ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่52 ห่าวเหวินออกจากคุกแล้ว

      เย่จื่อเฉินแสดงออกชัดเจนว่าเขาไม่ได้อยากเป็นพ่อหมาแล้วก็ไม่อยากมีลูกชายอย่างเสี่ยวไป๋ด้วย

     ยื่นมือออกไปตบหัวของเสี่ยวไป๋เล็กน้อย เย่จื่อเฉินก็เลิกคิ้วพูด

      "อย่ามาตีสนิทกับฉัน เดี๋ยวฉันจะให้แกกินอาหารของสุนัขสวรรค์ถึงตอนนั้นแกจัดการธุระให้ฉันดีๆ ก็พอแล้ว"

     ทันใดนั้นหัวของเสี่ยวไป๋ก็สั่นเหมือนกับของเล่นป๋องแป๋ง

     ไม่ต้องให้หลิวฉิงแปลเย่จื่อเฉินก็เข้าใจ มันตกลงแล้ว

     เปิดวีแชทดูรายชื่อเพื่อน เย่จื่อเฉินเลือกที่จะคุยกับยี่หนึงจินกุนเขาจะไม่ทักไปหาสุนัขสวรรค์โดยตรงแน่นอนใครจะไปเข้าใจว่าไอ้ที่มันเห่าโฮ่งโฮ่งมันหมายความว่าอะไร

      "สหาย"

     เย่จื่อเฉินทักทายไปอย่างสนิทสนมแถมท้ายประโยคก็ยังมีสติกเกอร์ทหารสูบบุหรี่อีกสามอัน

     ติ๊ง!

     เวลาผ่านไปประมาณห้านาที ตรงรูปโปรไฟล์ของยี่หนึงจินกุนถึงมีเลข 1ปรากฏขึ้น

      ยี่หนึงจินกุน : มีอะไร

     ถึงแม้จะเป็นข้อความง่ายๆแต่ถึงอย่างนั้นเย่จื่อเฉินก็ยังรู้สึกได้ถึงความเฉยเมยจากเพื่อนร่วมสาบานคนนี้

      เย่จื่อเฉิน : ทำไมถึงเย็นชาขนาดนี้ล่ะ?

      ยี่หนึงจินกุน : อย่าพูดเลยข้าเองก็ไม่อยากพูด

     เย่จื่อเฉินเข้าใจทันที ก่อนหน้านี้ซุนหงอคงบอกกับตนว่าเขาตียี่หนึงจินกุน

     ดูจากท่าทางแล้ว เห็นทีจะเป็นเรื่องจริง

     ความรู้สึกหดหู่แบบนี้ เย่จื่อเฉินไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปากขออาหารหมากับยี่หนิงจินกุนยังไง

     แต่คิดไม่ถึงว่ายี่หนิงจินกุนจะฉลาดขนาดนี้ เปิดประเด็นขึ้นมาเองเลย

      ยี่หนึงจินกุน : สหาย ที่ทักมาหาข้านี่ต้องมีธุระแน่ใช่ไหม

      เย่จื่อเฉิน : ก็มีธุระจริงๆนั่นแหละ (ท้ายประโยคมีสติกเกอร์หน้ายิ้มแฉ่งเห็นฟันเรียงเป็นแถว)

      ยี่หนึงจินกุน : มีธุระอะไรก็ว่ามาเลยตราบใดที่ข้าสามารถจัดการได้ข้าจะช่วยเจ้าแน่นอน

     นี่แหละคือข้อดีที่ได้มาจากระดับความสนิทแบบไว้ใจอีกฝ่ายจะมีความเชื่อใจในตัวเขา

      เลียริมฝีปากเล็กน้อย เย่จื่อเฉินก็ไม่ใช่คนชอบพูดมาก ชอบเข้าประเด็นเลย

      เย่จื่อเฉิน : ก่อนหน้านี้ที่มีสุนัขสวรรค์สั่งอั่งเปามาที่ส่งหมามาหลายตัวเจ้ายังจำได้ไหม

      ยี่หนึงจินกุน : เรื่องนี้เองเหรอ

      เย่จื่อเฉิน : ตอนนั้นข้าแย่งมาได้หนึ่งตัวแต่ว่าเจ้าก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้ข้าอยู่ที่ดินแดนลึกลับ ที่นี่ไม่มีอะไรที่หมากินได้เลยตั้งแต่ที่มันมาอยู่กับข้าก็ได้กินแค่รำแค่เศษผัก ผอมหมดแล้ว

      ยี่หนึงจินกุน : เข้าใจแล้ว

     ติ๊ง!

