เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        แน่นอนว่าหยวนหยางฮุยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง“เมื่อก่อนหลานทำตัวเละเทะ อนาคตจะไม่เป็นเช่นนั้นอีก หลายวันก่อนหลานก็ทำตามความปรารถนาของท่านแม่เดินทางไปเข้ารับตำแหน่งที่เมืองหมิ่นหนานทันที

        ฟ้าดินมีตา ยังไม่ทันถึงหมิ่นหนาน บังเอิญพบโจรพเนจรก่อจลาจลจะทำร้ายท่านพ่อระหว่างทางเป็นหลานที่บังคมมีดให้กับท่านพ่อ ท่านย่า โปรดสงสารหลานด้วยเถอะหลานเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้ว”

        น้ำเสียงเขาสมจริงอย่างน่าประหลาด กระทั่งกางฝ่ามือตนเองออกเผยรอยแผลโดนแทงบาดลึกกลางฝ่ามือที่ยังไม่หายสนิทดี

        เยี่ยนเจาเจาเข้าใจแล้ว ก่อนหน้านี้หยวนหยางฮุยหายตัวไปไม่ใช่ไปสำมะเลเทเมาที่ไหน แต่เดินทางไปเมืองหมิ่นหนาน และจดหมายของหยวนอีย่วนก็คงถูกเขาสกัดไว้ตอนนั้นด้วย

        คิดต่อไปอีก นายหญิงใหญ่รู้ตั้งแต่แรกหรือไม่ว่าหยวนหมินไม่ได้อยู่ที่หมิ่นหนานจึงทำท่าทีเหมือนสกัดจดหมายที่ส่งไปเมืองหมิ่นหนานเอาไว้ รอดูว่าใครจะลอบกัดส่งจดหมายลับหลัง?

        เช่นนั้นหยวนอีย่วนก็ถูกเปิดเผยนานแล้วและทุกอย่างที่นายหญิงใหญ่กระทำก็เป็นแผนล่องูออกจากถ้ำ เพื่อปิดทางถอยแล้วตีให้ตาย!

        แผนการของหยวนอีย่วนเดิมขึ้นอยู่กับการตรงต่อเวลาแต่โดนนายหญิงใหญ่ยืดเวลารบออกไป จนเด็กในท้องนายหญิงใหญ่มา

        หากคิดย้อนไปอีกพฤติกรรมโหดเหี้ยมเหลวแหลกของหยวนหยางฮุยและหน้าตาซีดเซียวของนายหญิงใหญ่ อาจไม่ได้เป็นอย่างที่แสดงให้เห็นก็ได้นายหญิงใหญ่อาจปลอบใจหยวนหยางฮุยกับหยวนอีเฉี่ยวเรียบร้อยแล้วและรอศัตรูเผยตัวออกมา

        ทั้งหมดนี้ทำเพื่อกระตุ้นความปรารถนาของหยวนอีย่วนกระทั่งต้องการล่อเจินเจินกับอ้ายอ้ายและเยี่ยนเจาเจาที่อยู่เบื้องหลังให้ลงมือ

        เป็นความจริงที่ตอนล้วงความลับครานั้น นายหญิงใหญ่พลาดที่หลุดเรื่องหลอกลวงนายหญิงรองออกมาแต่ตั้งแต่นายหญิงรองเลิกเป็นถุงเงินให้นายหญิงใหญ่นางก็ได้กลายเป็นเบี้ยที่ไร้ประโยชน์แล้ว

        นายหญิงใหญ่จึงไม่ถือสาที่จะผลักนายหญิงรองลงจากเรือของตนเองในตอนนี้

        ดังนั้นไม่ใช่ว่านายหญิงรองเป็นฝ่ายดิ้นหนีจากขบวนการทำชั่วของนางก่อนแต่เป็นนายหญิงใหญ่ต่างหากที่คิดว่านายหญิงรองไม่คู่ควร โยนสหายร่วมอุดมการณ์อันห่วยแตกเช่นนี้ทิ้งไปเนิ่นๆก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรเสียเรื่องราวในอดีต แม้จะยุยงแต่คนลงมือก็ไม่ใช่นางอยู่ดี

        สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้คือนายหญิงรองเป็นผู้ลงมือสั่งให้คนทำร้ายจวิ้นเกอเอ๋อร์จริงๆ

        ส่วนเรื่องเครื่องเงินผสมปรอทตราบใดที่ไม่มีหลักฐานพิสูจน์แน่ชัดว่านายหญิงใหญ่เป็นผู้สั่งการล้วนมิอาจลากนายหญิงใหญ่มาเอี่ยวได้เลย

