิดของไม้เลย
"ฮ่าฮ่าฮ่าไม่ต้องห่วงเดี่ยวฉันจัดการเองเ้าไม่ไว้ใจข้ารึเอาล่ะเ้าไปได้แล้วข้าจะทำงาน" ถึงเขาจะสงสัยว่าอะไรอยู่บนหลังของหลี่จิน แต่ลุงหวังคิดว่าไม่ถามมากจะดีกว่า
โครงปืนคาบศิลาไม่ซับซ้อนทำได้ไม่ยากลุงหวังเลยทำออกมาได้อย่างทันที หลี่จินจ่าย50เงินให้ให้ล่วงหน้าเหตุผลที่มันแพงก็เพราะว่าวัสดุและความยากในการทำวัสดุ
เงินในโลกนี้แบ่งออกเป็100ทองแดง=1เงิน 100เงิน=1ทองหยิบโครงปืนแล้วหลี่จินก็เดินออกมาทันที เพื่อกลับไปฐานในป่าและทำปืนคาบศิลาต่อให้เสร็จ
แต่เมื่อหลี่จินเดินผ่านหน้าร้านอาหารของครอบครัวเขาก็เห็นอะไรแปลกๆ เพราะเขาเห็นรถม้าของสมาคมอัคคีเผาผลาญนั้นเอง ส่วนที่มันแปลกไม่ใช้รถม้าแต่ที่แปลกคือมันขว้างประตูหน้าร้าน
'มาหาเื่สินะ'หลี่จินคิดพร้อมกับเดินเข้าไป
รูดซิบกระเป๋าที่อยู่ข้างหลังและสะพายมันโดยใช้ไหล่ข้างเดียว จากนั้นก็อ้อมไปทางหน้าต่างหายใจช้าลงและจากนั้นก็แอบฟัง
"รองประธานสมาคมอัคคีเผาผลาญทำไมคนอย่างเ้าถึงต้องตามรังควานข้าเยี่ยงนี้! ข้าบอกเ้าหลายครั้งแล้วว่าข้าไม่้าให้เ้ามาหาข้าอีก!"
ในร้านอาหารเสียงแม่ของหลี่จินดังขึ้น ในร้านนั้นมีคนเหลืออยู่แค่5คนเท่านั้น มีคนที่ดูเหมือนเป็รองประธานสมาคม คนรับใช้2คน พนักงานต้อนรับชายของร้านอาหารและคนสุดท้ายแม่ของเขา
"ซูหรง! ข้าชิวเจินกับเ้ารู้จักกันมา3ปีแล้วทำไมเ้ายังพูดกับข้าเช่นนี้! ข้าเคยทำอะไรไม่ดีกับเ้าด้วยหรือ" ชิวเจินพูดพร้อมตบโต๊ะดังปัง
'เอาอีกแล้วชิวเจินคนนี้ดูยังไงก็ยิ้มโดยเสแสร้ง' หลี่จินมองวิธีการขยับปากของชิวเจินและคิดในใจ
ชิวเจินมาตามจีบแม่ของหลี่จินมา3ปีแล้ว แต่เขาคนนี้ก็มีข่าวลือว่าเ้าชู้ทิ้งผู้หญิงเป็ว่าเล่นนั้นทำให้แม่ของเขารังเกรียจชิวเจินเป็อย่างมากรวมถึงตัวเขาด้วย
"ได้! ถ้าเ้า้าเช่นนี้" ชิวเจินพูดเอามือชูไปข้างหลังเพื่อให้คนใช้เอากระดาษบางอย่างมาวางบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปหาหลี่ซูหรง
หลังรับของจากคนใช้ชิวเจินก็ลุกขึ้น "เมื่อวานนี้มีคนจากตระกูลหลินมาพักที่เมืองของเราถึงแม้จะเป็จะเป็แค่คนรับใช้ แต่เขาก็เป็แขกจากเมืองซือโตว่ หลังจากถามสถานที่ที่คนรับใช้คนนั้นเคย ไปเขาได้มาทานอาหารที่ร้านอาหารนี้ด้วย ทำให้หัวเมืองตกลงจะถอนใบอนุญาตของเ้า!"
อ้างอิงhttps://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%B0%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B9%8C