      ไม่ต้องพูดให้มากความ ก็มีอั่งเปาส่งมาถึงทันที

      คุณได้รับอั่งเปาของยี่หนึงจินกุน

      เพ็ดดีกรีสวรรค์ x5

     เปิดหีบสมบัติในวีแชทเย่จื่อเฉินกดที่เพ็ดดีกรีสวรรค์แล้วเลือกถอนออกมา

     บนพื้นหินมีกระดูกส่องแสงเป็นประกายวางอยู่

     โฮ่งโฮ่ง...

     เสี่ยวไป๋แสดงสีหน้าตื่นเต้น ทั้งเห่าทั้งหอนแล้วจึงพุ่งเข้าไปหากระดูกชิ้นนั้น

      "ว้าว...เย่จื่อเฉิน นายทำได้ยังไง"

     หลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศเบิกตากว้างกระดูกนี่โผล่ออกมาทันทีอย่างกับเสกออกมา

     โดยเฉพาะตอนที่เธอเห็นเย่จื่อเฉินกับยี่หนึงจินกุนคุยกัน แล้วยังเห็นว่าเขาเปิดไอคอนหีบสมบัติในวีแชท

     ดูเหมือนว่าในสมัยของเธอ ในวีแชทจะยังไม่มีฟังก์ชันนี้นะ

      "บอกแล้วไงว่าพี่รู้จักคนบนสวรรค์นะน้อง เธอไม่เชื่อเอง"

     เย่จื่อเฉินหันไปค้อนใส่หลิวฉิงพูดได้เลยว่าเรื่องนี้เป็นความลับส่วนตัวที่สุดของเขาเลยนะแม้แต่เย่หรงเขาก็ไม่ได้บอก

     ที่บอกให้หลิวฉิงรับรู้โดยที่ไม่ลังเลแบบนี้ก็เพราะว่าเธอเป็นผีนอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครสามารถพูดคุยกับเธอได้

     แล้วอีกอย่างก็คือ เธอน่ารัก

     กลับมาที่แชทของยี่หนึงจินกุนเย่จื่อเฉินกำลังจะขอบคุณแต่กลับเห็นว่าข้างบนมีข้อความของยี่หนึงจินกุนอยู่

      ยี่หนึงจินกุน : ช่วงนี้การเงินข้าก็ค่อนข้างขัดสนเลยมีเพ็ดดีกรีอยู่ไม่มาก แต่ก็น่าจะพอให้ใช้ไปได้สักพัก รอให้ข้าได้เงินก่อนถึงตอนนั้นข้าจะส่งไปให้นะสหาย

     เรื่องนี้เขาไม่ได้โกหกเย่จื่อเฉิน ตอนที่เข้ากลุ่มแชทวันแรกเขาก็เห็นแล้วว่าเพื่อนคนนี้จนจริงๆ

     ยี่หนึงจินกุนต้องมีตำแหน่งบนสวรรค์ และจะต้องเป็นตระกูลใหญ่บนสวรรค์แน่นอน

     แต่เขาดันมาบอกว่าการเงินของตัวเองค่อนข้างขัดสนเนี่ยนะ

     เย่จื่อเฉินกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

     ดูท่าว่าเกมกระดานหมากรุกของเขาจะได้ไปเปิดตัวบนสวรรค์แล้ว!

      พอคิดมาถึงตรงนี้ เย่จื่อเฉินก็ส่งข้อความไปให้ยี่หนึงจินกุนทันที

      เย่จื่อเฉิน : สหาย ไม่ต้องกลัวอีกเดี๋ยวข้าจะสอนวิธีหาเงินให้เจ้า ถึงตอนนั้นเจ้าจะได้กำไรกลับมาอย่างแน่นอน

     เพิ่งจะส่งข้อความนี้กลับไป ทางยี่หนึงจินกุนก็แทบจะตอบกลับมาทันที

      ยี่หนึงจินกุน : เจ้าก็บอกข้ามาเลยสิทำไมยังต้องรออีกล่ะ

      เย่จื่อเฉิน : ยังไม่ถึงเวลา

      เย่จื่อเฉินยิ้มร้ายไม่สนใจที่ยี่หนึงจินกุนถาม แล้วจึงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

     ไพ่นกกระจอก เกมหมากรุก ทอยลูกเต๋า...

     เขาจะส่งเสริมสิ่งเหล่านี้เข้าไปในสวรรค์แน่นอนแต่เขาต้องได้รับผลประโยชน์สูงสุด

     หยิบยื่นให้ง่ายขนาดนี้ ยังมีอะไรที่เขาเอามาทำกำไรได้อีกบ้าง

     เขาต้องดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย เมื่อถึงเวลาค่อยพูดกันอีกที...