        แต่หากเรื่องฆ่าจวิ้นเกอเอ๋อร์เมื่อสิบปีก่อนโดนนายท่านรองรู้เข้าความผิดฐานฆ่าบุตรชายคนเดียวในเรือน ถึงตอนนั้นใครจะถูกหย่าขาดเป็นลำดับถัดไปก็ไม่แน่ใจแล้ว

        ไม่เพียงเท่านี้ แต่นายหญิงใหญ่ยังกระจ่างแจ้งว่าเจินเจินและอ้ายอ้ายพร้อมจะต่อกรกับนางแล้ว

        ตอนนี้นางก็แค่มือยังไม่ว่างมาจัดการกับเจินเจิน อ้ายอ้ายและเยี่ยนเจาเจา เมื่อจัดการหยวนอีย่วนเสร็จเรียบร้อยนางจะมีมือว่างมารับมือกับพวกนางแล้วใช่หรือไม่?

        เยี่ยนเจาเจาตกใจ

        ร้ายกาจ ช่างร้ายกาจนักพลิกสถานการณ์กลับมาโต้ตอบได้งดงามหมดจด ไม่มีข้อผิดพลาดสักนิด

        คลื่นยักษ์ซัดโหมกระหน่ำในหัวนาง จนเหงื่อผุดขึ้นกลางฝ่ามือ

        หนานหมิงเหอสัมผัสได้ว่านางผิดปกติจึงอุ้มนางกลับทันทีอย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้สนใจว่าการต่อสู้วันนี้จะจบลงอย่างไร เจาเจาอยากดูเขาถึงมา แต่ตอนนี้สาวน้อยดูจะไม่อยากชมแล้วพวกเขาจึงจากไป

        หยวนหยางฮุยไม่ใส่ใจเยี่ยนเจาเจามากนัก กลับกันความสนใจของเขาจดจ่ออยู่ที่หยวนอีย่วนที่ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างไม่รู้ตัว

        เหมือนกับนายหญิงผู้เฒ่าที่อึ้งจนพูดไม่ออกหยวนอีย่วนก็เช่นกัน นางรักษากระทั่งสีหน้าไม่อยู่ ท่าทางผิดหวังถึงที่สุด

        “น้องหญิง เจ้าหนาวหรือ?”

        หยวนหยางฮุยย่างทีละก้าวๆ ไปตรงหน้าหยวนอีย่วนค้อมตัวลงแล้วหรี่ตามองน้องสาวแปลกหน้าสำหรับตน

        เมื่อไม่โดนเยี่ยนเจาเจากลบความจริงหน้าตาของหยวนอีย่วนก็ไม่เลว

        สมเป็นสาวงามมากมารยา ท่านแม่กล่าวไม่ผิดจริงๆ

        หยวนอีย่วนไม่สนใจเขา พยายามยืนขึ้นเดินออกไปจากลานเรือนแต่คาดไม่ถึงว่าหยวนหยางฮุยจะเหยียบเท้านาง แล้วบดขยี้อย่างแรง

        “น้องหญิง ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะ ไม่สนใจข้าได้อย่างไรช่างไร้มารยาท”

        นัยน์ตาหยวนหยางฮุยเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแต่คำพูดกลับสุภาพยิ่ง ราวกับเขากำลังแหย่เล่น

        เขาไม่รีบร้อนเหยียบหยวนอีย่วนจนตาย เพียงหดเท้ากลับมา มองรอยเลือดสีแดงฉานค่อยๆซึมออกมาจากรองเท้าสีเหลืองปักลายหงส์ของหยวนอีย่วน

        แน่นอนว่าเท้านี้เหยียบลงไปอย่างแรงดังนั้นรอยเลือดที่กระจายไปทั่วทำเขาพึงใจและสุขใจมาก

        “พี่ชาย ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ”

        หยวนอีย่วนลุกขึ้นทันใด

        นางไม่ได้สนใจความเจ็บปวดจากเท้าตน เพียงต้องการเดินกะโผลกกะเผลกจากไปคาดไม่ถึงว่าหยวนหยางฮุยจะเตะนางจากด้านหลัง จนนางคว่ำลงกับพื้น

        สาวใช้ซ้ายขวาแสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอด หยวนหมินเพียงชำเลืองตามองเห็นหยวนอีย่วนล้มลงบนพื้น เขาไม่แม้แต่จะเรียกสาวใช้ให้ประคองนางขึ้นแค่หันสายตากลับไปอย่างเยือกเย็น มองภรรยาที่กำลังร้องไห้ในอ้อมแขนตนต่อ

        หยวนอีย่วนล้มลงกับพื้นแล้วยืนขึ้นไม่ได้ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบสกปรก น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างมิอาจกลั้น

        แม้นางจะรู้ว่าตนไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งใกล้ชิดกับบิดาแท้ๆมากนัก แต่นางก็อดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดบิดาจึงเชื่อสตรีใจอำมหิตเช่นนี้เหตุใดจึงเชื่อคนวิปลาสอย่างหยวนหยางฮุย เหตุใดไม่ยอมฟังคำพูดของนายหญิงผู้เฒ่า?

