“เก็บร้านได้เลย......”
หานอี้สั่งให้ทุกคนเก็บร้านเปิดถุงผ้าดูเงิน
“น่าจะเกิน 50 อีแปะ จากทุนเดิม 10 อีแปะ”
คาดการไว้จะขายได้ 60 กว่าอีแปะ
ที่ไม่ถึงเป้าเป็เพราะให้ทดลองชิมและคนมาลองค่อนข้างเยอะ
หานอี้แบ่งเงิน 40 อีแปะทำทุน
10 อีแปะให้แม่ซื้อข้าวเปลือกและซาลาเปาใส่ผักให้เ้าอ้วน
หลังจากซื้อทุกอย่างเสร็จเดินผ่านร้านตีเหล็ก
คราวหน้าปริมาณน้ำอ้อยจะเยอะอีกหลายเท่ากระทะเหล็กที่บ้านใบเล็กไป
คราวนี้คงต้องเคี้ยวน้ำตาลสองรอบ
ถ้าจะซื้อใบใหม่ที่ใหญ่กว่าคงต้องมีเงินอย่างน้อย5 ตำลึงเงิน
กลับมาถึงบ้านเขาเริ่มธุรกิจที่สอง ทันที
ขุดดินเพื่อสร้างเตาเผาถ่าน
การสร้างเตาเผาทำได้ค่อนข้างเร็วเพราะการค้นหาข้อมูลในซีตาห์ ดอท คอม
มีเยอะ มีหลากหลายเตาเผาหานอี้เลือกสร้างแบบง่ายที่สุด
......เช้าวันใหม่.......
วันนี้มีการแบ่งหน้าที่พ่อขึ้นเขาเก็บไม้ฝืน แม่กับพี่ทำน้ำตาลเคี่ยว
หานอี้กับหานถงเริ่มเผาถ่านรอบนี้หานถงเชื่อฟังคำสั่งอย่างดี
ใช้ให้เอาดินผสมน้ำทำเป็โคลนไปแปะเตาเผา
เขาก็ทำจนเสร็จโดยไม่มีพักใช้เวลาเผาถ่านไม้สองชั่วยาม
“เสร็จแล้วพรุ่งนี้เราเข้าเมืองกัน”
เข้าเมืองวันนี้ไม้ฝืนเท่าเดิมแต่น้ำหนักแบกเบาลงไปมาก
ผ่านประตูเมืองมา เลี้ยวซ้ายแยกที่สองเดินไปอีกร้อยแปดสิบ ก้าว
โรงเตี๊ยมอยู่ขวามือที่นี้เป็หนึ่งในห้า โรงเตี๊ยมขึ้นชื่อของเมือง
ตรงกลางร้านจะเป็ประตูใหญ่ ตกแต่งด้วยไม้แกะสลักสวยงาม
ส่วนหานอี้กับครอบครัวจะต้องไปเข้าประตูด้านข้างเพื่อเอาของไปส่งหลังร้าน ลูกน้องคนสนิทเถ้าแก่เดินมาเห็นพวกหานอี้ยืนอยู่
“ไม้ฝืนพาไปหลังร้านได้เลย” เสียงลูกน้องคนสนิทเถ้าแก่
“ที่แบกอยู่ไม่ใช่ไม้ฝืนครับ เป็ถ่าน” เสียงหานอี้
คนสนิทเถ้าแก่เว๋ย…?
“ข้ามีสิ่งที่ดีกว่ามาเสนอแทนไม้ฝืน”
สิ่งที่ดีกว่า รึเถ้าแก่เว๋ยได้สั่งไว้ ถ้าตระกูลนี้มาขายของแปลกใหม่
ให้ไปตามเขามาได้เลย
“ได้...พวกท่านรอสักครู่”
รออยู่สักพักเถ้าแก่เว๋ยเดินมาพร้อมเสียงหัวเราะ
“อ่า...วันนี้มีอะไรใหม่มาเสนอฮ่ะฮ่าฮ่า”
“น้ำตาล ใช้ดีมากเลย...ข้าชอบ ข้าชอบ”
เถ้าแก่มองไปที่หานอี้พร้อมรอยยิ้ม
“วันนี้ข้ามานำเสนอถ่านไม้ครับเถ้าแก่”
หานอี้พูดพร้อมกับยกถ่านไม้มาให้เถ้าแก่ดู
“มันทำมาจากไม้เนื้อแข็ง”
เถ้าแก่เว๋ยมองไปที่วัตถุสีดำในมือหานอี้แล้วเอ่ยถาม
“มันเหมือนขี้เถ้า…นิ้…??”