     เปลืองแรงน้อยแต่ได้ผลคุ้มเกินคุ้มแน่นอน

     เมื่อเลื่อนสายตามาหยุดที่เสี่ยวไป๋กระดูกชั้นนั้นก็โดนมันแทะจนเกลี้ยงแล้ว

     ตอนนี้มันกำลังนอนกรนอยู่บนพื้นแต่เย่จื่อเฉินรู้สึกได้ว่าพลังของเสี่ยวไป๋กำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

     ดูท่าว่ามันจะกำลังดูดซับพลังจากกระดูกชิ้นนั้นอยู่

     สุนัขสวรรค์เป็นหมาวิเศษ อาหารที่กินได้จะต้องเป็นสินค้าระดับไฮ-เอ็นด์แน่นอน เสี่ยวไป๋เป็นหมาที่แม้แต่ในการคัดเลือกสุนัขสวรรค์ก็ยังโดนคัดออกถ้ามันจะดูดซับพลังสักหน่อยหลังจากที่กินก็เป็นเรื่องปกติ

     สิ่งที่เย่จื่อเฉินต้องทำในตอนนี้ ก็คือรอให้เสี่ยวไป๋ตื่น

     สามวันผ่านไป

     ตลอดสามวันมานี้ พอเย่จื่อเฉินเรียนเสร็จก็จะกลับมาที่บ้าน

     อย่างแรกเลยคือเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของเย่หรงอย่างที่สองคือเขาเป็นห่วงอาการของเสี่ยวไป๋

     ในระหว่างนี้ เย่หรงก็ว่าจะพาเสี่ยวไป๋ไปหาหมอที่โรงพยาบาลสัตว์หลายครั้งแล้วยังดีที่โดนเย่จื่อเฉินห้ามเอาไว้ได้

      "จื่อเฉิน เสี่ยวไป๋เอาแต่หลับทุกวันแบบนี้ เราไม่ต้องพามันไปหาหมอจริงๆเหรอ?"

      เย่หรงมองดูเสี่ยวไป๋ที่นอนหลับอยู่ในฟูกนอนแบบพิเศษ คิ้วของเขาขมวดด้วยความเป็นกังวล

     ถ้าบอกว่าเป็นห่วง เย่จื่อเฉินก็เป็นห่วงเหมือนกัน

     เสี่ยวไป๋คือตัวแทนของเขาในการที่จะปกป้องเย่หรงนะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับมันเย่จื่อเฉินไม่รู้เลยจริงๆ ว่าจะต้องทำยังไง

     ตอนนี้เย่จื่อเฉินเริ่มจะรับรู้ได้ถึงอาการบางอย่างของเสี่ยวไป๋แล้วอย่างน้อยมันก็ไม่ได้เป็นอันตรายอะไร

     ตรู๊ดดด

     โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นเย่จื่อเฉินมองไปยังหมายเลขผู้โทรที่ปรากฏขึ้น แล้วจึงกระตุกยิ้มมุมปากหลังจากที่ทักทายเย่หรงแล้วก็เดินออกมาจากบ้าน

      "อะไร คิดถึงผมเหรอ?"

      คนที่โทรมาหาเขาคือเซียวอี้เหม่ยเธอคือคนที่ตัดสินใจเดินหน้าความสัมพันธ์แบบคู่รักกับเขาเลยนะดังนั้นคำพูดของเย่จื่อเฉินจึงค่อนข้างมีความนัยคลุมเครือ

      "หึ คิดว่าเธอลืมฉันไปแล้วซะอีก ตั้งนานแล้วไม่เห็นจะติดต่อฉันมาบ้างเลย"

      "อ่า..."

     เย่จื่อเฉินทำหน้าลำบากใจเรื่องที่ไม่ได้ติดต่อเซียวอี้เหม่ยนั้นเป็นความผิดของเขาจริงๆ เขาสลัดไม่หลุด

     จับโทรศัพท์ไว้โดยไม่พูดอะไรอยู่นานแต่เสียงของเซียวอี้เหม่ยในสปีกเกอร์โฟนกลับหลุดเสียงหัวเราะขำออกมา แล้วพูดอย่างสบายใจ

      "โอเค รู้ว่าเธอยุ่ง ไม่โทษเธอหรอก ความจริงฉันก็ไม่อยากรบกวนเธอด้วยซ้ำแต่ว่า..."

     เซียวอี้เหม่ยอึกอัก ฟังจากน้ำเสียงของเธอเย่จื่อเฉินก็รู้แล้วว่าเธอต้องมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกเขาแน่นอน

      "แต่ว่าอะไร?"

     "ห่าวเหวินออกมาแล้วนะ" น้ำเสียงของเซียวอี้เหม่ยแฝงไว้ด้วยความหนักใจแต่อาจจะด้วยกลัวว่าจะทำให้เย่จื่อเฉินเป็นห่วง จึงพูดออกไปอีกหนึ่งประโยค "เขาไม่ได้มาหาเรื่องฉันหรอก"

      "ว่าไงนะ!"

      เย่จื่อเฉินทำหน้าตกใจแล้วพูด

     "คุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้"