        เป็นความจริงที่สิ่งที่นางทำภายหลังคือทำร้ายนายหญิงใหญ่ทำร้ายบ้านใหญ่ แต่นายหญิงใหญ่ไม่มีความละอายแก่ใจเลยหรือ?

        นางไม่เชื่อหรอกว่า หยวนหมินจะไม่ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับหยวนหยางฮุยและนายหญิงใหญ่สักนิดแต่เหตุใดเขาไม่ยอมเชื่อตนบ้างเลย แม้แต่ครั้งเดียว?

        ไม่ว่าหยวนอีย่วนจะมีความคิดความอ่านลึกซึ้งเพียงใด นางในตอนนี้ก็มิอาจหลีกหนีความเป็นเด็กในร่างกายพ้นนางที่จิตใจสับสนวุ่นวายสูญเสียการควบคุมปัจจุบันจึงรู้สึกเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจเท่านั้น

        หยวนหยางฮุยเห็นนางล้มลงนั่งยองแสร้งทำเป็นตรวจสอบสถานการณ์อย่างกังวลแต่มือกลับกดเหนือท้ายทอยนางอย่างรุนแรง จนศีรษะของนางจมโคลน

        “น้องหญิง เจ้าคิดวางแผนใส่ท่านแม่ วางแผนใส่ข้าเคยคิดถึงวันนี้บ้างหรือไม่”

        เสียงกระซิบของหยวนหยางฮุยดังขึ้นที่ข้างใบหูนางพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว

        “ท่านแม่ข้าไม่เคยปฏิบัติไม่ดีต่อเจ้า บุตรอนุภรรยาอย่างเจ้าอยู่สบายไม่พอหรือเหตุใดจึงอยากทำร้ายบ้านพวกเราล่ะ?”

        ความจริงสิ่งที่หยวนหยางฮุยกล่าวไม่ได้ถูกเสียทั้งหมดแต่เขาก็ไม่ได้กล่าวผิดเช่นกัน

        เป็นความจริงที่นายหญิงใหญ่ไม่เคยกระทำรุนแรงกับบุตรอนุภรรยาของตนยิ่งไม่เคยงดอาหารพวกนาง ตราบใดที่พวกนางไม่ทำร้ายบุตรทั้งสองของนางนายหญิงใหญ่ก็แทบไม่เคยลงมือกับเด็กๆ ที่อยู่อย่างสงบก่อน เพราะมันเป็นเรื่องไม่จำเป็น

        สิ่งที่หยวนหยางฮุยไม่เข้าใจเลยก็คือเหตุใดหยวนอีย่วนจึงคิดวิธีการบ้าบิ่นและเลวร้ายขนาดนี้ออกมาต้องการทำลายทั้งบ้านใหญ่ของตนหรือ?

        แน่นอนว่าพัวพันกับเรื่องนี้ก็ไม่ต่างไปจากวิ่งห้าสิบก้าวหัวเราะเยาะวิ่งร้อยก้าว[1] ต้องแก้แค้นกันไม่รู้จบ ตั้งแต่หยวนอีย่วนวางตนเองให้อยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ้านใหญ่ผันตัวเป็นศัตรูกับบ้านใหญ่ โชคชะตาก็ถูกกำหนดแล้วว่านางต้องสู้กับบ้านใหญ่จนจบไม่เจ้าตายก็ข้าตาย

        ทั้งนี้ยังเป็นการบอกว่าหากนางก้าวพลาดนางจะมาอยู่ในจุดที่เป็นเช่นวันนี้

        และย้อนกลับมาทำร้ายนางด้วย

        นางถูกหยวนหยางฮุยกดจมกองโคลนจนหายใจไม่ออก แผ่นหลังปวดแปลบเท้าทั้งคู่กลับเจ็บปวดยิ่งกว่า แต่ยังรู้สึกถึงความไม่ยินยอมที่ผุดขึ้นมาในใจ

        หยวนอีย่วนไม่ได้คิดถึงความอัปยศที่หยวนหยางฮุยมอบให้ตน แต่เป็นสายตาที่เยี่ยนเจาเจาชำเลืองมองนางเมื่อครู่

        นางมองหนานหมิงเหอ สายตาเยี่ยนเจาเจาจะเคร่งขรึมลงเห็นชัดว่าแฝงไว้ด้วยความไม่พึงพอใจเปี่ยมล้น ราวกับบอกนางว่าจ้องมากกว่านี้จะควักลูกตานางออกมา

        มีสิทธิ์อะไรหรือ?