“ใช่ครับเถ้าแก่เหมือนภายนอกจะเหมือนขี้เถ้า แต่ภายในเป็ไม้ฝืน”
หานอี้ใช้เวลาอธิบายอยู่สักพักเถ้าแก่เว๋ยสนใจเป็อย่างมาก
ติดไฟง่ายกว่าใช้ได้นานกว่าเพราะเป็ไม่เนื้อแข็ง
ที่สำคัญที่สุดคือไม่มีควันเวลาใช้งาน
หมดปัญหาควันฟุ้งในห้องอาหารและห้องนอนชั้นบน
และอย่างสุดท้ายสามารถแก้ปัญหาที่ทุกโรงเตี๊ยมต้องเจอเป็ปัญหาที่แก้ได้ยากก่อนหน้านี้ต้องเสียเงินจำนวนมากในการดูแลมัน
คือกลิ่นอับในห้องพักกลิ่นเหม็นในห้องส้วม ที่ต้องจ้างคนทำความสะอาดตลอดเวลาและซื้อธูปหอมสมุนไพรหอมราคาแพงอายุการใช้งานสั้น
เจอเทคนิคการขายแบบในโลกเก่าของหานอี้เถ้าแก่เว๋ยพยักหน้าเห็นด้วยทุกประการ แต่ติดตรงราคาเพราะไม้ฝืนมัดละ 1 อีแปะถ่านไม้มัดละ 3 อีแปะ
หานอี้จึงงัดกลยุทธ์สุดท้าย ด้วยการลดราคา50%ให้กับการซื้อครั้งแรก
เพราะเค้า้าให้โรงเตี๊ยมเถ้าแก่เว๋ยใช้เป็อย่างมาก
้าให้ที่แห่งนี้เป็โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งเพื่อที่เค้าจะใช้เป็โฆษณาในการขายของในอนาคต
“วันนี้ข้าเอาน้ำตาลเพิ่มขอเท่าตัวจากครั้งก่อน”
ทุกคนในครอบครัวยิ้มอย่างพึงพอใจซื้อขายกันเสร็จ
“ขอบคุณมากเถ้าแก่ ข้าขอตัวละ”
“เช่นกัน เช่นกันฮ่ะฮ่าฮ่า....ถ้ามีอะไรใหม่ๆมาเสนอข้าได้เลย”
“แน่นอนครับจะมาที่แรกกับราคาพิเศษ” หานอี้ยิ้ม
“ดี ดี ดี ฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงเถ้าแก่เว๋ย
มาถึงตลาดจัดร้านปูเสื่อไม้ไผ่วางของขายหานอี้สวมบทลุงแดงแตงโมเหมือนเดิม
“ถ่านไม้จ้า ถ่านไม้ ดี ทนใช้งานได้นาน เลิกใช้ไม้ฝืนที่มีควันมาทำร้ายคนในบ้าน เปลี่ยนมาใช้ถ่านไม้ดีกว่าปลอดภัยไรควัน.......................”
“น้ำตาลมาแล้วจ้า น้ำตาลก้อน.....................”
“ถ่านไม้จ้า ถ่านไม้ดี.....................”
“น้ำตาลมาแล้วจ้า.................”
น้ำตาลมีลูกค้ามาซื้อตลอดเพราะถูกกว่าน้ำผึ้ง
คนเริ่มสนใจสินค้าตัวใหม่หานอี้จึงแนะนำบรรยายสรรพคุณถ่านไม้
“ถ่านไม้ ใช้แทนไม้ฝืนที่ควันควันถ้าสูบดมไปมากจะทำอันตรายต่อรางกาย
จะทำให้คอแห้ง คันในจมูก น้ำมูกไหลและจะทำให้เป็หวัด ถ่านยังสามารถใช้ดับกลิ่นเหม็นภายในบ้านได้”
ผู้คนเดินผ่านไปมาจะต้องหยุดเพื่อฟังเสียงการขายของหานอี้
ลูกค้าถ่านไม้ส่วนใหญ่ จะเป็พ่อบ้านตระกูลมีฐานะรวมไปถึงลูกหลาน
ตระกูลใหญ่ภายในสองชั่วยามก็ขายของหมดทุกอย่าง
เก็บร้านแล้วไปซื้ออ้อยเหมือนทุกครั้ง
แต่เมื่อไปถึงที่ ร้านกลับมีอ้อยแค่ยี่สิบกว่าต้น
31K