        ก็สิทธิ์ที่นางคือเยี่ยนเจาเจา สิทธิ์ที่ชาติกำเนิดยิ่งใหญ่สูงส่งจึงคู่ควรสำหรับการถูกเขาทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามือ บินทะยานนำหน้าไปตลอดทาง และต่อให้รนหาที่ตายเองก็ยังโดนทำเป็นป้ายวิญญาณอยู่ข้างกายเขาไปชั่วชีวิตหรือ?

        มีสิทธิ์อะไร? มีสิทธิ์อะไรกัน!

        นางโอ้อวดว่าตนฉลาดไม่แพ้นาง ทว่านางไม่เคยทำสำเร็จแม้แต่ครั้งเดียวกระทั่งตอนนางทุ่มเทสติปัญญาจนชีวิตแทบหาไม่ ก็ยังไม่อาจเรียกสายตาเขาให้มองนางได้สักครั้งชื่อของนางเขายังไม่รู้เสียด้วยซ้ำ

        นางไม่ยินยอม ไม่ยินยอม

        เพราะเหตุใดเยี่ยนเจาเจาจึงอยู่กับเขาได้ตั้งแต่แรกแล้วนางยังโชคดีได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ส่วนตนแม้จะใช้กำลังทั้งหมดที่มีอยู่ควบคุมบ้านใหญ่ไว้ในฝ่ามือ แม้จะแสดงความสามารถออกมาแม้จะควักหัวใจตนเองออกมาวางไว้ตรงหน้าเขา เขาก็ไม่เคยปรายตามา เพียง “ไล่”ไปอย่างเฉยชา?

        หยวนอีย่วนไม่ยินยอม

        นางรู้สึกว่าสิ่งที่ตนพูดไปคราวก่อนยังไม่ดีพอนางต้องลองอีกครั้ง

        ดังนั้นแม้ว่าหยวนหยางฮุยจะเตะต่อยนางอย่างรุนแรงเพียงใดน้ำตานางก็ไม่ไหลอีกต่อไป และพยายามที่จะปกป้องศีรษะของตนเอาไว้ไม่ให้ถูกหยวนหยางฮุยเตะจนตายทั้งเป็นตรงนี้

        หลังหยวนหยางฮุยเดินจากไป นางถึงดิ้นรนลุกขึ้น

        นายหญิงผู้เฒ่าบังเอิญเดินออกมาด้วยความอับอายพอดี

        นางเจรจากับหยวนหมินไม่สำเร็จ หยวนหมินยืนกรานไม่ยินดีแยกจากนายหญิงใหญ่หากนายหญิงผู้เฒ่าจะหย่าขาดนายหญิงใหญ่ให้ได้เขาจะไปคุกเข่าหน้าประตูเรือนนายหญิงผู้เฒ่า ไม่ลุกไปไหน

        ด้วยเหตุนี้ ในใจนายหญิงผู้เฒ่าจึงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ

        พอเห็นหยวนอีย่วนยามนี้เข้า ความโกรธก็ทะลักออกมา

        เห็นสภาพนางมอมแมมดูอ้างว้างนายหญิงผู้เฒ่าไม่แม้แต่จะรู้สึกสงสาร กลับเบ้ปาก ถ่มน้ำลายรดนางทันที“เจ้ามันไอ้ตัวสร้างปัญหา!”

        นายหญิงผู้เฒ่าจากไปแล้ว สุดท้ายหยวนอีย่วนค่อยๆเกาะตามกำแพงเรือนเดินออกไปข้างนอกทีละก้าว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเจือรอยยิ้มของนายหญิงใหญ่ข้างหลังนาง

        “ย่วนเจี่ยเอ๋อร์ เท้ากับขาเจ้าเดินเหินไม่สะดวกหากเจ้าไม่รังเกียจ ก็มาพักผ่อนกับแม่ก่อน บ้านรองมิอาจอาศัยได้ระยะยาวหากเจ้าคิดว่าแม่ดูแลเจ้าไม่ดีพอ ก็ขอให้ท่านพ่อจัดหาคนอื่นมาคอยปรนนิบัติเจ้าได้”

        รอยยิ้มของนายหญิงใหญ่สุภาพอ่อนโยนราวกับมารดาแต่หยวนอีย่วนรู้ว่านี่คือรอยยิ้มเย้ยหยันและสังเวชที่ผู้ชนะมีต่อผู้แพ้ เกรงว่าในสายตาของทุกคนนางได้สูญเสียทุกสิ่งไปแล้ว

        ไม่ นางยังไม่ได้พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง

        ------------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] วิ่งห้าสิบก้าวหัวเราะเยาะวิ่งร้อยก้าวหมายถึง ตำหนิผู้อื่นทั้งที่ตนมีความผิดเช่นเดียวกันในบริบทนี้คือหยวนอีย่วนทำไม่ต่างจากที่บ้านใหญ่ทำ